"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ജൂൺ 7, ഞായറാഴ്‌ച

തദ്ദേശസ്വയം ഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പും പട്ടികവിഭാഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പുരോഗതിയും - അജിത് നന്ദന്‍കോട്

നമ്മുടെ രാജ്യത്തിലെ ജനാധിപത്യ ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ താഴേതട്ടില്‍ നിലകൊള്ളുന്ന ഭരണസംവിധാനങ്ങളാണ് ഗ്രാമപഞ്ചായത്തും, ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്തും, ജില്ലാ പഞ്ചായത്തും മുനിസിപാലിറ്റിയും, കോര്‍പ്പറേഷനും. ഇവയെ മൊത്തത്തില്‍ തദ്ദേശസ്വയം ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഒന്നോ അതിലധികമോ ഗ്രാമങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നതാണ് ഒരു ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് ഒരു ജില്ലയിലെ മുഴുവന്‍ ഗ്രാമങ്ങളും ചേരുന്നതാണ് ജില്ലാ പഞ്ചായത്ത്. ഗ്രാമ പഞ്ചായത്തിനും ജില്ലാ പഞ്ചായത്തിനും ഇടയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നതാണ് ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്ത് (ഇടനില പഞ്ചായത്ത് ) ജില്ലാ പഞ്ചായത്തുകളില്‍ അവശേഷിക്കുന്നതാണ് നഗരങ്ങളും വലിയ നഗരങ്ങളുമായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്.ഇങ്ങനെയുള്ള നഗരങ്ങളാണ് മുനിസിപാലിറ്റിയും കോര്‍പ്പറേഷനു കളുമായി മാറിയിരിക്കുന്നത. 1950 ജനുവരി 26 ന് ഭരണഘടനനിലവില്‍ വരുകയും കേന്ദ്രവും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെയും അധികാരങ്ങളും കര്‍ത്തവ്യങ്ങളുമാണ് ഭരണഘടനയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി യിരിക്കുന്നത്. അംബേദ്കര്‍-ഗാന്ധി സംവാദത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ഭരണഘടനയുടെ നിര്‍ദ്ദേശ തത്വങ്ങളുടെ ഭാഗമായാണ് പഞ്ചായത്ത് രാജ് അംഗീകരിച്ചതെങ്കിലും പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്ക് വേണ്ടത്ര പ്രാതിനിധ്യം (പങ്കാളിത്വം) നല്‍കാന്‍ ഭരണഘടനയില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല അതുകൊണ്ടു തന്നെ പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്ക് കാര്യമായ അധികാരങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നതും കൃത്യമായി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താതുമായിരുന്നു മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്ഥിതി.

ചില ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം തന്നെ പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നിരുന്നില്ല. ജമീന്ദാര്‍മാരും മേല്‍ജാതി ക്കാരും പാരമ്പര്യനിയമങ്ങള്‍ക്ക് (മനുസ്മൃതി നിയമങ്ങള്‍) അനുസ്തൃ തമായ നാട്ടുവാഴ്ചകളാണ്ഗ്രാമങ്ങളില്‍ പഞ്ചായത്തുകളുടെ പേരില്‍ നടന്നു പോന്നിരുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ളൊരു അവസ്ഥയ്ക്ക് 1992 ലെ പഞ്ചായത്ത് രാജ് ഭേദഗതി നിയമം നിലവില്‍ വന്നിട്ടും കാര്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ ഇന്നും വന്നിട്ടില്ല .ഹരിയാന, പഞ്ചാബ്, ബീഹാര്‍ തുടങ്ങിയ ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ദലിതര്‍ വേല ചെയ്തതിന് ന്യായമായ കൂലി ആവശ്യപ്പെടുന്നതിന് മര്‍ദ്ദിച്ച് ഒതുക്കുന്നതും ദലിത് സമുദായത്തിലെ യുവതീ-യുവാക്കള്‍ ജാട്ട്, ഠാക്കൂര്‍ പോലുള്ള ഉയര്‍ന്ന ജാതിയിലെ ആണ്‍കുട്ടികളെയും പെണ്‍കുട്ടികളെയും പ്രേമിച്ചതിനും, കല്യാണം കഴിച്ചതിനും ഒളിച്ചോടിയതിനും നാട്ടുകൂട്ടങ്ങള്‍ (ഖാഥ് പോലുള്ള ജാതി പഞ്ചായത്തുകള്‍) സംഘടിച്ച് ദലിത് യുവാക്കളെ തല അറുത്തും വെടിവച്ചും ഗ്രാമങ്ങള്‍ ചുട്ടെരിച്ചും നടത്തുന്ന കൊലകളും വൃദ്ധകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള സ്ത്രീകളെ പരസ്യമായി തുണി ഉരിഞ്ഞ് തെരുവിലൂടെ നടത്തി കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലുന്നതും അവിടങ്ങളില്‍ ഇന്നും പതിവു സംഭവങ്ങളാണ്. തമിഴ്‌നാടു പോലുള്ള ദക്ഷിണേന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ദലിത് ആദിവാസി വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ടവര്‍ സംവരണ സീറ്റുകളില്‍ നിന്നും പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റായാല്‍, പ്രസിഡന്റിനെകസേരയില്‍ ഇരുത്താ ത്തതും മുറിയില്‍ കയറ്റാത്തതും പല പഞ്ചായത്തുകളിലും ഇന്നുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ സംസ്ഥാനവും ഇത്തരം ജാതി ചിന്തകളില്‍ നിന്നും മോചിതരല്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ചില സംഭവങ്ങളും ഇവിടെയും ഈ അടുത്തകാലത്ത് അരങ്ങേറുകയുണ്ടായി. പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ ഏനാദി മംഗലം പഞ്ചായത്തിലും തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ പുല്ലംപാറ പഞ്ചായത്തിലും ദലിതു വിഭാഗത്തിലെ പ്രസിഡന്റുമാര്‍ ഇരുന്ന കസേരയും മുറിയും ചാണകവെള്ളം തളിച്ച് പുണ്യവെള്ളം കൊണ്ട് കഴുകി തീണ്ടല്‍ (അയിത്തം) മാറ്റിയതുംപത്തനംതിട്ട ജില്ലാ പഞ്ചായത്തിലെ ദലിത് വനിത വൈസ് പ്രസിഡന്റ് ഏല്‍ക്കേണ്ടി വന്ന ജാതി അവഹേള നവും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അനുഭവിച്ച് അറിഞ്ഞ സംഭവങ്ങളാണ്.

ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലും ഇത്തരം നീച കൃത്യങ്ങള്‍ക്ക് സവര്‍ണ്ണ ജാതി മേധാവികളാണെങ്കില്‍ കേരളത്തില്‍ പാര്‍ട്ടി കുപ്പായമിട്ട ജാതിവാദികളായ പാര്‍ട്ടിനേതാക്കളാണെന്ന വ്യത്യാസമേ യുള്ളൂ.

1992 ല്‍ പാര്‍ലമെന്റ് പാസ്സാക്കിയ 73,74 ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികളിലൂടെ പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്ക് 9-ാം ഭാഗമായും മുനിസിപാലിറ്റികള്‍ക്ക് 9(എ) ഭാഗമായും പഞ്ചായത്ത് രാജ് നിയമം എഴുതി ചേര്‍ക്കുക ഉണ്ടായി. ഇതുമൂലം കൂടുതല്‍ അധികാരങ്ങളും വികസനപദ്ധതികളും താഴേതട്ടില്‍ വികേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതുമൂലം ഭരണഘടനയുടെ പിന്‍ബല മുള്ള സ്ഥിരം സമിതികളായി ഗ്രാമസഭകള്‍ മാറി.

രാഷ്ട്രത്തിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ നേരിട്ടു കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന തരത്തില്‍ ഓരോ പൗരനും ആയിത്തീരാന്‍ പഞ്ചായത്ത് രാജ് സംവിധാന ത്തിനു കഴിയും.

കൂടാതെ ഗ്രാമസഭയുടെ പരിധിയില്‍ വോട്ടര്‍ പട്ടികയില്‍ പേരുള്ള സകലര്‍ക്കും ഗ്രാമസഭയിലെ അംഗങ്ങള്‍ ആണ്.

ഇങ്ങനെയുള്ള പഞ്ചായത്ത് രാജ് സംവിധാനത്തിലൂടെ രണ്ടരലക്ഷം പ്രാദേശിക സമിതികളാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്.ഇതിലൂടെ 32 ലക്ഷത്തോളം പേരെയാണ് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ഇതില്‍ പകുതിപേരും സ്ത്രീകളാണ് 1 ലക്ഷം സ്ത്രീകളാണ് പ്രസിഡന്റുമാരായി തീരുന്നത്. ഇതില്‍ നിന്നും 80,000 ഓളം പേര്‍ പട്ടികജാതി പട്ടികവര്‍ഗ്ഗത്തില്‍പ്പെട്ടവരാണ്.

കേരളത്തില്‍ 978 ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകളും 152 ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്തുകളും 66മുനിസിപാലിറ്റികളും 14 ജില്ലാ പഞ്ചായത്തുകളും 5 കോര്‍പ്പറേഷനു കളും നിലവിലുണ്ട്.

ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകളില്‍ കേരളത്തില്‍ സ്ത്രീപ്രാധിനിത്യമുള്ള 432 പ്രസിഡന്റുമാരാണ് ഉള്ളത്. ഇതില്‍ പട്ടികജാതി സ്ത്രീപ്രാതിനിധ്യം 50 ഉം പട്ടികവര്‍ഗ്ഗ സ്ത്രീ പ്രാതിനിധ്യം 7 ഉം ആണ്. പട്ടികജാതി പുരുഷ പ്രാതിനിധ്യം 50 ഉം പട്ടികവര്‍ഗ്ഗ പുരുഷ പ്രാതിനിധ്യം 7 ഉം ആണ്. ഒരു ഗ്രാമപഞ്ചായത്തില്‍ പട്ടികജാതി പട്ടികവര്‍ഗ്ഗ പ്രാതിനിധ്യം 12 മുതല്‍ 13 ശതമാനമാണ് സംവരണം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.

പഞ്ചായത്ത് രാജ് നിലവില്‍ വന്നശേഷം 2015 ആഗസ്റ്റില്‍ നടക്കുന്നത് കേരളത്തില്‍ 5 മത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ഏകദേശം 8 മാസം പിന്നിടുമ്പോള്‍ പ്രാദേശിക അധികാരികളായി തീരുന്ന ഈ തെരഞ്ഞെടു പ്പില്‍ മറ്റിതര സമുദായങ്ങള്‍ അധികാരികളും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും കൈവരിച്ചു മുന്നേറുമ്പോള്‍ ദലിത് -ആദിവാസി ദലിത് ക്രിസ്ത്യാനി കള്‍ക്ക് ഈ മേഖലകളില്‍ രാഷ്ട്രീയനേട്ടങ്ങളും വികസനപുരോഗതിയും എത്രമാത്രം കൈവരിച്ചു എന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടാനാണ് ഇവിടെ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഭൂമി ഇല്ലായ്മയും പട്ടിണിയും ശിശുമരണവും പോഷകാഹാര കുറവും തൊഴില്‍രാഹിത്യവും പേറി ജീവിതം തള്ളിനീക്കുന്ന ഈ ജനവിഭാഗ ത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക വികസനവളര്‍ച്ചയ്ക്ക് തടസ്സമായി നിലകൊള്ളുന്നത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം.

നൂറ്റിമൂന്ന് ഉപജാതികളിലും വിവിധ രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികളിലും വ്യത്യസ്ത മതങ്ങളിലും കാക്കത്തൊള്ളായിരം ദലിത്-ആദിവാസി ക്രൈസ്തവ സംഘടനകളിലും ചിതറി പരസ്പരം അകന്നു കഴിഞ്ഞു കൂടുന്ന ഒരു വലിയ ജനവിഭാഗമാണ് നമ്മള്‍.

ഈ തദ്ദേശിയ ജനത നവോത്ഥാനകാലത്ത് മഹാത്മ അയ്യന്‍കാളിയുടെയും പൊയ്കയില്‍ അപ്പച്ചന്റെയും കാലഘട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരുമയും അവകാശങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കാന്‍ ഒന്നിച്ചു നിലകൊണ്ടതുമായ ഈ ജനവിഭാഗത്തിന് പിന്നീട് ഉണ്ടായ സമുദായ വേര്‍തിരിവും സാമൂഹിക മുരടിപ്പും രാഷ്ട്രീയമായ പിന്‍തള്ളലും എങ്ങനെഉണ്ടായി എന്നു പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

നവോത്ഥാനകാലത്തു തന്നെ ഈ ജനത ഒരു സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറാതിരിക്കാന്‍ തിരുവതാംകൂര്‍ ദിവാനും ബ്രാഹ്മണനുമായ സര്‍ സി.പി. രാമസ്വാമിയില്‍ തുടങ്ങി സ്വതന്ത്രകേരളത്തില്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടികളില്‍ എത്തി നില്‍ക്കുന്ന ഉപജാതിവല്‍ക്കരണമാണ് വ്യാപകമായി നടന്നത്. മഹാത്മാ അയ്യന്‍കാളി ഉപജാതിക്ക് അതീതമായി തദ്ദേശിയ ജനതയെ ഒന്നായി കണ്ട് സ്ഥാപിച്ച സാധുജന പരിപാലസംഘത്തെ പിളര്‍ത്തി ആള്‍ ട്രാവന്‍കൂര്‍ പുലയന്‍ സഭയും, പറയുടെ പേര് പരിഷ്‌ക്കരിച്ച് സാമ്പവര്‍ മഹാസഭയും, കുറവര്‍ പേരുമാറ്റി സിദ്ധന സഭയും ആയതും തുടര്‍ന്ന് സ്വതന്ത്ര കേരളത്തില്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടികളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ കേരള പുലയര്‍ മഹാസഭയും, കുറവര്‍ മഹാസഭയും, സാമ്പവര്‍ മഹാസഭയില്‍ തുടങ്ങി 68 ഉപജാതികള്‍ക്കും വെവ്വേറെ ഉപജാതി സംഘടനകള്‍ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു കൊണ്ടാണ് ജാതിക്കും മതത്തിനും എതിരെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന വര്‍ഗ്ഗ വിപ്ലവകാരികളും സമത്വവാദികളും ആയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടികള്‍ ചെയ്തത്. ഇതുമൂലം ദലിതര്‍ക്കും ആദിവാസികള്‍ക്കും ദലിത് ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ക്കും ഒരു സമുദായ ശക്തിയായി മാറാന്‍ ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ല.

എന്നാല്‍ നവോത്ഥാനകാലത്തു തന്നെ അനേകം ഉപജാതികളായി നിലനിന്ന ശൂദ്രജാതികള്‍ ഒന്നിച്ച് മന്നത്തു പത്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒറ്റ സമുദായമായി എന്‍.എസ്.എസ് ആയതും പല പല ഉപജാതികളായി നിലകൊണ്ട ഈഴവര്‍ ഡോ.പല്‍പ്പുവിന്റെ ശക്തമായ ഇടപെടലും ശ്രീനാരായണഗുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ എസ്.എന്‍.ഡി.പി യിലൂടെ ഒറ്റ സമുദായമായി മാറിയതും സവര്‍ണ്ണ ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ ഒരു സമുദായ മായതു പോലെ നമുക്ക് വളര്‍ന്ന് വരുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതുമൂലം കേരളരാഷ്ട്രീയത്തില്‍ 64 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുമ്പോഴും ഈ ജനതയുടെ അവസ്ഥ വളരെ പരിതാപകരമായി ഇന്നും തുടരുന്നു.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കോണ്‍ഗ്രസ്സ് തുടങ്ങിയ സവര്‍ണ്ണ പാര്‍ട്ടികളുടെ നേതൃത്വ ങ്ങളാണ് നമ്മുടെ ഇടയിലെ ഉപജാതി സംഘടനകളെ ഇന്നും നിയന്ത്രിച്ചു പോരുന്നത്. ഈ അടുത്ത കാലത്ത് കെ.പി.എം.എസ് പോലുള്ള സംഘടനകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയത് തങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയാണെന്ന് സി.പി.ഐ. തുറന്നടിച്ചത് അതുകൊണ്ടാണ്.

നമ്മുടെ ഇടയില്‍ നിലകൊള്ളുന്ന ഉപജാതി സംഘടനകളും ദലിത് ആദിവാസി സംഘടനകളും ദലിത് ക്രൈസ്തവ സംഘടനകളും കാലഘട്ടത്തെയും മാറി മാറി വരുന്ന രാഷ്ട്രീയ പരിതസ്ഥിതികളെ മനസ്സിലാക്കി സമുദായത്തെ പുരോഗതിയില്‍ എത്തിക്കുന്നതിനു പകരം സ്വാര്‍ത്ഥമോഹികളും അല്പജ്ഞാനികളും അഹങ്കാരികളും കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും വച്ചു പുലര്‍ത്തുന്നവരുമാണ് ഭൂരിപക്ഷം നേതാക്കളും സംഘടനകളും. മരണചടങ്ങും തിരണ്ടുകുളിയും (പെണ്‍കുട്ടികളുടെ വയസ്സ് അറിയിക്കുന്ന ചടങ്ങ്) കല്യാണം നടത്തലും വിവാഹപത്രിക മുറിക്കലുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു. ഈ ജനതയുടെ കണ്ണില്‍ പൊടിയിടാന്‍ വേണ്ടി നടത്തുന്ന സമ്മേളനങ്ങളും ധര്‍ണ്ണകളും പ്രകടനങ്ങളും നിവേദന ങ്ങളുമായി കാലഘട്ടത്തിന് യോജിക്കാത്ത പദ്ധതികളും പരിപാടികളും നടത്തിപോരുന്നവരുമാണ് ഇവര്‍.

ഒരു സമുദായമായി ഇന്നും മാറാന്‍ കഴിയാതെ അകന്നു കഴിയുന്ന ഉപജാതിനേതാക്കള്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത് തങ്ങളുടെ സംഘടനകള്‍ സമുദായ സംഘടനകളും സമുദായ നേതാക്കളുമെന്നാണ് പറഞ്ഞു നടക്കുന്നത്. ഇതും ഈ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ തെറ്റിദ്ധാരണ പരത്തുന്നവയാണ്. കൂടാതെ ഇവര്‍ ഈ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പല്ലവി ഉണ്ട്. ''നിങ്ങള്‍ ഏതു രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചാലും വോട്ടു കൊടുത്താലും ഒരു പ്രശ്‌നവുമില്ല. നമ്മള്‍ സമുദായമായി ഒന്നിച്ചു നില്‍ക്കണമെന്നാണ്.' ഒരു ജനാധിപത്യ ഭരണസംവിധാനത്തില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും ജനതയുടെ സംരക്ഷണ വുമായ വോട്ടിന്റെ മൂല്യത്തെ ഈ പാവപ്പെട്ട ജനത തിരിച്ചറിയാതി രിക്കാനാണ് ഈ കപട ഉപജാതിവാദികളായ നേതാക്കള്‍ ഈ വാദഗതി മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നതെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. മറ്റു സമുദായങ്ങള്‍ അവരുടെ ജനവിഭാഗത്തിന്റെ വോട്ടുകള്‍ സമാഹരിച്ച് സമ്പത്തും അധികാരവും സാമൂഹികപദവിയും ഇക്കാലമത്രയും കൈവരിച്ചു മുന്നേറുന്നത് നാം കണ്ടു പഠിക്കേണ്ടതാണ്.

ഫലത്തില്‍ ഉപജാതി വാദികളായ നേതാക്കളുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മൂലം നാളിതുവരെ സവര്‍ണ്ണരാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങളാണ് ഇവര്‍ സംരക്ഷിച്ചു പോരുന്നത്.

ഇത് കാലകാലാങ്ങളില്‍ നിലനിര്‍ത്തി പോവാന്‍ ബ്രാഹ്മണരും സവര്‍ണ്ണജാതികളും പ്രചരിപ്പിച്ചു പോകുന്ന കള്ളക്കഥകളാണ് ഇവരുടെ പിടിവള്ളി ഈ കഥകള്‍ എല്ലാം തന്നെ ദലിത് സമുദായം പരസ്പരം അകന്നു കഴിയാനും ഉള്ളില്‍ ശത്രുത വച്ചു പുലര്‍ത്തുവാനും ഒരുമിക്കാതിരിക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയുള്ളതുമാണ്.

ഉദാഹരണമായി ചേരമര്‍ എന്നാല്‍ പുലയരാണെന്നും ചേരന്‍ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ പിന്‍മുറക്കാരാണെന്ന് ഒരു കൂട്ടര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത്. എന്നാല്‍ ചേരവംശത്തില്‍ തന്നെ രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്ന പ്രബലമായ പത്തോളം ഗോത്രങ്ങളും 50 ഓളം പ്രസക്തമല്ലാത്ത ഗോത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നുള്ളതാണ് ചരിത്ര വസ്തുത. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ പുലയനും കുറവനും പറയനും വേടനും ഉള്‍പ്പെട്ട സകലമാനഇന്നത്തെ ദലിതരും ഉള്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. ഇതുപോലെ പുലത്തില്‍ (വയലില്‍) കൃഷി ചെയ്തിരുന്നവരും വയലിന്റെ ഉടമകളും പുലയരാണെന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ചു പോരുന്നു. അന്നം (ആഹാരം) ഉല്‍പ്പാദനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നോക്കിയാല്‍ പുലയര്‍ മാത്രമല്ല ഇത്തരം ജോലികളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്നത്. തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയില്‍ മാത്രം പരിശോധിച്ചാല്‍ ഈ യുക്തിഹീനത ബോധ്യപ്പെടും. പാറശ്ശാല മുതല്‍ ആറ്റിങ്ങലിന്റെ തെക്കന്‍ ഭാഗങ്ങള്‍ വരെ പുലയരും, പറയരും അയ്യനവരും കാട്ടാക്കട കുറ്റിച്ചല്‍ കോട്ടൂര്‍ വനപ്രദേശങ്ങള്‍ വരെ ആദിവാസികളും പുലയരും കുറവരും ഉള്‍പ്പെട്ടവരാണ് നെല്‍ക്യഷിയില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്നത്. കിളിമാനൂരില്‍ കുറവരും വേടരും വര്‍ക്കലയില്‍ വേടരും കുറവരുമാണ് ഇത്തരം തൊഴില്‍ ചെയ്തിരുന്നത്. കേരളത്തില്‍ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം സഞ്ചരിച്ചാല്‍ ഓരോ പ്രദേശങ്ങളിലും താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരാണെന്ന് കരുതി പോരുന്ന നമ്മുടെ ജനസമൂഹമാണ് ഇത്തരം വേലകള്‍ ചെയ്തിരുന്നതെന്ന് കണ്ടെത്താന്‍ ഒരു പ്രയാസവുമില്ല. 

ബ്രാഹ്മണനായ വരരുചിയുടെ പിതൃത്വം പേറി പറയിപെറ്റ പന്തീരു കുലത്തിന്റെ മഹത്വത്തില്‍ ഊറ്റം കൊള്ളുന്നവരും നമ്മുടെ ഇടയിലുണ്ട്. ഒരച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പിറന്ന 12 മക്കളില്‍ പാക്കനാരും ചാത്തനും അവര്‍ണ്ണനും അഗ്നിഗോത്രി ഉള്‍പ്പെടെയുള്ളവര്‍ സവര്‍ണ്ണനുമായി മാറിയതും.

വരരുചിയുടെ ഭാര്യയായ പറയിയുടെ മകനായ പാക്കനാരുടെ പിന്‍തുടര്‍ച്ചക്കാരാണ് പറയര്‍ എന്നു പറയുന്നു. അപ്പോള്‍ പറയ സ്ത്രീ എവിടെ നിന്നും വന്നു.

കുറവരുടെ ഇടയില്‍ നില നിന്നു പോരുന്ന അപ്പൂപ്പന്‍ നടകളും ചാവരുകാവുകളും അതില്‍ കുടികൊള്ളുന്നു എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന കല്ലോലി അപ്പുപ്പനും, മുല്ലപ്പള്ളി അപ്പൂപ്പനും ചിറയില്‍ അപ്പൂപ്പനെയും ഈ അടുത്തകാലത്തായി ഹിന്ദുദൈവമായി കരുതിപോരുന്ന ശിവനെന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ചു പോരുന്നു. ഇതിലൂടെ കുറവരുടെ ആരാധനാസ്ഥലങ്ങള്‍ വ്യാപകമായി സവര്‍ണ്ണരും പിന്നോക്കക്കാരും തട്ടിയെടുത്തു കൊണ്ടി രിക്കുന്നു. കുറവര്‍ പൂജിച്ചിരുന്ന അപ്പൂപ്പന്‍ നടകളില്‍ ബ്രാഹ്മണനെകയറ്റി ആരാധിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ തട്ടിയെടുക്കല്‍ പ്രക്രിയവ്യാപകമായി തീര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ്.