"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ജൂലൈ 25, ശനിയാഴ്‌ച

പിന്‍തുടര്‍ച്ചയില്ലാത്ത ചെമ്പുതറകാളി ചോതിക്കറുപ്പന്‍ - കെ കെ സുരേന്ദ്രന്‍

ഒന്ന് 

മലയാള മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തന ചരിത്രം വ്യത്യസ്തവും പൊതു തല സ്പര്‍ശിയു മായിരുന്നു. എക്കാലത്തും ഏതെങ്കിലുമൊരു പ്രത്യേക കാലഘട്ടത്തിന്റെ പൊതു സ്വഭാവം ഇന്നത് എന്ന് നിര്‍ണയിക്കാനോ, വേര്‍തിരി ക്കാനോ കഴിയാത്തതുമാണ്. കോര്‍പ്പറേറ്റ് സവര്‍ണ മുതലാളിത്ത രീതികള്‍ക്കൊപ്പം കീഴാള സ്തീപക്ഷ പാരിസ്ഥിതിക ബോധമുള്‍ക്കൊണ്ട ഒരു ധാര എല്ലാക്കാലത്തും നമ്മുടെ മാധ്യമ രംഗത്ത് ദൃശ്യമാണ്. ഗോയങ്കയുടെ ഉടമസ്ഥത യിലുള്ള മാസികക്ക് പോലും പരസ്യം ലഭിക്കുന്നതിന് ഉപരോധം നേരിടുന്നു എന്ന് പറയുന്നു കേരളത്തില്‍. രാവിലെ ഒരു ഗ്ലാസ് ചായക്കൊപ്പം പത്രം കൂടി ശാപ്പിടുന്നത് ഒരു പക്ഷെ ഇന്ത്യയില്‍ മലയാളി മാത്രമായിരിക്കും. ചായക്കടയിലെ പത്രപാരാ യണവും രാഷ്ട്രീയം പറയലും ഇന്നും ഉള്ള മുക്കും മൂലയും കേരളത്തില്‍ തന്നെയുണ്ട്. അങ്ങനെ ബഹുതല ബഹുമുഖ രീതികള്‍ മാധ്യമരംഗം നേരിടുന്ന അവസ്ഥ കേരളത്തിലുണ്ട്.

മുഖ്യധാരയും സമാന്തര ധാരയും എല്ലാ കാലത്തും കേരളത്തിലുണ്ട്. 1847 ല്‍ ആദ്യമായി ഒരു പത്രമുണ്ടായ സ്ഥലമാണ് കേരളം. രാജ്യസമാചാരം പശ്ചിമോദയം എന്നൊക്കെയുള്ള പേരുകളില്‍ ഇറങ്ങിയ ഈ പത്രങ്ങള്‍ മുഖ്യമായും ക്രിസ്തീയ ആശയങ്ങള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തി ലുള്ളവയായിരുന്നു. 1864 ല്‍ കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും വെസ്റ്റേണ്‍ സ്റ്റാര്‍ എന്ന പേരില്‍ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പത്രം പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു. പ്രസാധനത്തിന്റെ ഒരു പൂക്കാലം തന്നെയായിരുന്നു പിന്നീടിങ്ങോട്ടു കേരളമാകെ. പച്ചയാം വിരിപ്പിട്ട സഹ്യന്‍ മുതല്‍ അറബിക്കടല്‍ വരെയും തലശേരി മുതല്‍ തിരുവനന്തപുരം വരേയും ഈ വസന്തര്‍ത്തു പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും വിരിഞ്ഞു പരിമളം വീശിയെന്നൊക്കെ ആലങ്കാരികമായി പറയാം. അക്കാലത്തെക്കുറിച്ചു സ്വദേശാഭിമാനി കേസരി തുടങ്ങിയ സാമൂഹ്യ വിമര്‍ശന പരമായ പത്രങ്ങള്‍ കേരളത്തിലുണ്ടായി. മിതവാദി, കൗമുദി, സഹോദരന്‍ തുടങ്ങി ജാതി വിരുദ്ധ സ്വഭാവമുള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രസാധനങ്ങള്‍ കേരളത്തിലുണ്ടായി. കീഴാള ജനതയുടെ അവകാശങ്ങള്‍ അവര്‍തന്നെ പ്രസാധനം ചെയ്തുവെന്ന പ്രത്യേകതയും ഇതിനുണ്ട്. മാതൃഭൂമി, പ്രഭാതം, ദേശാഭിമാനി തുടങ്ങിയ രാഷ്ട്രീയ ജിഹ്വകളും മലയാളത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. പണ്ടേക്കു പണ്ടേ ലക്ഷക്കണക്കിന് കോപ്പികള്‍ വിറ്റഴിയുന്ന വാരികകളും മാസികകളുമൊക്കെ നമ്മുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്. വക്കം മൗലവി ഉടമയും രാമകൃഷ്ണ പിള്ള പത്രാധിപരുമായ സ്വദേശാഭിമാനി പത്രം നിരോധിക്കപ്പെട്ടതും പത്രാധിപര്‍ നാടുകടത്തപ്പെട്ടതുമൊക്കെ സാമൂഹ്യ നീതിക്കായുള്ള പത്രപ്രവര്‍ത്തനം കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉദയം മുതല്‍ കേരളത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെ തെളിവു തന്നെയാണ്.

മിതവാദി - തീയരുടെ വക ഒരു മലയാള മാസിക എന്ന പേരില്‍ 1913 ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരണം ആരംഭിച്ചത് ഒരു വലിയ ചരിത്ര സംഭവമാണ്. 'നമ്മുടെ നാടിന്റെ ഉടമകളായ ജനങ്ങളില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് വഴിനടക്കാന്‍ പാടില്ല. മറ്റുള്ളവരെ തൊട്ടു കൂടാ, തീണ്ടിക്കൂടാ' എന്ന് 1917 ലെ ഒക്ടോബര്‍ വിപ്ലവ വിജയ മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ട ഒരു പത്രം നമുക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് നിസാരവത്കരിക്കാനാവാത്ത ഉദ്ബുദ്ധതയാണ്. അതുപോലെ 1913 ല്‍ ചങ്ങനാശേരി സുദര്‍ശന്‍ പ്രസ്സില്‍ അച്ചടിച്ച സാധുജനപരിപാലിനി പത്രത്തിന്റെ പത്രാധിപര്‍ ചെമ്പുത റകാളി ചോതികറുപ്പന്‍ ആയിരുന്നു. പത്രാധിപരുടെ പേരുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ സാഹചര്യത്തിന്റേയും കീഴാളത്വത്തിന്റേയും പ്രതീകമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു പത്രവും പത്രാധിപരുമൊക്കെ ഭാരതത്തില്‍ത്തന്നെ ആദ്യമായിരുന്നു എന്നതും പിന്‍തുടര്‍ച്ച യില്ലാത്ത കേരളത്തിന്റെ സവിശേഷതയായിരുന്നു.

രണ്ട്

എഴുപതുകള്‍ കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു രണ്ടാം നവോത്ഥാനം തന്നെയായിരുന്നു. അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാംസ്‌കാരിക മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ക്ക് നേതൃത്വം കൊടുത്ത കെ വേണുവൊക്കെ പിന്നീട് വിലയിരുത്തിയ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമായ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറയില്‍ നിന്നുതന്നെയാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനം ഉയിര്‍ക്കൊണ്ടത്. കേരളത്തിന്റെ സവിശേഷ പ്രശ്‌നങ്ങളെ പുനര്‍നിര്‍ണയിക്കുകയും വ്യത്യസ്തമായ അന്വേഷണങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്തത് ഈ മുന്നേറ്റം തന്നെയാണ്. കീഴാള പരിസ്ഥിതി രംഗത്തൊ ക്കെയുള്ള നവധാരകളെ ഉണര്‍ത്തുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്തത് ജനകീയ സാംസ്‌കാരിക വേദിയും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമായ സിപിഐ(എംഎല്‍) യുമൊക്കെയാണ്. അന്ന് കേരളത്തി ലങ്ങളോള മിങ്ങോളം ധാരാളമായുണ്ടായ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ ഒരു രണ്ടാം മാധ്യമ വസന്തം തന്നെയാണ്. ബഹുതല അന്വേഷണങ്ങള്‍ക്ക് ആ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ തുടക്കം കുറിച്ചു. അവയുടെ പേരുകള്‍ പ്രത്യേക മായി എടുത്തു പറയുന്നത് ചിലതിനെ നമസ്‌കരിക്കലാവും എന്നതിനാ ലിവിടെ മുതിരുന്നില്ല. പിന്നീടങ്ങോട്ട് മലയാളത്തിലെ പ്രസാധന മേഖലക്ക് അന്ന് ഈ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും പുസ്തക പ്രസാധക സംഘങ്ങളും ഏറ്റെടുത്ത ദൗത്യത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയിലൂടെ നിലനില്‌ക്കേണ്ടി വന്നു എന്നതു തന്നെ അവയുടെ പ്രാധാന്യം വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു.

മൂന്ന്

ദൃശ്യ, ഡിജിറ്റല്‍, നെറ്റ് യുഗം വിപണിയധിഷ്‌ഠിതം പോലെ തന്നെ സാമൂഹ്യ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നുണ്ട്. ഏകാമുഖമായ പ്രചരണവും പ്രവര്‍ത്തനവും മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് സാധ്യമല്ല. ശുദ്ധമായ ബിസിനസ് ലക്ഷ്യമാക്കുന്നവര്‍ക്ക് പോലും സാമൂഹ്യ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വരും എന്നത് നിസ്തര്‍ക്കമാണ്. എങ്കിലും ഇന്ത്യയിലെ എലൈറ്റ് കോര്‍പ്പറേറ്റ് മീഡിയ മണ്ഡല്‍ കമ്മീഷനേയും സംവരണത്തേയും നേരിട്ട് ഇന്നും ആ ഒളിയുദ്ധം തുടരുന്നതും സവിശേഷ ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ വരേണ്യരും വരേണ്യ മധ്യവര്‍ഗവും താലോലിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് മാധ്യമങ്ങള്‍ സംവരണ വിരുദ്ധ പ്രത്യയശാസ്ത്ര നിര്‍മിതിയില്‍ നൂറില്‍ നൂറു മാര്‍ക്കും നേടി നിലനില്ക്കുന്നു. അരുണ്‍ ഷൂരി പത്രാധിപരും ഗ്രന്ഥകാരനുമെന്ന നിലയില്‍ തുടങ്ങിവെച്ചതാണ്.

ഈ പ്രത്യയ ശാസ്ത്ര പരിസരവും യുദ്ധവും മെറിറ്റിന് എതിരാണ് സംവരണം, മെറിറ്റ് ഇന്ത്യയിലെ സവര്‍ണ വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് സംവരണം ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്, സംവരണം ചെയ്യപ്പെട്ട സീറ്റുകള്‍ ജനറലല്ല എന്നിങ്ങനെ ജാതീയതയുടേയും സവര്‍ണതയുടേയും പ്രത്യയശാസ്ത്ര പരിസരം വിദഗ്ധമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മലയാളത്തിലും മനോരമയും മാതൃഭൂമിയുമൊക്കെ ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്രം ഒളിച്ചു കടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും സംവരണ സമുദായങ്ങള്‍ക്ക് പത്രമുടമസ്ഥതയുണ്ട് എന്നതിനാല്‍ ഒരു പരിധിവരെ ചെറുക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ ഇംഗ്ലീഷ് മാധ്യമരംഗം പൂര്‍ണമായും സവര്‍ണരുടേതും പത്രപ്രവര്‍ത്ത കരിലധികവും സവര്‍ണ സമുദായാംഗങ്ങ ളാണെന്നതിനാല്‍ സംവരണം ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയയുടെ മുഖ്യ ശത്രുരാജ്യമായി മാറുന്നു, ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. സവര്‍ണ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ നവ ഹാച്ചറികളായി ഇവയൊക്കെ ഉത്തരോത്തരം മുന്നോട്ടു കുതിക്കുമ്പോള്‍ അവക്കെതിരായ നാമ്പുകള്‍ പോലും ഇന്ത്യയുടെ വിദേശ ചക്രവാളങ്ങള്‍ക്കു കീഴെ മുളപൊട്ടുന്നില്ലെന്നത് വസ്തുതയാണ്.
------------------------------
കടപ്പാട്: 'കേരളീയം' മാസിക 2011 സെപ്തംബര്‍ ലക്കം.