"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2015, ഓഗസ്റ്റ് 24, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഹൈന്ദവ ദുഷ്പ്രഭുത്വ അഥവാ ബ്രാഹ്മണമത ചരിത്രം - സ്വാമി ധര്‍മതീര്‍ത്ഥ മഹാരാജ്

1941 ല്‍ സ്വാമി ധര്‍മതീര്‍ത്ഥ ചരിച്ച കൃതിയാണ് History of Hindu Imperialsim. രണ്ടാം പതിപ്പ് 1946 ല്‍ ലാഹോറില്‍ നിന്നും മൂന്നാം പതിപ്പ് 1969 ല്‍ തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. മൂന്നാം പതിപ്പിന്റെ പുനപ്രസിദ്ധീ കരണം ഇപ്പോള്‍ നിര്‍വഹിച്ചി രിക്കുന്നത് മൈത്രി ബുക്‌സ് തിരുവനന്തപുരമാണ്.

പഴയ പാരമ്പര്യ ജീവിതത്തിലെ തെറ്റുകളും കുറ്റങ്ങളും തിരുത്തുകയും, വരുംകാല ജീവിതത്തിലെ ലക്ഷ്യമായി നാം സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള മൂല്യങ്ങള്‍ക്കും ആദര്‍ശങ്ങള്‍ക്കും അനുയോജ്യമായ ഒരു പുതിയ പാരമ്പര്യവും സംസ്‌കാരവും പുലര്‍ത്തു കയും ചെയ്താല്‍ മാത്രമേ ദേശീയൈക്യം അഥവാ ഒരു ഐക്യരാഷ്ട്രം സാധ്യമായിത്തീരുകയുള്ളൂ. നമ്മുടെ ജനങ്ങള്‍ക്കുള്ള വലുതായ കഴിവിനെപ്പറ്റി ഇന്ന് ആര്‍ക്കും സംശയം ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യ ജീവിതത്തിലെ ദോഷങ്ങളെ സധൈര്യം പരിശോധിച്ച് വെളി പ്പെടുത്തുന്നതില്‍ നാം അശേഷം ലജ്ജിക്കേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ അഭിലാഷങ്ങ ളേയും അവകാശങ്ങളേയും അടിച്ചമര്‍ത്തുവാന്‍ ഇനിമേല്‍ ആര്‍ക്കും സാധിക്കയില്ലെന്നു തീര്‍ച്ചയാണ്. അതിന് ശ്രമിക്കുന്നവരെ അടിച്ചോടിക്കു വാന്‍ നമുക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് നാം തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പാരമ്പര്യ ജീവിതത്തിലെ വൈകല്യങ്ങള്‍ ഏറ്റുപറയുന്നതായാല്‍ ലോകത്തിലെ മറ്റു ജനങ്ങള്‍ നമ്മെ ഒരു പരിഷ്‌കൃത ജനതയായി വിചാരിക്കുമെന്ന് അശേഷം ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. ബുദ്ധി വൈഭവത്തിലും ധാര്‍മിക വീക്ഷണത്തിലും നാം ഒരു ജനതക്കും പിന്നിലല്ലെന്നു ലോകം സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ അനേകം നൂറ്റാണ്ടുകളില്‍ നാം വിദേശിയര്‍ക്ക് അടിമപ്പെടുവാന്‍ ഇടയാക്കിയവയും. ഇന്നും നമ്മുടെ ദേശീയ ജീവിതത്തില്‍ തീരാക്കളങ്കവും ശിഥിലീകരണ ശക്തിയുമായി വര്‍ത്തിക്കുന്നവയുമായ കുറ്റങ്ങളേയും കുറവുകളേയും നിഷ്‌കരുണം പരിശോധിച്ചറിയുന്നതില്‍ നാം അല്പം പോലും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നമ്മെപ്പോലെയുള്ള ഒരു വലിയ ജനത നശിപ്പിച്ചൊടു ങ്ങുവാന്‍ സംഗതി വന്നാല്‍ അത് ഒരു കൊലപാതകം മൂലമായിരി ക്കയില്ല. തനി ആത്മഹത്യയായിരിക്കുന്നതാണ്. നാം ഒരു കാലത്ത് ഒരു സ്വതന്ത്ര ജനതയും ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ടവുമായിരുന്നു. ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു? നാം ഒരുകാലത്ത് പരിജ്ഞാനത്തിലും സംസ്‌കാര ത്തിലും, കലകളിലും ശാസ്ത്രങ്ങളിലും ധാര്‍മിക ചിന്തകളിലും രാഷ്ട്രീയ പ്രസക്തിയിലും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉന്നത സ്ഥാനത്ത് നിന്നിരുന്നു. ആ പ്രഭാവവും സമ്പത്തും നഷ്ടമാക്കി ലോകരുടെ പരിഹാസത്തിന് നാം പാത്രമായിത്തീര്‍ന്നത് എങ്ങനെയായിരുന്നു? സ്വാതന്ത്ര്യ ലബ്ധിക്കു ശേഷവും ലജ്ജാവഹമായ ദുര്‍ബലതകളും ശിഥിലീകരണ വാസനകളും വീണ്ടും രാഷ്ട്രത്തെ വിഴുങ്ങുന്ന ലക്ഷണങ്ങള്‍ കണ്ടുതുടങ്ങിയിട്ടില്ലേ? സ്ഥായിയായ ഏതോ ഒരു ഭയങ്കര വ്യാധി നമ്മുടെ ദേശീയ ജീവിതത്തെ ക്ഷയിപ്പിക്കു ന്നതു പോലെ കാണപ്പെടുന്നു. എന്താണ് ആ വ്യാധിയെന്ന് പരിശോധിച്ച റിഞ്ഞു പരിഹാരം കണ്ടുപിടിക്കുവാന്‍ ഒട്ടും താമസിച്ചു കൂടാ. അതൊരു ജീവന്മരണ പ്രശ്‌നമാണ്. നമ്മുടെ ദുരഭിമാനം ഒന്നും ഇതിന് പ്രതിബന്ധമായി നില്ക്കരുത്.

കഴിഞ്ഞ അനേകം നൂറ്റാണ്ടുകളില്‍ ഈ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളെ അടിമപ്പെടു ത്തി ചൂഷണം ചെയ്തിട്ടുള്ളത് ഇവിടെത്തന്നെ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഒരു ചെറിയകൂട്ടം പുരോഹിത ന്മാരാണ്. അവരുടെ മേധാവിത്വമാണ് വിദേശീയരുടെ മേല്‌ക്കോയ്മക്ക് വഴിതെളിച്ചതും. ഈ രാജ്യത്തെ മതസാഹിത്യം, ജാതി, തീണ്ടല്‍ മുതലായവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥ, വിഗ്രഹാരാധനക്കുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങള്‍, പുരോഹിത മേധാവിത്വത്തോടു കൂടിയ ഭരണക്രമം എന്നിവ ഏര്‍പ്പെടുത്തി ബഹു ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളെ അടിമപ്പെടുത്തി മര്‍ദ്ദിച്ച് ചൂഷണം ചെയ്തതും ഈ പുരോഹിത ജാതിയും കൂട്ടുകാരും ആയിരുന്നു. അവരുടെ ദുഷ്പ്രഭുത്വ സംസ്‌കാരത്തിന് ചരിത്രകാരന്മാര്‍ കൊടുത്തിട്ടുള്ള പേര്‍ ബ്രാഹ്മണമതം എന്നാകുന്നു. ജനങ്ങളെ അടിമപ്പെടുത്തി ചൂഷണം ചെയ്യുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച നാട്ടുരാജാക്കന്മാരും വിദേശ ശക്തികളും ബ്രാഹ്മണമതത്തിന് താങ്ങും തണലുമായി നിന്ന് അതിന്റെ മൂര്‍ച്ച കൂട്ടി അവരുടെ ഏറ്റവും ശക്തിയുള്ള ആയുധമായി ഉപയോഗിച്ചു വന്നു. അതുമൂലം പെരുമയും ആദായവും ലഭിച്ച മറ്റ് യജമാന ജാതികളും അതിനെ താലോലിച്ചു പുലര്‍ത്തി. അങ്ങനെ അത് ഈ രാജ്യത്തെ മതവും സംസ്‌കാരവും പൊതു നിയമവും ആയിത്തീരുകയും ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങള്‍ നികൃഷ്ഠരും മര്‍ദ്ദിതരുമായി അധപതി ക്കുകയും ചെയ്തു. അനേക നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് ആരംഭിച്ച ഈ പുരോഹിത ദുഷ്പ്രഭുത്വത്തിന്റെ ചരിത്രത്തേയും സ്വഭാവത്തേയും വിശദീകരിക്കു വാനാണ് ഈ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്.

'ഒരു ജനത ദുര്‍ബലരും മനോ ധൈര്യമില്ലാത്തവരുമായി അവരുടെ സ്വന്തം മനസാക്ഷിയേയും പൗരാവകാശങ്ങളേയും സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ അപ്രാപ്തരായിത്തീ രുമ്പോള്‍ പൗരോഹിത്യ മേധാവിത്വവും രാജകീയ സ്വേച്ഛാധി പത്യവും അനിവാര്യമായിത്തീരുന്നു. ഇതിന് പുരോഹിത ന്മാരേയും രാജാക്കന്മാരേയും പോലെതന്നെ പൊതുജനങ്ങളും ഉത്തരവാദി കളാണ്. ഒരു വിധം നോക്കിയാല്‍ ദുഷ്പ്രഭുത്വ അധികാരികളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഉത്തരവാദിത്വം അതിന് കീഴ്‌പ്പെടുന്ന പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കാണ്. 'ജനങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിതവും ശക്തിയും ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ നുകങ്ങള്‍ താനേ വീണുപോകും' എന്ന് R C ഡട്ട് എഴുതിയിട്ടുള്ളത് പരമാര്‍ത്ഥമായി തീരുമെന്ന് നമുക്ക് ആശിക്കാം.'