"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ജനുവരി 22, വ്യാഴാഴ്‌ച

അരുന്ധതിയുടെ ഒളിയമ്പുകള്‍ - സണ്ണി എം. കപിക്കാട്


'അനിഹിലേഷന്‍ ഓഫ് കാസ്റ്റ്' എന്ന പുസ്തകത്തിന് അരുദ്ധതി റോയ് 
എഴുതിയ ആമുഖം എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അംബേദ്കര്‍ മുന്നോട്ട് വെച്ച 
സാമൂഹിക ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമാകുന്നതെന്ന് ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നു ലേഖകന്‍

അരുന്ധതിറോയി സൃഷ്ടിച്ച ഗാന്ധി-അംബേദ്കര്‍-അയ്യന്‍കാളി വിവാദത്തില്‍ അരുന്ധതിറോയിയെ പിന്തുണയ്ക്കാന്‍ ദളിതു പക്ഷത്തുനിന്നും മുന്നോട്ടു വന്നവര്‍ വൈജ്ഞാനികമായി ഭൂതകാലത്തില്‍ സ്തംഭിച്ചു പോയവരാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാകും. ഈ സ്തംഭനാവസ്ഥയുടെ വേരുകള്‍ ദളിതുപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തില്‍ തന്നെയാണുളളത്. എണ്‍പതുകളിലെ ദളിത് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ മുഖമുദ്രകളിലൊന്ന് വൈകാരികമായ ഗാന്ധി വിരുദ്ധതയായിരുന്നു. ഇക്കാലയളവില്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രാമാണികനായ ആക്റ്റിവിസ്‌ററും എഴുത്തുകാരനുമായിരുന്ന ബി.ടി. രാജശേഖര്‍ (എഡിറ്റര്‍, ദളിത് വോയ്‌സ്, ബാംഗ്‌ളൂര്‍) അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പ്രസംഗങ്ങളിലും ആവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു വാക്യം 'ഗാന്ധിയാണ് നമ്മുടെ ഒന്നാം നമ്പര്‍ ശത്രു' എന്നതായിരുന്നു. ഈ വാചകം സദസ്സിനെകൊണ്ട് ഏറ്റുപറയിക്കുകയെന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു രീതിയായിരുന്നു. ഈ വൈകാരിക ലോകത്ത് സ്തംഭിച്ച് നില്‍ക്കുന്നവരാണ് അരുന്ധതിറോയിക്കുവേണ്ടി മുന്‍പിന്‍ നോക്കാതെ രംഗത്തിറങ്ങിയത്. എന്നാല്‍ തൊണ്ണൂറുകളാകുമ്പോള്‍ കേവലമായ ഗാന്ധി വിരോധത്തിന്റെയും ആര്യന്‍ വംശാധിപത്യത്തിന്റെയും അതിവൈകാരിക ലോകം കാലഹരണ പ്പെടുകയും ചരിത്രപരമായ ബോധ്യങ്ങളുടെയും വിമര്‍ശനാവബോധത്തിന്റെയും സുശക്തമായ അടിസ്ഥാനമുളള പുതിയൊരു ദളിത് വിജ്ഞാനീയം ഇന്ത്യയില്‍ രൂപപ്പെടുന്നത്. ജനകീയവും അക്കാദമികവുമായ വിപുലമായ അന്വേഷണങ്ങളുടെയും കാന്‍ഷിറാമിന്റെ വിധ്വംസകശേഷിയുളള രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ഊര്‍ജ്ജമാണ് പുതിയ ദളിത് ഉള്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ അടിസ്ഥാന മായിരിക്കുന്നത്. അതിവൈകാരികമായ ഗാന്ധി വിരോധത്തിനപ്പുറം ദളിത് ചരിത്രത്തില്‍ രൂപപ്പെട്ട വിചാരപ്പെടലിന്റെയും വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും പുതിയ ഭൂമികയില്‍ നിന്നാണ് അരുന്ധതി റോയിക്ക് നേരെ തീഷ്ണമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നത്. 

അരുന്ധതിറോയിക്കുവേണ്ടി രംഗത്തിറങ്ങിയവര്‍ അവര്‍ ജാതിനിര്‍മൂലനത്തിനെഴുതിയ ആമുഖം വായിച്ചിട്ട് എന്താണ് മനസിലാക്കിയത് എന്നത് തികച്ചും ദുരൂഹമാണ്. അംബേദ്കര്‍ കൃതികളെപ്പറ്റി സാമാന്യ ധാരണയുളള ഒരാള്‍ ഈആമുഖത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ പ്രാഥമികമായി ബോദ്ധ്യപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യം, ഇത് ജാതി നിര്‍മ്മൂലനത്തിനുളള ആമുഖമേ അല്ല എന്നുളളതാണ്. ഡോ.അംബേദ്കറുടെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ കൃതിയാണ് ജാതിനിര്‍മൂലനം. ഈ കൃതിയിലൂടെ അംബേദ്കര്‍ ധീരമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ച സാമുഹിക-ധാര്‍മ്മിക സമസ്യകളെ പിന്‍പറ്റാനോ, അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടു വച്ച ആശയങ്ങളെ സമകാലീനതയിലേക്ക് പരാവര്‍ത്തനം ചെയ്യുവാനോ ഈ ആമുഖം ശ്രമിക്കുന്നതേയില്ല. മറിച്ച്, തികച്ചും ഭിന്നമായ മറ്റൊരു പുസ്തകമാണ് അരുന്ധതിറോയി എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ആ പുസ്തകം മുപ്പതുകളിലെ അംബേദ്കര്‍ ഗാന്ധി വിവാദത്തിലാണ് ഊന്നുന്നത്. ഗാന്ധിയാണോ അംബേദ്കറാണോ ശരിയെന്ന അന്വോഷണ മാണ് അതെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തോന്നാമെങ്കിലും മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ ശരികളിലേക്ക് നിരന്തരം തെന്നിവീഴുന്ന വിനാശകാരിയായ ഭാവനാലോകമാണ് ഈ ആമുഖത്തിന്റെ അന്തര്‍ ധാരയായി നിലകൊളളുന്നത്.

പറഞ്ഞുപഴകിയ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍
വര്‍ണ്ണാശ്രമ ധര്‍മ്മത്തെയും ജാതിയെയും കുറിച്ച് ഗാന്ധി സ്വീകരിച്ചിരുന്ന നിലപാടുകളും ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ കറുത്തവരോടും ഇന്ത്യന്‍ തൊഴിലാളികളോടും ഗാന്ധി പുലര്‍ത്തിയി രുന്നവംശീയ വിവേചനവും ഈ ആമുഖത്തില്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ അരുന്ധതി റോയിയുടെ ആമുഖത്തില്‍ നിന്നും ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഇതെല്ലാം പുതിയതായി തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും ഗാന്ധിയെ സൂഷ്മമായി പഠിച്ചിട്ടുളളവര്‍ ചെയ്തിട്ടുളള കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണവ. ഇക്കാര്യങ്ങളില്‍ എന്തെങ്കിലും പുതിയ നിരീക്ഷണമോ നിഗമനങ്ങളോ അരുന്ധതിറോയി നടത്തുന്നില്ല എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഗാന്ധി പുലര്‍ത്തിയിരുന്ന വംശീയ വിവേചനങ്ങളെ കുറിച്ചുളള ദീര്‍ഘപഠനങ്ങള്‍ മലയാളത്തിലെ മുഖ്യധാരാ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും വന്നിട്ടുണ്ട് (ജെ.രഘുവിന്റെ പഠനങ്ങള്‍). ഇതുപോലും വായിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തവരാണ് എന്തോ പുതിയ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി യിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടില്‍ അരുന്ധതിറോയിയുടെ വെള്ളിവെളിച്ചത്തില്‍ മയങ്ങിവീഴുകയും അവരുടെ വാക്കുകളില്‍ ഉന്‍മാദികളാകുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്നതുറപ്പാണ്. ഗാന്ധി ഒരു ജാതിവാദിയാണെന്ന് അരുന്ധതി പറഞ്ഞതിലൂടെ ദളിതര്‍ക്കൊരു പുതിയ ലോകം തുറന്നുകിട്ടിയിരിക്കുകയാണെന്നും അന്തര്‍ദേശീയ തലത്തില്‍ ഈ വിവാദം എത്തിച്ചേരുമെന്നും അങ്ങനെ അംബേദ്കര്‍ ഗാന്ധിക്കു മുകളില്‍ ആഘോഷിക്കപ്പെടുമെന്നും കരുതുന്ന അപകടകരവും ചിന്താശൂന്യവുമായ നിഷ്‌കളങ്കത യാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ കൈമുതല്‍. 

വിജ്ഞാനിര്‍മ്മിതിയില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സംവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ സാര്‍വ്വലൗകികവും സ്വതന്ത്രവും വസ്തുനിഷ്ടവുമാണെന്ന സങ്കല്‍പ്പം കാലഹരണപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു. പ്രതിനിധാനം എന്നത് എല്ലാ സാമുഹിക ഇടപാടുകളുടെയും ആണിക്കല്ലാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട ലോകത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നതെന്ന കാര്യം മറന്നു പോകരുത്. വിജ്ഞാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും പ്രതിധാനപരമായ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു സമുച്ചയം തന്നെയുണ്ട്. സാമൂഹിക ശരീരത്തിന്റെ ഏതിടങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് പുതിയ ശബ്ദങ്ങള്‍ രൂപപ്പെട്ടുവരുന്നത്. അതിന്റെ സംവാഹകര്‍ ആരാണ്? ഇവ വിജ്ഞാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്. അതായത് പറയുന്ന ആള്‍ സമൂഹത്തിന്റെ ഏതിടത്ത് നില്‍ക്കുന്നു എന്നത് പറയപ്പെടുന്ന കാര്യത്തെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുകയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇതു തിരിച്ചറിയാത്തവരാണ്, പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ ചോദ്യംഉന്നയിച്ച ദളിതര്‍ വലിയ പാപം ചെയ്യുകയാണെന്ന മട്ടില്‍ പ്രതികരിച്ചത്. അരുന്ധതിറോയിയുടെ ആമുഖത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ഒട്ടേറെ വിഷയങ്ങളില്‍ ദളിതരടക്കമുളള പാര്‍ശ്വവല്‍കൃത സമൂഹങ്ങള്‍ നിരന്തരം ഉന്നയിക്കുന്നതാണ് പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം. അരുന്ധതിറോയി സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന പുതിയ വിജ്ഞാനം സമൂഹത്തിന്റെ ഏതിടത്തില്‍ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടുവരുന്നത് എന്നത് പ്രധാനമാണ്. ഇ ക്കാര്യമാണ് 'ദളിത് ക്യാമറ' 'റൗണ്ട് ടേബിള്‍' ഇന്ത്യ അടക്കമുളളവര്‍ ഉന്നയിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. 'ജാതി നിര്‍മൂലനം എന്ന അംബേദ്കര്‍ കൃതിക്ക് ആമുഖമെഴുതാന്‍ യോഗ്യയാണെന്ന് താങ്കള്‍ സ്വയം കരുതുന്നുണ്ടോ? ''ഉണ്ടെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട്?'' എന്ന നിര്‍ണ്ണായക ചോദ്യമാണ് അവര്‍ അരുന്ധതിറോയിയുടെ മുന്നില്‍ ഉയര്‍ത്തിയത്. ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളുടെ പ്രതിനിധാനപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന തുകൊണ്ടാണ്, ''ഞങ്ങളുടെ അംബേദ്കറെ കുറിച്ച് നിങ്ങളെന്തിനാണ് പറയുന്നതെന്ന ജാതികുശുമ്പാണ് ദളിതര്‍ക്കുളളതെന്നും അവര്‍ക്ക് അരുന്ധതിയുടെ പ്രശസ്തിയില്‍ അസൂയ യാണെന്നും പ്രചരിപ്പിച്ചത്. ഇത്തരം വിവാദങ്ങളെ മാറ്റി നിറുത്തി, ആമുഖത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോ ഴാണ് അരുന്ധതിറോയിയുടെ വിശ്വഭൗതികതയുടെ കൗശലങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വെളിപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തെ കുറിച്ചും ദളിത് സമുദായത്തെകുറിച്ചും അംബേദ്കറിസത്തെകുറിച്ചും സമര്‍ത്ഥമായ ദൂര്‍വായനയാണ് ഈ ആമുഖത്തിലൂടെ നിര്‍വ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതൊരു ആരോപണമല്ല. മറിച്ച് അരുന്ധതിറോയി നടത്തുന്ന ദുര്‍വായനകള്‍ സ്വയം വെളിപ്പെടുന്ന നിരവധി സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഈ ആമുഖത്തിലുണ്ട്. അതിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യയില്‍ രൂപപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദളിത് രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റത്തെകുറിച്ച് ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്ന ഭാഗം. ഈ മുന്നേറ്റത്തിലെ പ്രധാന സംഭവമായ ബി.എസ്.പി.യുടെ പ്രാധാന്യത്തെപ്പറ്റിയും ബി.എസ്.പി.യോട് വാര്‍ത്താമാധ്യമങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന അസഹിഷുതയെപ്പറ്റിയും അവര്‍ വിശദീകരിക്കുന്നു. എന്തെല്ലാം കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ദളിതര്‍ ബി.എസ്.പി.യിലൂടെ നേടിയ രാഷ്ട്രീയ വിജയം പ്രധാനമാണെന്ന് തന്നെ അവര്‍ പറയുന്നു. തുടര്‍ന്ന് അരുന്ധതി റോയി ഒരു ആശങ്ക പങ്കുവെക്കുന്നു. അതിങ്ങനെയാണ്. ''കീഴാള വിഭാഗങ്ങള്‍ പാര്‍ലമെന്റെറി രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ അവഗണിക്കാനാവാത്ത ശക്തിയായി മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ജനാധിപത്യം തന്നെ ഗുരുതരവും ഘടനാപരവുമായ തകര്‍ച്ചയെ നേരിടുന്നുവെന്നത് ആശങ്കാകുലമാണ്.''(പേജ് 27) ഇതേതുടര്‍ന്ന് ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തകര്‍ച്ചയ്ക്ക് ആദാരമായിരിക്കുന്ന കാരണങ്ങളിലേക്ക്, കണക്കുകളും രേഖാചിത്രങ്ങളും നിരത്തി പണ്ഡിതോചിതമായി കടക്കുകയാണ് അരുന്ധതിറോയി. ആഗോളവല്‍ക്കരണം, കുത്തക വല്‍ക്കരണം, മാധ്യമക്കുത്തകകള്‍, വൈശ്യജാതിയുടെ വ്യാപാരകുത്തക, ജാതിയും മൂലധനവുമായുളള ബന്ധമെല്ലാം വിശദമാക്കിയശേഷം അരുന്ധതി എത്തിച്ചേരുന്ന നിഗമനം ഇതാണ്. ''ജനാധിപത്യം ജാതിയെ ഉന്‍മൂലനം ചെയ്യുന്നില്ല, അത് ജാതിയെ ആധുനികവല്‍ക്കരിക്കുകയും ദൃഢീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട് അംബേദ്കറെ വായിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.'' (പേജ് 37)

ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യം വിരലിലെണ്ണാവുന്ന കുത്തകകളുടെ വിഹാരരംഗമായിരിക്കെ, ഭരണകൂടം അവര്‍ക്ക് പാദസേവ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കേ, ജനാധിപത്യം ഘടനാപരമായ തകര്‍ച്ചയെ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കേ, കീഴാള സമൂഹങ്ങള്‍ പാര്‍ലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ശക്തിയാകുന്നതിലെ ഉപയോഗശൂന്യതയും അനൗചിത്യവും ബോധ്യപ്പെടുത്താനാണ് അരുന്ധതി ശ്രമിക്കുന്നത്. ദളിതരെന്നൊക്കെ അധികാരത്തിലേക്കും സമ്പത്തിലേക്കും പ്രവേശിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ അപ്പോഴെല്ലാം ഇത്തരം വിചിത്ര യുക്തികളുമായി 'മഹാത്മാക്കള്‍' രംഗത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ മധ്യപ്രോവിന്‍സില്‍ ഒരു ദളിതനെ പ്രധാനമന്ത്രിയാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ അതിനെ എതിര്‍ത്തുകൊണ്ട് ഗാന്ധി നിരത്തിയ ന്യായം പട്ടികജാതിക്കാര്‍ അധികാരത്തിന്റെ ദുഷിപ്പുകള്‍ ബാധിക്കാത്ത ശുദ്ധമനുഷ്യരാണ്. അവരെ അധികാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് ദുഷിപ്പിക്കരുത് എന്നായിരുന്നു. അതുപോലെതന്നെ കേരളത്തില്‍ നടന്ന ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണത്തിലൂടെ കൃഷിഭൂമി ലഭിക്കാതെ പോയ ദളിതരോട് ഇ.എം.എസ്. പറഞ്ഞത് കര്‍ഷകത്തോഴിലാളികള്‍ക്ക് കൃഷിഭൂമി ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും വര്‍ഗ്ഗബോധം നേടാനായത് മഹത്തായ കാര്യമാണെന്നായിരുന്നു. മറ്റുളളവര്‍ക്ക് കൃഷിഭൂമിയും ദളിതര്‍ക്ക് വര്‍ഗ്ഗബോധവുമെന്ന ഈ വിചിത്ര യുകതി ചരിത്രത്തിലെ വലിയ ചതിയെ മൂടിവെക്കാനായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ദേശീയ സ്വത്തിലും രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിലും പങ്കാളിത്തം വേണമെന്ന ദളിത് മൂദ്രവാക്യത്തോട് എണ്‍പതുകളിലെ നക്‌സലൈറ്റുകള്‍ പരിഹാസത്തോടെ പ്രതികരിച്ചിരുന്നത്, ദേശീയസ്വത്ത് കൊളളമുതലാണ്, കൊളളമുതലില്‍ പങ്കുചോദിക്കുന്നവര്‍ കളളന്‍മാരാണ് എന്നായിരുന്നു. മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച സമീപനങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒട്ടും ഭിന്നമല്ല അരുന്ധതിറോയിയുടെ വാദഗതിയും. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ബഹിഷ്‌കൃതരായിരുന്ന ഒരു ജനത അധികാരത്തിനുവേണ്ടി നടത്തുന്ന പരിശ്രമങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യം വെയ്ക്കുന്നത് തകര്‍ന്നതും ജനവിരുദ്ധവുമായ ജനാധിപത്യമാണെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയും ആഗോളമൂലധന ശക്തികളെ കുറിച്ചുളള ഭീതിപരത്തിയും പ്രതിരോധിക്കാനാണ് അരുന്ധതി ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ അരുന്ധതിറോയിയുടെ സ്ഥാനം ഗാന്ധിക്കും ഇ.എം.എസ്സി.നും നക്‌സലൈറ്റുകള്‍ക്കും ഒപ്പമാണെന്നു പറയാതെ വയ്യ.

മാവോയിസത്തോടുളള അഭിനിവേശം
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തകര്‍ച്ചയെ സംബന്ധിച്ച് ഇത്തരം ഭ്രമകല്‍പ്പനകളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ഉറവിടം മാവോയിസത്തോടുളള അഭിനിവേശമാണെന്നുളളതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. ജനാധിപത്യത്തെ ഒരു ഭരണക്രമമായി മാത്രമല്ല, ജീവിതരീതികൂടിയായി മനസിലാക്കിയ അംബേദ്കറിന്റെ ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളോട് വിദൂരബന്ധം പോലും അരുന്ധതി പുലര്‍ത്തുന്നില്ല. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍, ഡോ.അംബേദ്കറുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ സംഭാവന ജനാധിപത്യത്തെ ഘടനാപരമായി വികസിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ആശയാവലികള്‍ മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക ജനാധിപത്യം എന്ന സങ്കല്‍പ്പം ഇന്ത്യയ്ക്കു മാത്രമല്ല, ലോകത്തിനുതന്നെ മാതൃകയാക്കാവുന്ന സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ പുനസംഘടനയുടെ സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും ഉള്‍ക്കൊളളുന്നുണ്ട്. ഇതിനെ വിസ്തൃതമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മനസിലാക്കിയിരുന്നു വെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു അഭിപ്രായം അരുന്ധതിക്കുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. കീഴാള സമൂഹങ്ങളെ പ്രതിനിധാനപരമായി എങ്ങനെ പാര്‍ലമെന്റിലെത്തിക്കാമെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് ആലോചിക്കുകയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്ത ഡോ.അംബേദ്കറിനെതിരെ അരുന്ധതിയെന്ന പ്രച്ഛന്ന മാവോയിസ്റ്റ് നടത്തുന്ന ഒളിയുദ്ധമാണ് ഈ ആമുഖമെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. അപ്പോള്‍ മാത്രമേ ചിന്താശീലരായ ദളിതര്‍ ദേശവ്യാപകമായി ഈ ആമുഖത്തിനെതിരെ രംഗത്ത് വന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടൂ. 

അംബേദ്കറെ വായിക്കേണ്ട സമയമാണിതെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന അരുന്ധതിറോയി എഴുതുന്നതു നോക്കുക: ''ഭരണഘടനയെ വിധ്വംസകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഭരണഘടനയാല്‍ പരമിതപ്പെടുന്നതും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ്. അംബേദ്കറുടെ സാഹചര്യം ഒരു വിപ്ലവകാരിയായി രിക്കാനും അതേ സമയംതന്നെ ലഭിക്കുന്ന അവസരങ്ങളിലെല്ലാം വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമായിരിക്കാനും നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു വശങ്ങളെയും സമര്‍ത്ഥമായും ഫലപ്രാപ്തിയോടെയും ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നിടത്താണ് അംബേദ്കറുടെ പ്രതിഭ നിലകൊളളുന്നത്. വര്‍ത്തമാനകാല പരിസരത്തു നിന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ദ്വന്ദാത്മകവും ദുര്‍ഗ്രഹവുമായ ഒരു പാരമ്പര്യത്തെയാണ് അംബേദ്കര്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് കാണാം. അംബേദ്കര്‍ എന്ന വിപ്ലവകാരി, അംബേദികര്‍ എന്ന ഭരണഘടനാ ശില്‍പി.'' (പേജ് 44) ഡോക്ടര്‍ അംബേദ്കറെപ്പറ്റി അരുന്ധതിറോയി പുലര്‍ത്തുന്ന അബദ്ധധാരണകളുടെയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നടത്തുന്ന ദുര്‍വായനയുടെയും ഉത്തമദൃഷ്ടാന്തമാണ് മുകളില്‍ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വരികള്‍. ഡോ.അംബേദ്കറുടെ പ്രതിഭയെ കണ്ടെത്തിയെന്ന പ്രതീതിക്കകത്ത് ആദ്ദേഹത്തില്‍ അപരിഹാര്യമായ ഒരു പിളര്‍പ്പാണ് അരുന്ധതി ദര്‍ശിക്കുന്നത്. വിപ്ലവകാരിയായ അംബേദ്കറും ഭരണഘടനാ ശില്‍പ്പിയായ അംബേദ്കറും. ഈ വിഭജനത്തിലൂടെ അരുന്ധതി ലക്ഷ്യം വെയ്ക്കുന്നത് ഭരണഘടനാശില്‍പ്പിയെന്ന പദവി അംബേദ്കറിലെ വിപ്ലവകാരിയെ പരിമിതപ്പെടുത്തിയെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനാണ്.

മായകാഴ്ചകളും ദുര്‍വായനകളും
എന്നാല്‍, യാഥാര്‍ത്യമെന്താണ്? ഇന്ത്യയിലെ അയിത്തജാതിക്കരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ എടുത്തുകൊണ്ട് ഡോ.അംബേദ്കര്‍ നടത്തിയ പ്രവര്‍വര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തുടക്കം മുതല്‍ തന്നെ കൊളോണിയല്‍ ഭരണാധികാരികളുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടും അവര്‍ക്കുമുന്നില്‍ തന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ യുക്തിഭദ്രമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുമായിരുന്നു. സൗത്ത് ബോറോ കമ്മിറ്റിക്കുമുന്നിലും (1919) സൈമണ്‍ കമ്മീഷന്റെ മുന്നിലും (1928) വട്ടമേശസമ്മേളനങ്ങളിലും (1930-32) എല്ലാം ഈ സമീപനമാണ് അംബേദ്കര്‍ പുലര്‍ത്തിയിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലും കേവലമായ വ്യവസ്ഥാവിരുദ്ധതയോ നിയമവിരുദ്ധതയോ പുലര്‍ത്തിയിരുന്നില്ലാ യെന്നത് യാദൃച്ഛികമല്ല, മറിച്ച് വ്യവസ്ഥയെ പരിഷ്‌കരിക്കുക, അതിനെ നിയമ വല്‍ക്കരിക്കുക എന്നതാണ് സാമുഹിക-രാഷ്ട്രീയ പരിവര്‍ത്തനത്തിന്റെ വഴിയെന്ന അടിസ്ഥാന ബോദ്ധ്യമായിരുന്നു അംബേദ്കര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നത്. ഇത്തരത്തില്‍ വേറിട്ടതും അഗാധവുമായ അവബോധങ്ങളാണ് അംബേദ്കറിലെ വിപ്ലവകാരിയെ രൂപപ്പടുത്തിയത് എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഭരണഘടനയുടെ പിതാവ് എന്ന പദവി അദ്ദേഹത്തിനൊരു ഭാരമോ അദ്ദേഹത്തിലെ വിപ്ലവകാരിയുടെ പതനമോ അല്ലെന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുളള ബോധ്യങ്ങളുടെ അഭാവമാണ് അരുന്ധതിയുടെ മായകാഴ്ചകള്‍ക്കും ദുര്‍വായനയ്ക്കും അടിസ്ഥാനമായിരിക്കുന്നത്.

1927-ല്‍ മനുസ്മൃതി കത്തിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് അംബേദ്കര്‍ നടത്തുന്ന ദീര്‍ഘപ്രസംഗത്തില്‍ ലോകത്തിന് സമത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം എന്ന ആദര്‍ശം സംഭാവനചെയ്ത ഫ്രെഞ്ചുവിപ്ലവത്തെ പരമാര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. അതായത് ലോകത്തിന്റെ വിമോചനാനുഭവങ്ങളുടെ ഭൂമികയില്‍ നിന്നു കൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിഅദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചത്. ഇന്ത്യയിലെ പരമ്പരാഗത നിയമ പുസ്തകമായ മനുസ്മൃതി കത്തിക്കുകമാത്രമല്ല, പകരം മുഴുവന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കും സമത്വവും നീതിയും ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ഭരണഘടന ഇന്ത്യയ്ക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ആ പ്രസംഗം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. മറ്റൊരവസരത്തില്‍ ഡോ.അംബേദ്കര്‍ ബ്രീട്ടീഷ് അധികാരികള്‍ക്ക് കൊടുത്ത ഒരു നിവേദനത്തിന്റെ തലക്കെട്ട് തന്നെ ''ഭാവി ഭരണഘടനയില്‍ ഇന്ത്യയിലെ പട്ടികവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെന്തായിരിക്കണം, അവ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം'' എന്നതായിരുന്നു. ഏറ്റവും രസകരമായ കാര്യം ഈ മെമ്മോറാണ്ടം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടതു തന്നെ ഭരണഘടനയുടെ രൂപത്തിലായിരുന്നു എന്നതാണ്. ഇതെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ജനതയുടെ അവകാശങ്ങളെ നിയമവല്‍ക്കരിക്കുകയെന്നത് അംബേദ്കറുടെ അടിസ്ഥാന നിലപാടായിരുന്നു എന്നാണ്. കാര്യങ്ങള്‍ ഇത്രയും വ്യക്തമായിരിക്കെ, ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയുടെ പിതാവ് എന്ന പദവി ഡോ.അംബേദ്കറിലെ വിപ്ലവകാരിയുമായി ഇടഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതാണെന്ന അരുന്ധതിയുടെ വാദം ഫലത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ സംഭാവനകളെ വിസ്മൃതിയിലാഴ്ത്തി പകരം പ്രയോഗിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയൊരു വിപ്ലവബോധ ത്തിന്റെ നിരാശാഭരിതമായ ജന്മമായിരുന്നു അംബോദ്കറുടേതെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുളള കുത്സിത ശ്രമം മാത്രമാണ്.

ഒരു കാര്യംകൂടി ഇതിനോടനുബന്ധമായി മനസിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു ഭരണഘടന, അത് ഏതു രാഷ്ട്രത്തിന്റേതായാലും ആ സമൂഹത്തില്‍ സക്രിയമായിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ബലാബലങ്ങളെയാണ് പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയും ഇത്തരം താല്‍പ്പര്യങ്ങളുടെ സംഘര്‍ഷഭൂമിയായിരുന്നു എന്നയാഥാര്‍ത്യം നാം മനസ്സിലാക്കണം. ആ യുദ്ധഭൂമിയില്‍ ഇന്ത്യയിലെ കീഴാളജനതയുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും അവകാശങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി അചഞ്ചലമായി നിലകൊളളാനും ആധുനിക ജനാധിപത്യമൂല്യങ്ങളെ ഉയര്‍ത്തി പിടിക്കാനും കഴിഞ്ഞതാണ് ഡോ.അംബേദ്കറുടെ മഹത്വം. ഇതിലൂടെ മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച വിഭാഗങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നത് മഹത്തായ നേട്ടമായാണ് വിലയിരുന്നപ്പെടേണ്ടത്. ഭരണകൂടം ജനങ്ങളെ അടിച്ചമര്‍ത്താനുളള ഉപകരണം മാത്രമാണെന്നു കരുതുന്ന ഇടതുപക്ഷബോധത്തിനോ ആധുനിക നിയമം തന്നെ അനാവശ്യമാണെന്നു കരുതുന്ന ഫ്യൂഡല്‍ ഭീതികള്‍ക്കോ അംബേദ്കര്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഭരണഘടന എഴുതാനുളള ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തതെന്ന് മനസിലാക്കാനാ വില്ല. ഇതേ അവബോധത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന അരുന്ധതിറോയിക്കും ഇത് മനസിലാകാതെ പോകുകയും അവര്‍ അംബേദ്കറെ പരോക്ഷമായി കുറ്റാരോപിതനാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അരുന്ധതിയുടെ മധ്യവര്‍ഗകാല്പനികത
ഭരണഘടനയുടെ അവസാനകരടിലെത്തുമ്പോള്‍ അംബേദ്കര്‍ കടുത്ത നിരാശയിലായിരുന്നു എന്ന് അരുന്ധതി എഴുതുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയില്‍ പൂര്‍ണ്ണ തൃപ്തനല്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹം നിരാശനായിരുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ വസ്തുനിഷ്ഠമായ അടിസ്ഥാനമെന്താണെന്നത് അജ്ഞാതമാണ്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് കൈവന്നിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ജനാധിപത്യം നിലനില്‍ക്കണമെങ്കില്‍, സമൂഹം ജനാധിപത്യപരമായി പുന:സംഘടിപ്പിക്കണമെന്ന വാക്കുകള്‍ നിരാശയില്‍നിന്ന ല്ല, അംബേദ്കര്‍ പുലര്‍ത്തിയിരുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യബോധത്തില്‍ നിന്നാണ് വരുന്നത്. രാഷ്ട്രീയമായ സമത്വവും സാമൂഹികവുമായ അസമത്വമെന്ന പുതിയൊരു വൈരുദ്ധ്യത്തിലേക്കാണ് ഇന്ത്യ പ്രവേശിക്കുന്നതെന്ന പ്രഖ്യാപനം സാമൂഹിക പരിഷ്‌കരണത്തിന്റെ അനിവാര്യത അടിവരയിടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഹിന്ദുക്കോഡ് ബില്‍ പരാജയപ്പെടുമ്പോഴും ഇന്ത്യയിലെ ജാതിഹിന്ദുക്കള്‍ സാമുഹിക പരിഷ്‌ക്കരണ ശ്രമങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന പാഠമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇതൊന്നും തന്നെ അംബേദ്കര്‍ ഭരണഘടനയുടെ കാര്യത്തില്‍ നിരാശനായിരുന്നു എന്നതിന് തെളിവല്ല. പിന്നെ, ഇല്ലാത്ത നിരാശബോധം അംബേദ്കറില്‍ ആരോപിക്കുന്നതിനു പിന്നില്‍ ഗൂഢലക്ഷ്യമാണുളളത്. അത് ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയെ പ്രതിസ്ഥാനത്തു നിറുത്താനുളള മുന്നൊരുക്കമാണെന്ന് ആദിവാസി പ്രശ്‌നം ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്ന ഭാഗത്ത് വെളിപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസി പ്രശ്‌നം ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്ന വേളയിലാണ്, ചരിത്രത്തെ കുറിച്ചും സാമുഹിക ശാസ്ത്രത്തെ കുറിച്ചും അരുന്ധതി പുലര്‍ത്തുന്ന മധ്യവര്‍ഗ കാല്‍പ്പനിക ഭാവനകള്‍ അണപൊട്ടി യൊഴുകുന്നത്. ഇവിടെ ഡോ.അംബേദ്കറും ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയും പ്രതികൂട്ടിലാണ്. അരുന്ധതി എഴുതുന്നു ''ഇന്ന് ആധുനിക മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ദയാരഹിതമായ മുന്നേറ്റത്തിന് മുന്നില്‍ പ്രതിരോധം തീര്‍ത്തിരിക്കുന്നത് ആദിവാസികളാണ്. ജാതിവ്യവസ്ഥയില്‍ നിന്നും പുറത്തു കടക്കാന്‍ അംബേദ്കര്‍ സ്വീകരിച്ച വഴികളായ ആധുനികതയെയും വികസനത്തെയും വിപ്ലവകരമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതാണ് ആദിവാസികളുടെ നിലപാട്. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍, പാശ്ചാത്യാധുനികതയുടെ കണ്ണടയിലൂടെ ആദിവാസികളെ നോക്കികാണാന്‍ ശ്രമിച്ച അംബേദ്കറുടെ എഴുത്തുകള്‍ മറ്റുപല കാര്യങ്ങളിലും ഇപ്പോഴും പ്രസക്തമായിരിക്കെ, ആദിവാസികളുടെ കാര്യത്തില്‍ കാലഹരണ പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.'' നീണ്ട അഞ്ചുവര്‍ഷം അംബേദ്കര്‍ കൃതികളില്‍ ഗവേഷണം നടത്തിയ അരുന്ധതി കണ്ടെത്തിയ കാര്യമാണിത്. ബാക്കി കാര്യങ്ങളില്‍ അംബേദ്കര്‍ പ്രസക്തനാണെങ്കിലും ആദിവാസി പ്രശ്‌നത്തില്‍ അംബേദ്കര്‍ കാലഹരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 

മൂലധനവിരുദ്ധ സമരത്തിന്റെ കുന്തമുനയായി ആദിവാസികളെ തിരിച്ചറിയുകയും അംബേദ്കറെ കാലഹരണപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തില്‍ അരുന്ധതി അറിയാതെ പോകുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ലോകത്തിലെ മുഴുവന്‍ ജനവിഭാഗങ്ങളും ഇനിയും പരിഷ്‌കരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്ന അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസം അംബേദ്കര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആദിവാസികള്‍ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലെ സവര്‍ണ്ണരും പരിഷ്‌കരിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണെന്ന് തുറന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച അപൂര്‍വ്വം ഇന്ത്യന്‍ നേതാക്കളില്‍ ഒരാളായിരുന്നു അംബേദ്കര്‍ എന്ന കാര്യം നാം വിസ്മരിച്ചു കൂടാ. മാത്രവുമല്ല, പാശ്ചാത്യ ലിബറല്‍ ആശയങ്ങളെ പിന്‍പറ്റുമ്പോഴും ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തിന്റെ വൈവിദ്ധ്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊളളാന്‍ കഴിഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. സാമൂഹികമായി വേര്‍തിരിക്ക പ്പെട്ടവര്‍ രാഷ്ട്രീയമായും വേര്‍തിരിക്കപ്പെടണമെന്ന അംബേദ്കര്‍ സിദ്ധാന്തം ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസികളടക്കം എല്ലാ വൈവിദ്ധ്യങ്ങളെയും ഉള്‍ക്കൊളളാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്. ഇത്തരമൊരു തിരിച്ചറിവ് അംബേദ്കറിന്റെ കാലത്തെ പാശ്ചാത്യ ലിബറല്‍ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ ക്കില്ലായിരുന്നു എന്നു കൂടി നാം ഓര്‍ക്കണം. ഡോ.അംബേദ്കര്‍ ജീവിതത്തിലുടനീളം ബഹിഷ്‌കൃതരു ടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും അവകാശങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി നിലയുറപ്പിച്ചത് രാഷ്ട്രീയമായ ഈതിരിച്ചറിവ് മൂലമാണ്. മാത്രവുമല്ല, ഇന്നത്തെ വിഭവ കൊളളയുടെയും മൂലധന ആക്രമണത്തിന്റെയും കഥകള്‍ നിരത്തി ആധുനികതയെയും വികസനത്തെയും ഏകപക്ഷീയമായി തളളിപറയുന്നത് ചിന്താശൂന്യമായ നടപടിയാണ്. ആധുനികത, ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ച അഗാതമായ പിളര്‍പ്പുകളെയും കുതിപ്പുകളെയും എക്കാലത്തും ഭീതിയോടെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ഫ്യൂഡല്‍-സവര്‍ണ്ണ ജ്ഞാനബോധത്തിന്റെ പടുകുഴിയില്‍ കിടന്ന് നോക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അരുന്ധതിക്ക് അംബേദ്കര്‍ ഒരു അജ്ഞാതദേശമായി മാറുന്നതും ആദിവാസികള്‍ മുതലാളിത്ത വിരുദ്ധ കലാപകാരികളായി മാത്രം അടയാളപ്പെടുന്നതും. 

ഗാന്ധിക്ക് പട്ടികജാതിക്കാരോടുണ്ടായിരുന്ന ഉദാര സമീപനം തന്നെയാണത്ര അംബേദ്കര്‍ക്ക് ആദിവാസികളോടുണ്ടായിരുന്നത്. ഇത്തരം ഉദാരതകളെ നിഷേധിച്ച ആദിവാസികള്‍ മദ്ധ്യേന്ത്യയില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അരുന്ധതി ആവേശത്തോടെ എഴുതുന്നുണ്ട്. ''മദ്ധ്യേന്ത്യയിലെ കാടുകളില്‍ കേന്ദ്രഗവണ്‍മെന്റ് നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് വരുന്ന സൈനിക ശക്തിയോട് ഏറ്റുമുട്ടുന്ന മാവോയിസ്റ്റ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ സൈനിക വിഭാഗമായ ജനകീയ വിമോചന ഗറില്ലാ സൈനിക ദളത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് ആദിവാസികളാണ്.'' ഇന്ത്യയിലെ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ അവരുടെ സങ്കല്‍പ്പത്തിലുളള തൊളിലാളി വര്‍ഗ ഭരണകൂടം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ നടത്തുന്ന സായുധ സമരത്തെ ഏതോ ആദിവാസികളുടെ കാര്യമാണെന്ന മട്ടില്‍ കെട്ടിയെഴുന്നെളളിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസികള്‍ക്ക് മുന്നിലുളള ഒരേഒരു വഴി മാവോയിസമാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനാണ് അരുന്ധതി ശ്രമിക്കുന്നത്. 

ആധുനികതാവാദനിരീക്ഷണങ്ങള്‍
എന്നാല്‍, അരുന്ധതിയെ പോലുളളവര്‍ മനസിലാക്കേണ്ട കാര്യം, ഡോ.അംബേദ്കറെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദളിതരും ആദിവാസികളും മൂലധന വിരുദ്ധ കലാപകാരികളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തുല്ല്യ നീതിക്ക് വേണ്ടി നിലകൊളളുന്ന ജനതയായിരുന്നു. ഇന്ത്യാചരിത്രത്തെ കുറിച്ചുളള അംബേദ്കറുടെ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്കാധാരമായിരിക്കുന്നത് കാര്‍ഷിക കലാപങ്ങളോ ഗോത്രവര്‍ഗ കലാപങ്ങളോ അല്ല എന്നത് യാദൃച്ഛികമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുളള വിവേകമെങ്കിലും അരുന്ധതി പുലര്‍ത്തണമായിരുന്നു. ഡോ.അംബേദ്കര്‍ മറ്റൊരു അഭിപ്രായമാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുളളത്-''ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസികള്‍ ജനസംഖ്യാപരമായി കേന്ദ്രീകരണമുളളതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിലേക്ക് കടന്നു വരാന്‍ എളുപ്പമാണ്. എന്നാല്‍, അയിത്തജാതിക്കാര്‍ ചിതറപ്പെട്ടവരായതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്കു മുന്നില്‍ വലിയ പ്രതിസന്ധിയാണുളളത്.'' വടക്കുകിഴക്കന്‍ ഇന്ത്യയിലും മദ്ധ്യേന്ത്യയിലും ആദിവാസികള്‍ക്ക് പാര്‍മെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെ അധികാരത്തിലേക്ക് വരാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നത് അംബേദ്കറുടെ അഭിപ്രായത്തെ ശരിവെയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ദളിതര്‍ക്കാണെങ്കില്‍ ബി.എസ്.പി. നടത്തിയ മുന്നേറ്റമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ചൂണ്ടികാണിക്കാനുമില്ല. ആദിവാസിയായ ഷിബുസോറനും ദളിതയായ മായാവതിയും പാര്‍ലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിലിട പെടുന്നത് ദളിതരെയും ആദിവാസികളെയും കബളിപ്പിക്കാനാണെന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ദളിതരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും വഴി സായുധ സമരത്തിന്റേതു മാത്രമാണെന്നും വിശ്വസിക്കു കയും ചെയ്യുന്ന മധ്യവര്‍ഗ-സവര്‍ണ്ണ ഭാവനകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന അരുന്ധതിറോയിക്ക് അംബേദ്കറെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇനിയും ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരും.

ഇന്ത്യ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്നു എന്നും ഗ്രാമസ്വരാജ് ആണ് ഇന്ത്യയുടെ മുന്നിലുളള വഴിയെന്നും ഗാന്ധി പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍, ഇന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങള്‍ അജ്ഞതയുടെയും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും സങ്കുചിതത്വത്തിന്റെയും ചെളികുണ്ടാണെന്ന അഭിപ്രായമാണ് അംബേദ്കറിനുണ്ടായിരുന്നത്. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തെ മുന്‍ നിറുത്തി അരുന്ധതി ചില അഭിപ്രായങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഗാന്ധി പാരമ്പര്യത്തെ പിന്‍പറ്റിയപ്പോള്‍ അംബേദ്കര്‍ ആധുനികതയെ സ്വീകരിച്ചു എന്നവര്‍ നിരിക്ഷിക്കുന്നു. എന്നാല്‍, സമകാലീനാവസ്ഥയില്‍ ആധുനികത സൃഷ്ടിച്ച വികസന സങ്കല്‍പ്പം ലോകത്തിന്റെ നിലനില്‍പ്പിന് ഭീഷിണിയായതോടെ ഗാന്ധിയുടെ ആധുനികതാ വിമര്‍ശനം ലോകത്തിന് സ്വീകാര്യമാകുകയും അംബേദ്കറുടെ ആധുനികതാവാദം തളളിപ്പോവുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ മതില്‍കെട്ട് തകര്‍ത്തു മുന്നേറാനുളള തിടുക്കത്തില്‍ പാശ്ചാത്യാധുനികതയുടെ കുഴപ്പങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ അംബേദ്കര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന ഗുരുതരമായ ആരോപണമാണ് അംബേദ്കര്‍ക്കെതിരെ അരുന്ധതി ഉന്നയിക്കുന്നത്. അവര്‍ എഴുതുന്നു:''ഭൗമതാപം വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ഹിമകൊടുമുടികള്‍ ഉരുകുകയും കാടുകള്‍ അപ്രത്യക്ഷമാ കുകയും ചെയ്യുന്ന സമകാലിക സാഹചര്യത്തില്‍ ഗാന്ധിയുടെ വാക്കുകള്‍ പ്രവചന സ്വഭാവമുളളതായി മാറുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നീതി പൂര്‍വ്വകവും സുന്ദരവുമായ ഇന്ത്യന്‍ ഭൂതകാലത്തെ ആദര്‍ശവല്‍ക്കരിക്കുന്നതിലേക്കാണ് ആധുനിക സംസ്‌കാരത്തോടുളള ഭീതി അദ്ദേഹത്തെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചത്. ഭൂതകാലത്തിന്റെ കൊടിയ വിവേചനങ്ങളെ കുറിച്ച് വേദനാകരമായ തിരിച്ചറിവ് അംബേദ്കര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതില്‍ നിന്നും രക്ഷനേടാനുളള തിടുക്കത്തില്‍ പാശ്ചാത്യാധുനികതയുടെ ദുരന്തപൂര്‍ണ്ണമായ അപകടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതില്‍ അംബേദ്കര്‍ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു.''(പേജ് 50)

ഡോ.അംബേദ്കര്‍ പാശ്ചാത്യ ആധുനികതയുടെ ഏകപക്ഷീയമായ സ്വീകര്‍ത്താവും വക്താവുമാണെന്ന വാദം തന്നെ അതിശയോക്തി പരമാണ്. ഇത്തരം അതികയോക്തികളിലാണ് അംബേദ്കര്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ചാരനായും ഒറ്റുകാരനുമായും മുദ്രകുത്തപ്പടുന്നതെന്ന ചരിത്രാനുഭവം നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. എന്നാല്‍ അരുന്ധതി മനസിലാക്കേണ്ട കാര്യം, ഡോ.അംബേദ്കര്‍ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലെ മുഴുവന്‍ കീഴാളനേതൃത്വങ്ങളും കൊളോണിയല്‍ ആധുനികതയോട് സവിശേഷമായ രീതിയില്‍ സംവദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫൂലെയും ശ്രീനാരായണഗുരുവും അയ്യന്‍കാളിയും പൊയ്കയില്‍ അപ്പച്ചനുമെല്ലാം ഈ ധാരയിലുളളവരാണ്. ജീര്‍ണ്ണവും നിശ്ചലവുമായ ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തെ കൂടുതല്‍ ചലനക്ഷമമാക്കാനുളള ഉപാധിയെന്ന നിലയ്ക്കാണ് അവര്‍ ആധുനികതയെ സ്വീകരിച്ചത്. ഇത്തരം പ്രശ്‌നസങ്കീര്‍ണ്ണതകളെ കാണാതെ, ആധുനിക വികസനം സൃഷ്ടിച്ച ദുരന്തങ്ങള്‍ അംബേദ്കറിലും കീഴാള നേതൃത്വങ്ങളിലും ആരോപിക്കാന്‍ കഴിയുന്നൊരു യുക്തിയെ വികസിപ്പിക്കാനാണ് അരുന്ധതി ശ്രമിക്കുന്നത്. പാശ്ചാത്യാധുനികതയുടെ കുഴപ്പങ്ങളുടെയും കുഴപ്പമില്ലായ്മകളുടെയും ആധുനികാനന്തര കാലത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവിന്റെ യുക്തിയിലല്ല മുപ്പതുകളില്‍ അംബേദ്കറും ഗാന്ധിയും സംസാരിച്ചിരുതെന്ന ലളിത സത്യം അരുന്ധതി കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്? ഇന്ത്യ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങണമെന്ന് ഗാന്ധി പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ഇന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങള്‍, അജ്ഞതയുടെയും സങ്കുതിതത്വത്തിന്റെയും ചെളിക്കുണ്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞതു കൊണ്ടാണ് അംബേദ്കര്‍ ആധുനികതയെ സ്വീകരിച്ചത്. മാത്രവുമല്ല, മുപ്പതുകളില്‍ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഉത്തമ മാതൃകയായിരുന്ന ക്ഷേമരാഷ്ട്ര സങ്കല്‍പ്പത്തെയാണ് അംബേദ്കര്‍ പിന്‍പറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചത് എന്നതും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. അല്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു വഴി മര്‍ക്‌സിസത്തിന്റേതായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു സിദ്ധാന്തമെന്ന നിലയില്‍ മാര്‍ക്‌സിസത്തെ നിഷേധിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നത് അംബേദ്കര്‍ നടത്തിയ മഹത്തായ വിപ്ലവമായിരുന്നു എന്ന് പില്‍ക്കാല ചരിത്രം തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

അംബേദ്കറുടെ സാമൂഹിക ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പ്പം
സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്ര ചിന്തകളെ സാമൂഹിക നീതിയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് കാണേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടത് ഡോ.അംബേദ്കറുടെ കൃതികളില്‍ നിന്നാണെന്ന് ലോകപ്രശസ്ത സമ്പദ്ശാസ്ത്രകാരനും നോബല്‍ ജോതാവുമായ അമര്‍ത്യാസെന്‍ വെളിപ്പടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയിലെ വലിയ അണക്കെട്ടുകളുടെയും ഖനികളുടെയും നഗരങ്ങളുടെയും ദുരന്തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം അരുന്ധതി ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ അംബേദ്കറുടെ തലയില്‍ കെട്ടിവയ്ക്കാനാകില്ല എന്നതു തന്നെയാണ്. സനാതന ഹിന്ദുത്വത്തിന്റെ സംരക്ഷണാര്‍ത്ഥം ഗാന്ധി നടത്തിയ ആധുനികതാ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ പില്‍ക്കാലത്ത് ശരിയായി തീര്‍ന്നതായി അരുന്ധതി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഗാന്ധി വലിയ തിരിച്ചുവരവ് നടത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഗാന്ധിയന്‍മാരും അവകാശപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും ലേകത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജനത ഗാന്ധിയെ തങ്ങളുടെ നേതാവായി ഏറ്റെടുത്തതിന്റെ ചരിത്രമില്ല. പ്രതിജീവിതബോധമുളള വ്യക്തികളാണ് ഗാന്ധിയന്‍മാരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതിസമ്പന്നന്‍മാര്‍, വന്‍കിട ബ്യൂറോക്രാറ്റുകള്‍, ഔദ്യോഗിക സൗകര്യങ്ങള്‍ ആശയപ്രചാരണത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍, വലിയ പദവികളുളളവര്‍ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളിലെ പ്രതിജീവിത ബോധമാണ് ഗാന്ധിയിലൂടെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയിലെ ദരിദ്രനാരായണന്‍മാര്‍ കൂട്ടത്തോടെ ഗാന്ധിയന്‍മാരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാത്തത് എന്ന ചോദ്യം നാം ചോദിക്കാതിരിക്കരുത്. എന്നാല്‍, അംബേദ്കറുടെ ചരിത്രം അതല്ല. 1956-ല്‍ ഡോ.അംബേദ്കര്‍ മരിക്കുമ്പോള്‍ വളരെ ചെറിയ അനുയായി വൃന്ദമാണ് അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നത്. ഇന്ന് ലോകവ്യാപകമായി തന്നെ ജനതകള്‍, പ്രത്യേകിച്ച് ബഹിഷ്‌കൃത വിഭാഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന നേതൃത്വമായി അംബേദ്കര്‍ മാറിയിട്ടുണ്ട്. യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും ബഹിഷ്‌കൃതരായ വിഭാഗങ്ങള്‍ അംബേദ്കറാണ് ഞങ്ങളുടെ വഴികാട്ടിയും നേതാവുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയുണ്ടായി. അംബേദ്കര്‍ മുന്നോട്ടു വച്ച സാമൂഹിക ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പ്പവും പ്രതിനിധാന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉളളടക്കവും ലോകത്തിന് മാതൃകയായതുകൊണ്ടാണ് യൂറോപ്പിലെ ബഹിഷ്‌കൃതരും അംബേദ്കറിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്നത്. സമകാലീന ലോകം അംബേദ്കറിലൂടെ നേടിയെടുത്തിരിക്കുന്ന വൈജ്ഞാനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ബോധ്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊളളാന്‍ കഴിയാതെ, മുപ്പതുകളുടെ ഗാന്ധിയുടെ നിഴലില്‍ അംബേദ്കറെ അന്വേഷിക്കുന്നവര്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവിക ദുരന്തമാണ് അരുന്ധതിയുടെ ആമുഖത്തിനും സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. 

@@@@

കടപ്പാട് : 'മലയാളം' വാരികയില്‍ വന്ന ഈ ലേഖനം 'നാഷണല്‍ വോയിസ്‌ ' വാരികയിലും പ്രസിധീകരിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്