"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ഏപ്രിൽ 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

അംബേഡ്കര്‍ ഹിന്ദുവോ? - മൊഴിമാറ്റം: പി എം നാസര്‍


1956 ഒക്ടോബര്‍ 14 ന് നാഗ്പൂരില്‍ വെച്ച്, ഹിന്ദുമതം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ചെയ്ത തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ പ്രസംഗത്തില്‍ അംബേഡ്കര്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഹിന്ദുമതം ഉപേക്ഷിക്കു കയെന്ന പ്രസ്ഥാനം നമ്മള്‍ കയ്യേറ്റത് 1955 ല്‍ ഇയോളയില്‍ വെച്ച് ടെുത്ത സിശ്ചയപ്രകാരമാണ്. 'ഞാന്‍ ജനിച്ചത് ഹിന്ദുമതത്തില്‍ ആണെങ്കിലും, ഹിന്ദുമതക്കാരനായി ഞാന്‍ മരിക്കില്ല' എന്ന പ്തതിജ്ഞ ഞാന്‍ നേരത്തെ എടുത്തിട്ടുള്ളതത്രെ. ഇന്നലെ ആ പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റിയ ഞാന്‍ ഇന്ന് സന്തുഷ്ടനാണ്; അത്യാനന്ദത്തിലാണ്! ഞാന്‍ നരകം ഉപേക്ഷിച്ചു - ഇതാണ് എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ തോന്നല്‍.' ഹിന്ദുമതത്തെ നരകമെന്ന് വിഷേഷിപ്പിച്ച അംബേഡ്കറിനെ കാവിത്തുണി പുതപ്പിച്ച് ഒരു ഹിന്ദു ബിംബമാക്കി അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള പരിഹാസ്യ ശ്രമം ഹിന്ദുത്വ ശക്തികള്‍ ഈയിടെയായി നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം, തുല്യത ഇത്യാദി ജ്ഞാനോദയ മൂല്യങ്ങള്‍ വിലമതിക്കുന്ന ആധുനിക മനുഷ്യര്‍ക്ക് ഹിന്ദുമതം എന്തുകൊണ്ട് സ്വീകാര്യമല്ല എന്ന് ഡോ. അംബേഡ്കര്‍ വിശദമാക്കുന്ന ഈ ലേഖന ഭാഗം ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്.

ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി വ്യക്തിയെ, അവന്റെ വൈയക്തികമായ സവിശേഷതയെ, ധാര്‍മിക ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ഒക്കെ അംഗീകരിക്കു ന്നുണ്ടോ? മനുഷ്യനെ അവശതകള്‍ ഉള്ള പൗരന്‍ എന്നതിലപ്പുറം ഭരണകൂടത്തിനെ പോലും എതിര്‍ക്കാന്‍ അവകാശമുള്ള സ്വാശ്രിതനായ വ്യക്തിയായി കാണുന്നുണ്ടോ?

ബൈബിളിലെ യഹസ്‌കേല്‍ പുസ്തകത്തില്‍ യഹസ്‌കേലിനോട് യഹോവ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചയുടെ ആമുഖമായി എടുക്കാം: 'സകല ദേഹികളും എനിക്കുള്ളവര്‍; അപ്പന്റെ പ്രാണനും മകന്റെ പ്രാണനും ഒരുപോലെ എനിക്കുള്ളത്; പാപം ചെയ്യുന്ന ദേഹി മരിക്കും. മകന്‍ അപ്പന്റെ കൃത്യം നിര്‍വഹിക്കേണ്ട; അപ്പന്‍ മകന്റെ കൃത്യവും നിര്‍വഹിക്കേണ്ട; നീതിമാന്റെ നീതി അവന്റെ മേലും ദുഷ്ടന്റെ ദുഷ്ടത അവന്റെ മേലും ഇരിക്കും.' ഇതിലെ ഊന്നല്‍ വ്യക്തിയുടെ സവിശേഷതയും ധാര്‍മിക ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. എന്നാല്‍ ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി വ്യക്തിയെ സമൂഹത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ബിന്ദുവായി കാണുന്നില്ല. കാരണം, ഹിന്ദു സമൂഹം പ്രാഥമിക മായും വ്യക്തിയെയല്ല മറിച്ച് ജാതിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. നാല് വര്‍ഗങ്ങളെയാണ് ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥ പ്രഥമമായും ഔപചാരികമായി അംഗീകരിക്കുന്നത്; 1) ബ്രാഹ്മണര്‍ 2) ക്ഷത്രിയര്‍ 3) വൈശ്യര്‍ 4) ശൂദ്രര്‍). അഞ്ചാമത് ഒരു വര്‍ഗം കൂടി ഈ വ്യവസ്ഥയില്‍ ഇന്നുണ്ട്. അവരാണ് പഞ്ചമര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ അസ്പൃശ്യര്‍. ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ അടിസ്ഥാന ഘടകം ബ്രാഹ്മണനോ, ക്ഷത്രിയനോ, വൈശ്യനോ, ശൂദ്രനോ അല്ലെങ്കില്‍ പഞ്ചമനോ ആയ വ്യക്തിയല്ല. വിവാഹത്തിന്റേയും പിന്‍തുടര്‍ച്ചാ വകാശത്തിന്റേയും കാര്യമൊഴി ച്ചാല്‍ കുടുംബം പോലുമല്ല ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ പ്രധാന ഘടകം. വര്‍ണം എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ജാതിയാണ് അതില്‍ പ്രധാന ഘടകം. വ്യക്തിയുടെ യോഗ്യതക്കോ വ്യക്തിക്ക് അര്‍ഹമായ നീതിക്കോ അതില്‍ ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല. അതില്‍ വ്യക്തിയെന്ന നിലയിലല്ല ഒരു അംഗത്തിന് പരിഗണന ലഭിക്കുന്നത്. എല്ലാ പ്രത്യേക അവകാശങ്ങളും ജാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതു കൊണ്ട് തന്നെ ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ ഒരു വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങള്‍ ആ വ്യക്തി ഏത് ജാതിയില്‍ പെടുന്നു എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്. ഇനി ഒരു വ്യക്തി ഏതെങ്കിലും അവശത കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടുകയാണെങ്കില്‍, അത് ആ വ്യക്തിയുടെ ചെയ്തികളുടെ ഫലമായുള്ളതാണ് എന്നല്ല കാണുന്നത്. മറിച്ച് ആ അവശത ആ വ്യക്തിയുള്‍പ്പെടുന്ന ജാതിയുടെ മേല്‍ ചുമത്തപ്പെട്ടതായാണ് കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ആ വ്യക്തി തന്റെ അവശതകൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുകയാണെങ്കില്‍ അതിന് കാരണം കാണേണ്ടത് ആ വ്യക്തിയുള്‍പ്പെടുന്ന ജാതിയിലാണ് എന്ന് വരുന്നു.

ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി സാഹോദര്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? കൃസ്ത്യാനികളേയും മുസ്ലീങ്ങളേയും പോലെ ഹിന്ദുക്കളും മനുഷ്യരെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ കൃസ്താനികളും മുസ്ലീങ്ങളും കരുതുന്നത് പോലെ ഇത് ഒരു സമ്പൂര്‍ണ സത്യമാണ് എന്ന് ഹിന്ദുക്കള്‍ കരുതുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് ഇതൊരു ഭാഗിക സത്യമാണ്. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സമ്പൂര്‍ണ സത്യം എന്നത് രണ്ട് ഘടകങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നതാണ്. മനുഷ്യരെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചു എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ ഭാഗം. ഈശ്വരന്‍ വ്യത്യസ്ത മനുഷ്യരെ തന്റെ ദിവ്യ ശരീരത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും സൃഷ്ടിച്ചു എന്നതാണ് രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം. ഹിന്ദുക്കള്‍ രണ്ടാമത്തെ ഭാഗമാണ് ആദ്യത്തേതിനേക്കാള്‍ പ്രധാനവും മൗലികവും എന്ന കരുതുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ശരീരഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന പ്രമാണത്തില്‍ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയില്‍ സാഹോദര്യ സങ്കല്പത്തിന് ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ പോളിന്റേയും പില്ഗ്രിം ഫാദര്‍ സിലന്റെയും യൂറോപ്പില്‍ നിനിനുള്ള അമേരിക്കയിലെ ആദ്യ കുടുയേറ്റക്കാര്‍ വീക്ഷണത്തിനു യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. ദൈവത്തിന്റെ മുഖത്തു നിന്നും ജനിച്ചു എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ ബ്രഹ്മണന് ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളില്‍ നിന്നും ജനിച്ച ക്ഷത്രിയനുമായി സാഹോദര്യം സാധ്യമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ തുടയില്‍ നിന്നും ജനിച്ച വൈശ്യനു ക്ഷത്രിയന്‍ സഹോദരനല്ല. ആരും ആരുടേയും സഹോദരനല്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ ആരും മറ്റൊരുവന്റെ സംരക്ഷകരല്ല.

ഓരോ ജാതിയും വിഭിന്നവും വേറിട്ടതുമായിരിക്കണമെന്നത് ദൈവ നിശ്ചയമാണ് എന്ന വിശ്വാസത്തിന് കാരണം ദൈവശരീരത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും സൃഷ്ടിച്ചതാണ് വ്യത്യസ്ത ജാതികള്‍ എന്ന പ്രമാണമാണ്. ഓരോ ഹിന്ദുവിനും തന്റെ സഹവാസികളായ മറ്റ് ഹിന്ദുക്കളില്‍ നിന്നും വ്യതിരിക്തനും വേറിട്ടവനും ആയി നില്‍ക്കാനുള്ള ഒരു സഹജബോധം ഈ വിശ്വാസം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുസ്മൃതിയില്‍ ഉപനയനം എന്നറിയപ്പെടുന്ന പൂണൂല്‍ ഇടല്‍ ചടങ്ങിനെ കുറിച്ച് പറയുന്ന താഴെ കൊടുത്ത നിയമങ്ങള്‍ ഒന്ന് താരതമ്യം ചെയ്യുക.

II 36: ഗര്‍ഭധാരണത്തിന് ശേഷം 8 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപനയനം നടത്തേണ്ടത്. ക്ഷത്രിയന്റെ കാര്യത്തില്‍ അത് 11 വര്‍ഷവും വൈശ്യന്റെ കാര്യത്തില്‍ അത് 12 വര്‍ഷവുമാണ്.

II 41: യഥാക്രമം മൂന്ന് വര്‍ണങ്ങളിലേയും ബ്രഹ്മചാരികള്‍ കൃഷ്ണമൃഗത്തിന്റേയും കരിമാനിന്റേയും ആടിന്റേയും തോല്‍ ഉത്തരീയമായി ധരിക്കണം അതുപോല ചണം, പട്ടുനൂല്‍, ആട്ടിന്‍ രോമം എന്നിവ കൊണ്ട് നെയ്ത വസ്ത്രങ്ങള്‍ (യഥാക്രമം ഉടുക്കണം)

II 42: ബ്രാഹ്മണ ബ്രഹ്മചാരി മുഞ്ഞപ്പുല്ലുകൊണ്ടു മിനുസമായി തുല്യമായ മൂന്ന് മടക്കിലുണ്ടാക്കിയ അരഞ്ഞാണ്‍ ധരിക്കണം. ക്ഷത്രിയന്‍ പെരുംകുരംബ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതും വില്ലിന്റെ ഞാണു പോലുള്ളതും മൂന്ന് മടക്കുള്ളതുമായ അരഞ്ഞാണ്‍ ആണ് ധരിക്കേണ്ടത്. വൈശ്യന്‍ ചണനൂലുകൊണ്ടുള്ളതും.

II 43: മുഞ്ഞയും മറ്റും കിട്ടാത്ത പക്ഷം ദര്‍ഭ, അശ്മന്തകം (ഞാണല്‍) ആറ്റു ദര്‍ഭ എന്നിവയാല്‍ ത്രിഗുണമായ അരഞ്ഞാണ്‍ ഉണ്ടാക്കി ധരിക്കണം. അവയില്‍ കെട്ടു വംശക്രമമനുസരിച്ച് ഒന്നോ മൂന്നോ അഞ്ചോ ആകാം.

II 44: ബ്രാഹ്മണന്റെ പൂണൂല്‍ പരുത്തി നൂല്‍ കൊണ്ടും, ക്ഷത്രിയന്റേത് ചണ നൂല്‍ കൊണ്ടും, വൈശ്യന്റേത് ആട്ടിന്‍ രോമം കൊണ്ടും പിരിച്ചെടുക്കണം. മൂന്നു നൂല്‍ വീതം മൂന്നു മടക്കായി എടുക്കണം ഇടത്തു നിന്നു മുകളിലൂടെ വലത്തോട്ട് ധരിക്കണം.

II 46: ബ്രാഹ്മണ ബ്രഹ്മചാരി കൂവളത്തിന്റേയോ പ്ലാശിന്റേയോ ദണ്ഡം (വടി) ധരിക്കണം. ക്ഷത്രിയന്‍ പേരാല്‍, കരിങ്ങാലി എന്നിവയിലൊ ന്നിന്റെ ദണ്ഡവും വൈശ്യന്‍ ഉങ്ങ്, അത്തി ഇവയിലൊന്നിന്റെ ദണ്ഡവും ധരിക്കണം.

II 46: ബ്രാഹ്മണനാണെങ്കില്‍ ഊന്നുവടിയുടെ നീളം മുടിയുടെ അറ്റം വരെ ഉണ്ടാകണം. ക്ഷത്രിയനാണെങ്കില്‍ അത് നെറ്റിയോളം എത്തണം. വൈശ്യനാണെങ്കില്‍ മൂക്കിന്റെ അറ്റം വരെ. 

II 48: ഉപനയനത്തിനെത്തിയ ബാലന്മാര്‍ അവര്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഊന്നുവടികള്‍ എടുക്കുകയും, സൂര്യനെ നമസ്‌കരിക്കുകയും അഗ്നികുണ്ഡത്തിന് ചുറ്റും വലം വെക്കുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം നിശ്ചിത ആചാരപ്രകാരം അഗ്നികുണ്ഡത്തിന് നേരേ വലതു കൈ നീട്ടി ഭിക്ഷാടനം നടത്തുക.

II 49: 'ഭവതി ഭിക്ഷാം ദേഹി' എന്ന് ഭവ ശബ്ദം ആദ്യം ഉച്ചരിച്ചു കൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണന്‍ ഭിക്ഷ യാചിക്കണം. ക്ഷത്രിയനാകട്ടെ 'ഭിക്ഷാം ഭവതി ദേഹി' എന്ന് ഭവ ശബ്ദം മധ്യത്തിലും വൈശ്യന്‍ 'ഭിക്ഷാം ദേഹി ഭവതി' എന്ന് ഭവശബ്ദം ഒടുവിലും ഉച്ചരിച്ചു യാചിക്കണം.

ഇത്തരം വേര്‍തിരിവുകള്‍ക്കുള്ള കാരണം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഇത് വായിക്കുന്ന ആരും ചോദിച്ചു പോകും. മേല്‍കൊടുത്ത നിയമങ്ങള്‍ മുഴുവനും വേദപഠനത്തിന് പ്രവേശിക്കാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്ന പഠിതാക്കളെ അഥവാ ബ്രഹ്മചര്യരെ സംബന്ധിച്ചു ള്ളതാണ്. എന്തിന് ഇത്തരം വേര്‍തിരിവുകള്‍? ഉപനയനത്തിന് പോകുന്ന ബ്രാഹ്മണ ബാലന്റെ വയസ് ക്ഷത്രിയന്റേതില്‍ നിന്നും വൈശ്യന്റേതില്‍ നിന്നും എന്തിന് വ്യത്യസ്ത മാകണം? അവരുടെ അരഞ്ഞാണ ചരടുകളും പൂണൂല്‍ ചരടുകളും എന്തിന് വ്യത്യസ്ത വസ്തുക്കള്‍ കൊണ്ടുള്ളതാവണം? അവര്‍ കയ്യില്‍ പിടിക്കേണ്ട വടികള്‍ എന്തിന് വ്യത്യസ്ത മരങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ളതും വ്യത്യസ്ത നീളത്തിലുള്ള തുമാകണം? ഭിക്ഷ ചായിച്ചുള്ള മന്ത്ര - സൂക്തങ്ങള്‍ ചൊല്ലുമ്പോള്‍ എന്തിന് 'ഭവതി' എന്ന വാക്ക് വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില്‍ ചേര്‍ക്കണം?

ഈ വേര്‍തിരിവുകള്‍ ആവശ്യമില്ലാത്തതും യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ലാത്തതുമാണ്. തന്റെ സഹവാസികളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാകാനുള്ള ഹിന്ദുവിന്റെ സഹജ വാസനയുടെ ഫലമാണ് ഈ വേര്‍തിരിവുകള്‍. ദൈവശരീരത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു എന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ നിന്നും ഉടലെടുത്ത ജനങ്ങള്‍ ജന്മാനാ വ്യത്യസ്തരാണ് എന്ന ബോധ്യത്തില്‍ നിന്നാണ് ഇത് ഉണ്ടാകുന്നത്.

ഈ സഹജബോധം തന്നെയാണ് വേര്‍തിരിവുകള്‍ നിലനില്ക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അത് അവഗണിക്കരുതെന്നും മറിച്ച് ആവേര്‍തിരിവുകളെ ഉറപ്പിക്കുകയും, അംഗീകരി ക്കുകയും സ്പഷ്ടമമായി പ്രകടിപ്പിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യേണ്ട തെന്നും ഉള്ള വിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നത്. ജാതിവ്യവസ്തയുടെ നിലനില്പു വ്യത്യസ്ത ശിരോഭൂഷണം ധരിച്ചും വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുന്ന പേരുകള്‍ കൊണ്ടും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു അവാന്തര വിഭാഗ മുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനു മാത്രമായ ഒരു തലചിഹ്നം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഓരോന്നിനും വ്യത്യസ്ത തലചിഹ്നങ്ങളുള്ള 92 അവാന്തര വിഭാഗങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഉണ്ട് എന്നാണ് കണക്ക്. ഇവക്ക് ഓരോന്നിനും വ്യത്യസ്ത തലചിഹ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുക എന്നതു തന്നെ ഒരു ബൃഹത്തായ പണിയാണ്. അതിനൊരുങ്ങുന്ന എത്ര സമര്‍ത്ഥനായ വ്യക്തിയെ പോലും മനം മടുപ്പിക്കുന്ന അസാധ്യമായ പ്രവൃത്തിയായിരിക്കും അത്. എഡ്വേഡ് മൂറിന്റെ Hindu Pantheon എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ കൊടുത്ത ഈ ചിഹ്നങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് ഹിന്ദുക്കള്‍ പക്ഷെ, ഈ ദുസ്സഹമായ പ്രവൃത്തി പൂര്‍ത്തിയാക്കി എന്നാണ്.

കടപ്പാട്: യുക്തിയുഗം മാസിക. 2015 മാര്‍ച്ച് ലക്കം.