"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ജൂലൈ 26, ഞായറാഴ്‌ച

കോണകവും ഉണക്കപ്പുല്ലും - ടി കെ ഗംഗാധരന്‍

പണ്ടത്തെ ചേറിലും ചേറ്റിലും വിയര്‍പ്പൊഴു ക്കിയിരുന്ന പുലയരും പറയരും നാണം മറയ്ക്കാന്‍ അരയില്‍ കെട്ടിയ ചരടില്‍ ഉണക്കപ്പുല്ലും ഞാത്തിയിട്ട് നടന്നൊരു കാലം നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. ജാതിയില്‍ അവരേക്കാളും ഒരു പടി ഉയര്‍ന്നവെന്ന വകാശപ്പെടുന്നവരുടെ കുട്ടികള്‍ കോണകം വരിഞ്ഞു ടുത്താണ് നഗ്നത മറച്ചിരുന്നത്. ചുവന്ന കട്ട്യാവു കൊണ്ട് പല നീളത്തിലും വീതിയിലും തീര്‍ത്ത കോണകങ്ങള്‍ വിറ്റിരുന്ന പിള്ളമാരെ നാട്ടിലെ ചന്തപ്പുരയില്‍ കാണാമായിരുന്നു.

കച്ചവട ത്തിരക്കേറുന്ന പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുമ്പുള്ള ചന്തപ്പുരയിലെ വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ ഇന്നും ഓര്‍മയില്‍ തെളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. കാര കടപ്പുറത്തു നിന്നു മാപ്പിളമാര്‍ കാവായും, വലിയ വാരിക്കുട്ടകളില്‍ തലച്ചുമടായും എത്തിച്ചിരുന്ന ചാളമീന്‍ എണ്ണിയെണ്ണി പച്ചീര്‍ക്കിലിയില്‍ കോര്‍ത്തു കൊടുക്കുന്നത് കൗതുകത്തോടെയാണ് കണ്ടു നിന്നിട്ടുള്ള കുട്ടിക്കാലം. ഒച്ചയും വിളിയുമായിരുന്നു ഓലമേഞ്ഞ നിരവു മാടങ്ങളും തട്ടുകടകളും നിറഞ്ഞ അന്നത്തെ ചന്തപ്പുരയുടെ മുഖമുദ്ര. ആടുമാടു കള്‍ക്ക് തീറ്റയാകുന്ന പ്ലാവിലക്കെട്ടുകളും പുല്ലും ചിരട്ടക്കൈലും വട്ടിയും കൊട്ടയും മുറവും, ചക്കയും മാങ്ങയും കുടംപുളിയും കോല്പ്പുളിയും വില്ക്കാനെത്തുന്ന വരുടെ ഉല്കണ്ഠയോടെയുള്ള കാത്തു നില്പും വിലപേശലുകളും. വെറ്റില ക്കച്ചവടക്കാരുടെ നിര. പഴയ ചാക്കില്‍ പകുത്തുവെച്ച ഇരുമ്പന്‍ പുളി വാരിക്കൊടു ക്കുന്നവര്‍ക്ക് കിട്ടിയിരുന്നത് ഒരു ഓട്ടച്ചില്ലിയായിരുന്നു.

1951 ല്‍ എന്റെ 7 ആം വയസില്‍ അന്തരിച്ച അച്ഛന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും കുപ്പായമിട്ട് കണ്ടതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. മുട്ടു മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഈരിഴ ത്തോര്‍ ത്തായിരുന്നു അന്നത്തെ അധസ്ഥിതരായ കാരണവന്മാരുടെ വേഷം. കമ്പോളത്തിലേക്കോ കല്യാണം കൂടാനോ പോകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ അച്ഛന്‍ അലക്കിവെളുപ്പിച്ച കണങ്കാലോളമെത്തുന്ന മുണ്ടുടുത്ത് കണ്ടിട്ടു ള്ളൂ. തുഞ്ചുകള്‍ ഇരു തോള്‍പ്പുറങ്ങളിലൂടെ പിന്നിലേക്കിട്ട ഒരു രണ്ടാം മുണ്ടായിരുന്നു മേലുടുപ്പ്.

മങ്ങിയ നിറമുള്ള വള്ളി ട്രൗസറും നീലം മുക്കിയതിന്റെ പാണ്ടുകള്‍ പടര്‍ന്ന വെള്ള ശീട്ടി കൊണ്ടുള്ള ഷര്‍ട്ടുമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാര്‍ത്ഥി വേഷം. സ്‌കൂള്‍ വിട്ടുവന്നാല്‍ ഷര്‍ട്ടും ട്രൗസറു മഴിച്ച് അയയിലിട്ട് കോണകം ചുറ്റും. അന്നതൊന്നും കുറവായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. വയറു നിറയാത്തവര്‍ക്ക് നഗ്നതയല്ലല്ലോ പ്രശ്‌നം. 60 വര്‍ഷങ്ങള്‍ ക്കപ്പുറത്തുള്ള ആ കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മകള്‍ വേദനയു ടേതാണ്. കാനോലി കനാലിലൂടെ ഒരുപാട് വെള്ളം ഒലിച്ചു പോയി. എന്നിട്ടും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം വിളിക്കാത്ത സദ്യക്കു പോയി വിശപ്പാറ്റി യിട്ടുള്ള നാളുകള്‍ കണ്ണീര്‍ച്ചാലായി ഓര്‍മകളിലിന്നും ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നു.

അന്നൊക്കെ ദേവകിക്കുറുപ്പത്തി യായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ മുടിവെട്ടിയിരുന്നത്. മടിയില്‍ കത്രികയും കത്തിയും ചീപ്പും തിരുകി വീടുകള്‍ തോറും അവരെത്തിയിരുന്നു. വാരാവാരം ക്ഷൗരം ചെയ്തു മുഖം മിനുക്കിയിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛന്‍ മുടി വെട്ടിച്ചിരുന്നില്ല. അമ്മയുടേ തിനേക്കാളും നീളമുണ്ടായിരുന്ന മുടി അദ്ദേഹം എണ്ണയിട്ടു മിനുക്കി ശിരസിന്റെ വലതു ഭാഗത്തായി ചുരുട്ടിക്കെട്ടി വെക്കുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ യിരിക്കണം അച്ഛന് മുടിക്കാരന്‍ കണ്ണപ്പന്‍ എന്ന പേരു കിട്ടിയത്.

1996 ല്‍ 86 ആം വയസിലാണ് അമ്മ മരിക്കുന്നത്. അതേ വര്‍ഷം 85 ആം വയസില്‍ അമ്മയുടെ ചെറിയേച്ചി നാരായണി വല്ല്യമ്മയും മരിച്ചു. എന്റെ കൊച്ചുന്നാളില്‍ അവര്‍ രണ്ടു പേരും കുറിയ കൈബനിയന്‍ പോലുള്ള ബ്ലൗസ് ധരിച്ചാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്. 1960 ആയപ്പോഴേക്കും പിന്നു കുത്തി മറയ്ക്കാവുന്ന ജാക്കറ്റിലേക്ക് അവര്‍ കടന്നു. 1967 ല്‍ 75 ആം വയസില്‍ മരിക്കുന്നതു വരെ അമ്മയുടെ വെല്യേച്ചി ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി വല്യമ്മ ബ്ലൗസും റൗക്കയുമൊന്നും ധരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല. രണ്ടു തലയും കഴുത്തിനു പിന്നില്‍ കൂട്ടിക്കെട്ടിയ ഒരു തുണ്ടു തുണി മതിയായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് മാറ് മറയ്ക്കാന്‍. പട്ടാളക്കാരനായി ആറേഴ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് നോവലെഴുതാന്‍ ആരംഭിച്ച കാലത്താണ് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി വല്യമ്മ ബ്ലൗസ് ധരിക്കാതിരുന്നതിനു കാരണമെ ന്തായിരുന്നെന്ന് ഞാന്‍ അമ്മയോടു ചോദിച്ചറിഞ്ഞത്.

അപ്പോള്‍ പണ്ടത്തെ കഥകള്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി.

ഉടുക്കാനും ഇടാനും തുണിക്ക് ക്ഷാമമുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് നനച്ച പാള രണ്ടായി പൊളിച്ചെടുത്ത് അരയില്‍ ചുറ്റി നാണം മറച്ചിരുന്ന അമ്മയ മ്മൂമ്മ മാരുടെ കഥകള്‍. മണ്ണെണ്ണയും പുന്നെണ്ണയും കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് മുറ്റത്ത് ചവറടിച്ചുകൂട്ടി കത്തിച്ചതിന്റെ വെട്ടത്തിലിരുന്ന് വേവിച്ച കഞ്ഞി കുടിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ സങ്കടങ്ങള്‍.

അന്നൊക്കെ മാറ് മറച്ചില്ലെങ്കിലും മുട്ടു മറയാതെ മുണ്ടുടുത്തില്ലെങ്കിലും സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നാണക്കേടൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. അവര്‍ണരും സവര്‍ണ രുമായ സ്ത്രീകളൊക്കെ അക്കാലത്ത് അരക്കുമേലെ നഗ്നരായിരിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. 

തീണ്ടിക്കൂടാത്തവരും ദൃഷ്ടിയില്‍ പെട്ടാല്‍ ദോഷമുള്ളവരുമല്ല, നായര്‍ കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളായിരുന്നു അക്കാലത്ത് നമ്പൂതിരി ഹൃഹങ്ങ ളിലെ ദാസികള്‍. നെല്ലു കുത്താനും അലക്കാനും അടിക്കാനും കോരാനും ആത്തേമ്മമാര്‍ക്ക് വഴിക്കൂട്ടിനുമൊക്കെ പോയിരുന്നത് അവരായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ നിന്നും പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ മറച്ചിരുന്നാലും ഇല്ലത്തിന്റെ പടിക്ക ലെത്തി യാലുടനെ ദാസികള്‍ മാറില്‍ നിന്ന് തുണിയെടുത്ത് ചുരുട്ടിപ്പി ടിക്കണം എന്ന ശാഠ്യം നമ്പൂതിരിമാര്‍ ക്കുണ്ടായിരുന്നു. മാന്യന്മാരുടെ മുന്നില്‍ സ്ത്രീകള്‍ മാറ് മറച്ച് നടക്കുന്നത് അഹങ്കാരമായിട്ടാണ് അന്നത്തെ മഹാരാജാവു പോലും കരുതിയിരുന്നത്. 

മാറ് മറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനു വേണ്ടിയാണ് 19 ആം നൂറ്റാ ണ്ടിന്റെ മധ്യത്തില്‍ ശ്രീ പത്മനാഭ ദാസന്റെ പ്രജകളായ പൂതത്താന്‍കുട്ടി ചാന്നാരും അയാളുടെ ഭാര്യ എശക്കിച്ചാന്നാട്ടിയും ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരി ച്ചത്. നാണം മറച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള ചാന്നാര്‍മാരുടെ കലാപം അതോടെ യാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് ധാരക്ക് ചാന്നാര്‍ ലഹളയോട് അ സഹിഷ്ണുതയൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. ശൂദ്രസ്ത്രീകള്‍ക്ക് മാറ് മറ യ്ക്കാന്‍ അവകാശമുണ്ടെന്നും അത് എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് നടപ്പാക്കേ ണ്ടതെന്നും ഭരണാധികാരിയായ സായിപ്പ് ഇണ്ടാസ് ഇറക്കി ബോധ്യപ്പെടു ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു എന്ന് ചരിത്രം.

അധസ്ഥിതരനുഭവിച്ചിരുന്ന ദുരവസ്ഥക്കും ദുരാചാരങ്ങള്‍ക്കും എന്നിട്ടും വലിയ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. മുട്ടിറങ്ങി മുണ്ടുടുത്ത ഒരു ഈഴവ സ്ത്രീയെ കണ്ട് അരിശം മൂത്ത നായര്‍ പ്രമാണിമാര്‍ അവളെക്കൊണ്ട് അത് അഴിപ്പിച്ചതും, ഒരു ചാന്നാട്ടി മാറ് മറച്ചിരുന്ന തുണി ബലമായി പറിച്ചെടുത്ത് അവളുടെ മുലഞെട്ടുകളില്‍ വെള്ളക്കാ മൊട്ടു പിടിപ്പിച്ച് ആട്ടിയോടിച്ചതും അതിനു ശേഷമായിരുന്നു.

1895 മുതല്‍ 1914 വരെ കൊച്ചി രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നത് മഹാപണ്ഡിത നെന്നഭിമാനിച്ചിരുന്ന രാമവര്‍മ മഹാരാജാവായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പുറപ്പെടുവിച്ച കല്പന സ്ത്രീകള്‍ മാറ് മറയ്ക്കാതെ വേണം ക്ഷേത്ര ത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാന്‍ എന്നായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് അക്കാലയ ളവിലാണ് അമ്മയുടെ മൂത്ത സഹോദരി നാരായണി വല്യമ്മ നിറയൗവനത്തിലേക്ക് കടന്നത്.

പത്തായം നിറയെ നെല്ലും ഒരുപാടേക്കര്‍ തെങ്ങിന്‍ പറമ്പുമുള്ള, ഉറ്റ ബന്ധുകൂടിയായ തറവാട്ടു കാരണവരുടെ വീട്ടു പണിക്കാരിയായിരുന്നു വല്യമ്മ. നെല്ലു പുഴുങ്ങലും ഉണക്കലും കുത്തലും. പുത്തന്‍പുര ജാനകിയായിരുന്നു കൂട്ടുപണിക്കാരി. പുഴുക്കനെല്ല് വെയിലത്ത് കായുമ്പോള്‍ വേലക്കാരികള്‍ വിശ്രമിക്കാതെ തൊഴുത്തിലെ പണി ചെയ്യണം എന്നാണ് ചട്ടം. പശുക്കള്‍ക്കുള്ള കഞ്ഞി വേവിക്കണം. പരുത്തിക്കുരു ഇടിച്ച് തീറ്റപ്പരുവത്തിലാക്കണം.

കാരണവര്‍ രാമന് കഴുകന്റെ നോട്ടമായിരുന്നു. പണിക്കാര്‍ എത്ര ദൂരത്തായാലും അയാളുടെ കണ്‍വെട്ടത്തു തെളിയും. അല്പനേരം വിയര്‍പ്പാറ്റുന്നത് കണ്ടാല്‍ വന്ന് കൊത്തിപ്പറിക്കും. കാറ്റുകൊള്ളാ നോണോ മോന്തിയാകുമ്പോ നെല്ലളന്ന് തരണത്? അയാള്‍ കയര്‍ക്കും. അക്കാലത്ത് പണമല്ല നെല്ലായിരുന്നു വേലക്കാര്‍ക്ക് കൂലി.

പാടംപണിക്കാരായ കണ്ടാരന്‍ പുലയനും അയ്യപ്പന്‍ പുലയനും കുഞ്ഞിക്കോരനും, കുഞ്ഞയ്യപ്പനും മാത്രമല്ല നെല്ലുകുത്തു കാരികള്‍ക്കും കാരണവരെ ഭയമായിരുന്നു. പൊതുവഴിയിലൂടെ നടക്കാനും പൊതു ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ കയറാനും അവകാശമില്ലാത്ത അവര്‍ണനായ ജന്മി കാരണവര്‍ക്ക് പണിക്കാരികള്‍ മാറ് മറച്ച് വരുന്നത് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. അവര്‍ മുട്ടുമറഞ്ഞ് മുണ്ടുടുക്കുന്നതും പണിസ്ഥലത്ത് മിണ്ടുന്നതും ചിരിക്കുന്നതും സഹിച്ചിരുന്നില്ല. ഉരല്‍ പുരയിലെത്തിയാല്‍ മാറ് മറച്ചിരുന്ന മുണ്ട് മടക്കിവെച്ചാണ് വല്യമ്മ നെല്ലു കുത്തിയിരുന്നത്.

പിന്നീട് 1980 ല്‍ തിരുവനന്തപുരത്തെ നവധാര പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എന്റെ ആദ്യത്തെ നോവല്‍ 'കൂട്ടംതെറ്റിയ കുട്ടി' വായിച്ചു കേട്ടപ്പോള്‍ വല്യമ്മ പറഞ്ഞു, ഇക്കേട്ടതൊന്നും കഥയല്ല മോനേ, ഞങ്ങടെ ചെറുപ്പകാലത്ത് അമ്മൂമ്മമാര് അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങള് പറഞ്ഞാ തീരൂല. പത്തായത്തില് നെല്ലൊള്ളോരൊക്കെ അന്ന് മുരത്ത വെളിച്ചപ്പാട ന്മാരായിരുന്നു. പെണ്ണുങ്ങള് നാണം മറച്ചാല് ആട്ടും തെറീം. അത് കെട്ട കാലമായിരുന്നു.

20 ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ദരിദ്രയായ ഒരു യുവതി സ്വന്തം ജാതിക്കാരനായ തൊഴില്‍ ദാതാവില്‍ നിന്ന് സഹിച്ചിരുന്ന പീഡന വ്യവസ്ഥകള്‍ വല്യമ്മയുടെ വാക്കുകളില്‍ ഉയിരെടുത്തു. മാറുന്ന കാലത്തോട് പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന ആ അവര്‍ണ ജന്മിയുടെ കണ്‍െവെട്ട ത്തു പോലും അവര്‍ക്ക് ഞെരുങ്ങി നില്‌ക്കേണ്ടി വന്നു. മേല്മുണ്ടഴിച്ചു വെച്ച് ഉലക്ക പിടിച്ചു തളര്‍ന്ന അവരുടെ യൗവനം ഇരുണ്ട ചരിത്ര പ്രവാഹമായി തന്റെ സ്മൃതിപഥങ്ങളില്‍ ഇന്നും തെളിയുന്നു.

എശക്കിച്ചാന്നാട്ടി ക്രിസ്ത്യാനിയായി മേല്ക്കുപ്പായം ധരിച്ച് മാനത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ശ്രീപത്മനാഭന്റെ അതേ നാട്ടിലാണ്, ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതിനും അല്പം മുമ്പ് റൗക്ക ധരിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയ മരുമകളെ അമ്മായിയമ്മ തേവിടിശ്ശി എന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിച്ചതും തല്ലിയതും. കേരള കൗമുദി പത്രത്തിന്റെ സ്ഥാപകനും സാഹിത്യ കാരനുമായിരുന്ന സി വി കുഞ്ഞു രാമന്റെ ഭാര്യക്കായിരുന്നു ആ ദുര്യോഗം. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ വചനങ്ങള്‍ വായിച്ചും കേട്ടും പഠിച്ചിട്ടുള്ള ആയമ്മ മരുമകളെ തല്ലിയത് 1937 ല്‍ ആയിരുന്നു.
-------------------------------------
കടപ്പാട്: 'നവനീതം' മാസിക. 2014 സെപ്തംബര്‍ ലക്കം. ചിത്രവും ആ ലക്കത്തില്‍ കൊടുത്തിട്ടുള്ളതാണ്.