"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ജൂൺ 20, ശനിയാഴ്‌ച

അംബേഡ്കര്‍ ഹിന്ദുവോ? - മൊഴിമാറ്റം: പി എം നാസര്‍

1956 ഒക്ടോബര്‍ 14 ന് നാഗ്പൂരില്‍ വെച്ച് ഹിന്ദുമതം ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ചെയ്ത തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ പ്രസംഗത്തില്‍ അംബേഡ്കര്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഹിന്ദുമതം ഉപേക്ഷിക്കു കയെന്ന പ്രസ്ഥാനം നമ്മള്‍ കയ്യേറ്റത് 1955 ല്‍ ഇയോളയില്‍ വെച്ച് എടുത്ത നിശ്ചയപ്രകാരമാണ്. 'ഞാന്‍ ജനിച്ചത് ഹിന്ദുമതത്തില്‍ ആണെങ്കിലും, ഹിന്ദുമതക്കാരനായി ഞാന്‍ മരിക്കില്ല' എന്ന പ്രതിജ്ഞ ഞാന്‍ നേരത്തേ എടുത്തിട്ടു ള്ളതത്രേ. ഇന്നലെ ആ പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റിയ ഞാന്‍ ഇന്നു സന്തുഷ്ടനാണ്; അത്യാനന്ദത്തിലാണ്! ഞാന്‍ നരകം ഉപേക്ഷിച്ചു - ഇതാണ് എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ തോന്നല്‍' ഹിന്ദുമതത്തെ നരകമെന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച അംബേഡ്കറിനെ കാവിത്തുണി പുതപ്പിച്ച് ഒരു ഹിന്ദു ബിംബമാക്കി അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള പരിഹാസ്യ ശ്രമം ഹിന്ദുത്വ ശക്തികള്‍ ഈയിടെയായി നടത്തിക്കാണുന്നു. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, തുല്യത, സാഹോദര്യം ഇത്യാദി ജ്ഞാനോദയ മൂല്യങ്ങള്‍ വിലമതിക്കുന്ന ആധുനിക മനുഷ്യര്‍ക്ക് ഹിന്ദുമതം എന്തുകൊണ്ട് സ്വീകാര്യമല്ല എന്ന് ഡോ. അംബേഡ്കര്‍ വിശദമാക്കുന്ന ലേഖനത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗമാണിത്.

സമത്വസങ്കല്പം ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയില്‍ സാധ്യമാണോ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അതിന്റെ ഉത്തരം അല്ല എന്നായിരിക്കും. എല്ലാ മനുഷ്യരും സമന്മാരാണ് എന്ന തത്വം ഹൈന്ദവ സാമൂഹ്യ സങ്കല്പത്തോട് ഒട്ടും യോജിക്കാത്തതാണ്. ആത്മീയമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തന്നെ ഈ സമത്വ സങ്കല്പം തെറ്റാണെന്ന് ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതി കരുതുന്നു. ഈ വ്യവസ്ഥിതി യില്‍ എല്ലാ മനുഷ്യരും പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടാവായ പ്രജാപതിയുടെ സന്തതികളാ ണെങ്കിലും, അതു കൊണ്ടുമാത്രം എല്ലാവരും സമന്മാര്‍ ആകുന്നില്ല. കാരണം, പ്രജാപതിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് അവരെ സൃഷ്ടിച്ചത്. ബ്രാഹ്മണനെ മുഖത്തുനിന്നും ക്ഷത്രിയനെ കരങ്ങളില്‍ നിന്നും വൈശ്യനെ തുടയില്‍ നിന്നും ശൂദ്രനെ കാല്പാദത്തില്‍ നിന്നുമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. പ്രജാപതിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങള്‍ അവയുടെ ശ്രേഷ്ഠതയില്‍ തുല്യമല്ലാത്തതു കൊണ്ട് അവയില്‍ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരും ശ്രേഷ്ഠതയില്‍ തുല്യരല്ല. ഈ സമത്വ തത്വം ജീവശാസ്ത്രപരമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ വസ്തുതാ പരമാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാന്‍ ഹിന്ദു സാമൂഹ്യക്രമം മിനക്കെടാറില്ല. അത് വസ്തുതാപരമല്ല എന്നാണെങ്കില്‍ അതായത് മനുഷ്യന്‍ അവരുടെ സ്വഭാവ വൈശിഷ്ഠ്യത്തിലും പ്രകൃത്യായുള്ള ഗുണങ്ങളിലും ബുദ്ധിശക്തിയിലും തുല്യരല്ല എന്നാണെങ്കില്‍ അത്രയും നല്ലത്. ഇനി തിരിച്ച് സമത്വ തത്വം വസ്തുതാ പരമാണെങ്കില്‍, അതായത് മനുഷ്യര്‍ അവരുടെ സ്വാഭാവ വൈശിഷ്ഠ്യത്തിലും പ്രകൃത്യായുള്ള ഗുണങ്ങളിലും, ബുദ്ധിശക്തിയിലും തുല്യരാണെങ്കില്‍, അത് തത്വത്തിന്റെ കുഴപ്പമാണ്. സമത്വ തത്വം എന്ന വസ്തുതയോട് ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി സിസംഗമാണ്. അത്രതന്നെ നിസംഗമാണ് അത് ഈ തത്വത്തിന്റെ നൈതികതയോടും. ശേഷിയിലും സ്വഭാവ ഗുണത്തിലും വ്യക്തികള്‍ തമ്മില്‍ എത്രതന്നെ ഗാഢമായ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നിരുന്നാലും മനുഷ്യര്‍ എന്ന നിലയിലുള്ള പരിഗണന ലഭിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു തുല്യ അവകാശ മുണ്ടായിരിക്കു മെന്നു ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. വ്യക്തികള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളുടെ കഴിവുകള്‍ ചെറുതും വലുതു മായിരിക്കാം. എന്നാല്‍ ആ കഴിവുകള്‍ നന്നായി ഉപയോഗ പ്പെടുത്താന്‍ അവരെ തുല്യമായി പ്രാപ്തരാക്കുന്ന തരത്തില്‍ സമൂഹത്തെ പ്രവര്‍ത്തന ക്ഷമമാക്കിയാല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ ക്ഷേമം വര്‍ധിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട് എന്ന കാര്യം ഈ വ്യവസ്ഥിതി നിരാകരിക്കുന്നു. സാഹചര്യ ങ്ങളുടേയും സ്ഥാപനങ്ങളുടേയും ജീവിത രീതികളുടേയും സമത്വത്തെ അത് അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതി സമത്വ മനോവൃത്തിക്ക് എതിരാണ്.

സമത്വത്തിലും സാഹോദര്യ ത്തിലും അധിഷ്ഠിതമല്ല ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി യെങ്കില്‍ പിന്നെ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ തത്വങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാണ്? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒറ്റ ഉത്തരമേയുള്ളൂ. ഈ തത്വങ്ങള്‍ എന്താണെന്ന് മനസിലാക്കുവാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഹിന്ദു സമൂഹത്തില്‍ അവയുടെ പ്രകൃതത്തേയും ഫലത്തേയും കുറിച്ച് ആര്‍ക്കും ഒട്ടും സംശയ മുണ്ടായിരിക്കില്ല. മൂന്ന് തത്വങ്ങളാണ് ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിയെ പരിപോഷി പ്പിക്കുന്നത്. അവയില്‍ പ്രഥമവും പ്രധാനവും വര്‍ഗീകരിക്കപ്പെട്ട അസമത്വമാണ്.

തരംതിരിക്കപ്പെട്ട അസമത്വമെന്ന തത്വം ഈ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ അടിസ്ഥാന പരമാണ് എന്നത് ഒരു തര്‍ക്ക വിഷയമല്ല. വ്യത്യസ്ത മാണെങ്കിലും തുല്യതയുള്ള ഒരു തിരശ്ചീന തലത്തിലല്ല ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ നാല് വര്‍ഗങ്ങളും നില നില്ക്കുന്നത്. മറിച്ച് അവ നില നില്ക്കുന്നത് ലംബമാന തലത്തിലാണ്. വര്‍ഗങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തമാണ് എന്ന് മാത്രമല്ല പദവിയില്‍ ഉച്ചനീചത്വം ഉള്ളതുമാണ്. മനുവിന്റെ വ്യവസ്ഥയില്‍ ശ്രേണിയിലെ മുകളില്‍ ബ്രാഹ്മണനാണ്. ബ്രാഹ്മണന് താഴെ ക്ഷത്രിയനും അയാള്‍ക്ക് താഴെ വൈശ്യനു മാണ്. അതിനും താഴെ ശൂദ്രനും ഏറ്റവും താഴെ ആദിശൂദ്രന്‍ എന്നറിയ പ്പെടുന്ന തൊട്ടു തീണ്ടിക്കൂടാ ത്തവരുമാണ്. ഈ വര്‍ഗങ്ങള്‍ ക്കിടയിലെ മുന്‍ഗണനാ ക്രമം വെറും പാരമ്പര്യ പ്രകാരമുള്ളതല്ല. അത് ആത്മീയവും ധാര്‍മികവും നിയമ പരമായതു മാണ്. ഈ വര്‍ഗീകരിക്ക പ്പെട്ട അസമത്വ തത്വം സ്പര്‍ശിക്കാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു മേഖലയുമില്ല.

ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിസ്ഥാന പരമായ രണ്ടാമത്തെ തത്വം ഓരോ വര്‍ഗത്തിനും നിര്‍ണയിക്ക പ്പെട്ടതും പൈതൃകമായി തുടരുന്നതുമായ കുലത്തൊഴില്‍ എന്ന പ്രമാണമാണ്. അവരവരുടെ വര്‍ഗത്തിനകത്ത് സ്ഥിരമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുക എന്നതാണ് മൂന്നാമത്തെ തത്വം. ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതി വര്‍ഗങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്നതില്‍ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. എല്ലായിടത്തും വര്‍ഗങ്ങള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ അതില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹവുമില്ല. കുടുംബങ്ങളും കൂട്ടുകെട്ടുകളും ക്ലബ്ബുകളും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളും എന്നു വേണ്ട സമുദായങ്ങളും ക്രിമിനല്‍ സംഘങ്ങളും ആളുകളെ കൊള്ളയടിക്കുന്ന ബിസിനസ് കോര്‍പ റേഷനുകളൂും ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളി ലുമുള്ള സമൂഹങ്ങളിലും ഉള്ളതാണ്. ഒരു സ്വതന്ത്ര സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയില്‍ പോലും വര്‍ഗങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ കഴിയില്ല. എന്നാല്‍ വര്‍ഗങ്ങളുടെ വേറിട്ടു നില്ക്കലും അന്യ പ്രവേശന നിഷേധവും മാറ്റാന്‍ പറ്റാത്തതാണ് എന്ന ചിന്തയെ തടയുക എന്നതാണ് ഒരു സ്വതന്ത്ര സമൂഹം ചെയ്യുന്നത്. വര്‍ഗങ്ങള്‍ അവയുടെ സ്വയം കവചിത രീതി പിന്തുടരാ ത്തിടത്തോളം അവര്‍ക്ക് പരസ്പരമുള്ള ബ്‌നധം സാമൂഹ്യ മല്ലാത്തത് (non - social) മാത്രമാണ്. എന്നാല്‍ വേറിട്ട് നില്ക്കാന്‍ വര്‍ഗങ്ങളെ സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധമാക്കുകയും പരസ്പരം ശത്രുത യുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് വര്‍ഗബോ ധത്തെ കര്‍ക്കശ മാക്കുകയും സാമൂഹ്യ ജീവിതത്തെ സ്ഥാപന വത്കരി ക്കുകയും ഓരോവര്‍ഗ ത്തിനകത്തുള്ള സ്വാര്‍ത്ഥ നിഷ്ഠമായ ആദര്‍ശ ങ്ങളുടെ മേല്‌ക്കോയ്മ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വേറിട്ടു നില്ക്കാന്‍ ജീവിതത്തെ ചലനാത്മക മല്ലാതാക്കുന്നു; വിശേഷാവകാശ മുള്ളവരും അതില്ലാത്ത വരും തമ്മില്‍, യജമാനന്മാരും ഭൃത്യരും തമ്മില്‍ അകല്ച്ച തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു.

വര്‍ഗങ്ങളുടെ നില നില്പിനേക്കാള്‍ അവയുടെ വേറിട്ട് നില്ക്കല്‍ സ്വഭാവമാണ് ഒരു സ്വതന്ത്രമായ സാമൂഹ്യ ക്രമത്തിന് ദ്രോഹകരം. ഒരു സ്വതന്ത്ര സമൂഹം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുക സാമൂഹ്യ ശേഷിയുടെ എല്ലാ ചാലുകളേയും പരിപാലിക്കുക എന്നതാണ്. വര്‍ഗങ്ങള്‍ക്കു പൊതുവായ താത്പര്യങ്ങളിലും ഉദ്യമങ്ങളിലും ചെലവുകളിലും കൂടുതല്‍ വിപുലമായ പങ്കാളിത്ത മുണ്ടാകുമ്പോള്‍, അവക്കെല്ലാം പൊതുവായി സ്വീകാര്യമായ ധാരാളം മൂല്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍, അങ്ങോട്ടു മിങ്ങോട്ടും സ്വച്ഛന്ദമായ വ്യവഹാര മുണ്ടാകുമ്പോള്‍, മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് എടുക്കാനും സ്വീകരി ക്കാനും ഏറ്റക്കുറ ച്ചിലില്ലാത്ത അവസരം അവര്‍ക്ക് ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് അത് സാധ്യമാകുന്നത്. അങ്ങനെ ഒത്തൊരുമിച്ചു പ്രവര്‍ത്തി ക്കാനുള്ള സാമൂഹ്യ ഉടമ്പടികള്‍ അനാചാരങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയും, കരുതലുള്ളതും വിസ്തൃതവുമായ ഒരു മനോനിലയിലേക്ക് നയിക്കുകയും, മനോഭാവങ്ങളെ അഴിച്ചു പണിയാന്‍ അവസര മുണ്ടാക്കുക മാത്രമല്ല, ആവശ്യ പ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ വ്യത്യസ്ത വര്‍ഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ സ്വതന്ത്രമായ വിനിമയ ത്തേയും സമ്പര്‍ക്കത്തേയും വിലക്കുന്നു എന്നതാണ് ആ വ്യവസ്ഥിതിയിലെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം. മിശ്രഭോജനവും മിശ്രവിവാഹവും അത് തടയുന്നു. സാധാരണമായ സാമൂഹ്യ വിനിമയം പോലും മനു വിലക്കുന്നു. മനു ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.

IV:244: ആരാണോ ശ്രേഷ്ട പദവി നിലനിര്‍ത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അയാള്‍ ഉത്തമവും ഉന്നതവുമായ കുടുംബങ്ങളോട് നിരന്തരം ബന്ധം പുലര്‍ത്തുകയും, നികൃഷ്ഠരേയും താണവരേയും ഒഴിവാക്കേണ്ടതുമാണ്.

IV:245: ഒരു പുരോഹിതന്‍ ഔന്നത്യം നേടുന്നത് ഉന്നത കുലജാതരായ ആളുകളുമായുള്ള ബന്ധത്താലും നികൃഷ്ടരേയും താണവരേയും ഒഴിവാക്കുന്നതു കൊണ്ടും ആണ്; ഇതിന് വിപരീതമായ പെരുമാറ്റ ത്തിലൂടെ അയാള്‍ പാദസേവന ത്തിലേക്ക് അധപതിക്കുന്നു.

IV:79: പതിതന്മാര്‍, ചണ്ഡാലന്മാര്‍, വിഢികള്‍, ധനഗര്‍വിതര്‍, അന്യന്മാര്‍, അന്യാവസായികള്‍ എന്നിവരോടൊത്ത് ഏകാസനത്തിലോ, വൃക്ഷഛായാ ദികളിലോ ഇരിക്കരുത്. (ചണ്ഡാലന്മാര്‍ - ശൂദ്രന് ബ്രഹ്മണിയില്‍ ജനിച്ചവര്‍, പുലസ്‌കന്മാര്‍ - നിഷാദന് ശൂദ്രയില്‍ ജനിച്ചവര്‍, അന്യന്മാര്‍ - രജകാദികള്‍, അന്യാവസായികള്‍ - ചണ്ഡാലനു നിഷാദിയിലുണ്ടായവള്‍)

ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി സാഹോദര്യം എന്ന സങ്കല്പത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. സമത്വം എന്ന തത്വം അത് അനുവദിക്കുന്നില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല അസമത്വത്തെ അതിന്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രമാണം തന്നെയാക്കുന്നു. ഇനി സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തിന്റെ കാര്യം എടുക്കുക യാണെങ്കില്‍, തൊഴില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ അത് തീര്‍ത്തും ഇല്ല. ഓരോരു ത്തരുടേയും ജീവിത വൃത്തി നേരത്തേ നിര്‍ണയിക്ക പ്പെട്ടതാണ്. ആകെ ചെയ്യാനുള്ളത് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട തൊഴില്‍ ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമാണ്. ആവിഷ്‌കാര സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ട്. പക്ഷെ അത് ഈ വ്യവസ്ഥിതി യോട് ആഭിമുഖ്യ മള്ളവര്‍ക്കു മാത്രം. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം 'നിങ്ങള്‍ പറയുന്ന തിനോട് ഞാന്‍ പൂര്‍ണമായും വിയോജിക്കുന്നു എങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്ക് അത് പറയാനുള്ള അവകാശം ഞാന്‍ ജീവന്‍ കൊടുത്തും സംരക്ഷിക്കും' എന്ന വോള്‍ട്ടയറിന്റെ വാക്കുകള്‍ പ്രടിപ്പിക്കുന്ന ലിബറലിസത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല. തര്‍ക്കശാസ്ത്രത്തേയും വൈരുധ്യാത്മക തയേയും കുറിച്ച് മനുവിന്റെ നിരീക്ഷണം ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

IV:29-30: തന്റെ കഴിവിന് അനുസൃതമായി ഇരിപ്പിടവും ഭക്ഷണവും ശയ്യയും വെള്ളവും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും കൊണ്ട് ആദരിക്കപ്പെടു ന്നില്ലെങ്കില്‍ ഒരു അതിഥി ഒരു പാര്‍പ്പിടത്തിലും തങ്ങരുത്.

IV:29-30: ഒരു പാഷണ്ഡി (അവൈദിക വ്രതധാരി) കളും നിഷിദ്ധവൃത്തി ജീവികളും ബൈഡാലവ്രതികളും (വേദസ്മൃതി വചനങ്ങലില്‍ വിശ്വാസ മില്ലാത്തവരും) വേദവിരുദ്ധ തര്‍ക്കവാദികളും, ബകവൃത്തികളും ആയ അതിഥികളെ വാക്കു കൊണ്ടുപോലും പൂജിക്കരുത്.

II:10: ശ്രുതി എന്നാല്‍ വേദം. ധര്‍മശാസ്ത്രമാണ് സ്മൃതി. അവയെ പ്രതികൂല തര്‍ക്കങ്ങളാല്‍ വിചാരണ ചെയ്യാന്‍ പാടില്ല. അവയിലാണ് ധര്‍മം പൂര്‍ണമായും പ്രകാശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

II:II ശ്രുതി സ്മൃതികളെ പ്രതികൂല തര്‍ക്കരൂപമായ പൊതു ശാസ്ത്രം കൊണ്ട് അവഗണിക്കുന്ന നാസ്തികനും വേദ നിന്ദകനുമായ ദ്വിജനെ സജ്ജനങ്ങല്‍ ബഹിഷ്‌കരിക്കണം.

II:12: വേദം, സ്മൃതി, ശിഷ്ടാചാരം, ആത്മതുഷ്ടി എന്നിങ്ങനെ ധര്‍മ ത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷ സ്വരൂപം നാല് തരത്തിലാണ്. ഇതിനു കാരണം മനു പറയുന്നതി പ്രകാരമാണ്, വേദങ്ങളെല്ലാം ധര്‍മത്തിന്റെ പ്രമാണമാകുന്നു. വേദജ്ഞരായ മന്വാദികളുടെ സ്മൃതികളും ശീലങ്ങളും വേദമൂലക ങ്ങളായതിനാല്‍ ധര്‍മ പ്രമാണങ്ങളുമാണ്. ആചാരവും ധാര്‍മിക ജനങ്ങളുടെ ആത്മതുഷ്ടിയും ധര്‍മ പ്രമാണമാകും.

II:7: ബ്രാഹ്മണാദികള്‍ക്ക് മനു െേതല്ലാം ധര്‍മം വിധിച്ചിട്ടുണ്ടോ വേദ ത്തില്‍ അതെല്ലാം പ്രതിപാദി ച്ചിട്ടുള്ളതാണ്, കാരണം മനു സര്‍വജ്ഞ നീയനാണ്.

ഒരു ഫലപ്രദമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന നിലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ ക്രമത്തില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. ആ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ വ്യക്തിക്ക് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പും നടത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഒരു വ്യക്തിയുടെ തൊഴിലും പദവിയും തീരുമാനിക്കുന്നത് ആ വ്യവസ്ഥിതിയാണ്. ആ വ്യവസ്ഥി തിയുടെ നിയമങ്ങളെ അനുസരി ക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഒരു വ്യക്തിക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത്.

അത് തന്നെയാണ് രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും പറയാനു ള്ളത്. ജനങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്ത പ്രതിനിധികള്‍ അടങ്ങുന്ന ഒരു പ്രാതിനിധ്യ സര്‍ക്കാര്‍ എന്നതിന്റെ ആവശ്യകതയെ ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. നിയമങ്ങളാണ് ജനങ്ങളെ ഭരിക്കേണ്ട തെന്നും നിയമ നിര്‍മാണം നടത്തേണ്ടത് ജന പ്രതിനിധികള്‍ മാത്രമാ ണെന്നും ഉള്ള വിശ്വാസ ത്തിലാണ് പ്രാതിനിധ്യ സര്‍ക്കാര്‍ നിലകൊ ള്ളുന്നത്. ഈ ആശയത്തിന്റെ ആദ്യ ഭാഗത്തോട് ഹിന്ദു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി യോജിക്കുന്നുണ്ട്: നിയമം മൂലമാണ് ജനങ്ങളെ ഭരിക്കേണ്ടത്. എന്നാല്‍ നിയമനിര്‍മാണം നടത്തേണ്ടത് ജനപ്രതിനിധികള്‍ മാത്രമാണെന്ന രണ്ടാം ഭാഗത്തെ അത് തിരസ്‌കരിക്കുന്നു. ജനങ്ങളെ ഭരിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കേണ്ട നിയമങ്ങള്‍ ഇതിനകം ഉണ്ടാക്കി ക്കഴിഞ്ഞെന്നും വേദങ്ങളില്‍ കാണാമെന്നുമാണ് ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതിയിലെ അടിസ്ഥാന തത്വം. ആ നിയമങ്ങളില്‍ എന്തെങ്കിലും കൂട്ടാനോ കിഴിക്കാനോ ആര്‍ക്കും അധികാരമില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഒരു ജനപ്രാതിനിധ്യ സഭ അനാവശ്യ മാണ്. നിയമങ്ങള്‍ നിര്‍മിക്കാനും സര്‍ക്കാരുകള്‍ ഉണ്ടാക്കാനും ഇല്ലാതാ ക്കാനും ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിരര്‍ത്ഥകമാണ് എന്ന് കരുതുന്നതു കൊണ്ട് അതിന് ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതി യില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല.

ഹിന്ദു വ്യവസ്ഥിതി വ്യക്തിയെ അല്ല, മറിച്ച് വര്‍ഗങ്ങളെ അടിസ്ഥാന മാക്കിയുള്ളതാണ്. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ വര്‍ഗങ്ങള്‍ ശ്രേണി ക്രമമനുസ രിച്ച് തരം തിരിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. അതിലെ വര്‍ഗങ്ങളുടെ ചുമതലകളും പദവിയും നിര്‍ണയിക്ക പ്പെട്ടതും മാറ്റാന്‍ പറ്റാത്തതുമാണ്. അത് കര്‍ക്കശമായ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ അവസ്ഥയില്‍ എന്തുതന്നെ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാലും അയാള്‍ ജനിച്ച വര്‍ഗത്തിലെ ഒരു അംഗം എന്ന നിലയിലുള്ള അയാളുടെ സാമൂഹ്യ പദവി മാറുന്നില്ല. ഒന്നാമന്‍ ഒടുവിലാവുകയോ ഒടുവിലുള്ളവന്‍ ഒന്നാമനാവുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.

കടപ്പാട്: 'യുക്തിയുഗം' മാസിക 2015 ഏപ്രില്‍ ലക്കം.