"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2016, ഫെബ്രുവരി 6, ശനിയാഴ്‌ച

പൊയ്കയില്‍ അപ്പച്ചന്‍: കേരളത്തിന്റെ ആദ്യ ചരിത്രകാരന്‍ - ദലിത്ബന്ധു എന്‍ കെ ജോസ്

യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി ബൈബിളില്‍ അന്വേഷി ച്ചത് തന്റെ വംശത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ്. ശങ്കരമംഗലത്തുകാരും മറ്റ് മാര്‍ത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഇതര സഭാ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ട ക്രൈസ്തവരും മറ്റ് സവര്‍ണ്ണരും സ്വതന്ത്രരായി മനുഷ്യര്‍ക്കടുത്ത ജീവിതം നയിക്കുമ്പോള്‍ ആവശ്യത്തിനുള്ള ആഹാരവും വസ്ത്രവും പാര്‍പ്പിടവും വിദ്യാഭ്യാസവും മരുന്നും എല്ലാം ലഭിക്കുമ്പോള്‍ അവ ഒന്നും ലഭിക്കാതെ തന്റെ വംശത്തില്‍പ്പെട്ടവര്‍ അടിമകളായും അടിയാള രായും പാരതന്ത്ര്യത്തില്‍ ദുരിതമയമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നതിന്റെ കാരണമാണ് യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി അന്വേഷിച്ചത്. തന്റെ വംശം എന്നും ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നിരി ക്കാന്‍ സാധ്യത വിരളമാ ണ് എന്ന് യുക്തി അദ്ദേഹത്തെ ഉപദേശിക്കുന്നു.

മനുഷ്യനെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതാണെങ്കില്‍ എല്ലാവരെയും തുല്യരായിട്ടാ യിരിക്കണം സൃഷ്ടിച്ചത്. അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവം ദൈവമല്ല. നന്മ സ്വരൂപനല്ല. യഹൂദരെ തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരായി പരിഗണിക്കുന്ന യഹോവയെ ദൈവമായി യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി അംഗീകരിക്കാത്തതിന്റെ കാരണവും അതുതന്നെയാണ്. തുല്യരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ആ തുല്യത യ്ക്ക് വിരാമമിട്ടത് മനുഷ്യര്‍ തന്നെയാണ് എന്നു കരുതാം. അതിന്റെ ചരിത്രമാണ് അറിയേണ്ടത്. എങ്ങനെയാണ് യഹൂദര്‍ ദൈവത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനമായത് അങ്ങനെ ഒരു തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ നല്ലവനായ ദൈവത്തിന് പാടുണ്ടോ? അങ്ങനെ ചിലരെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ തെരഞ്ഞെടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ ദൈവമാണോ? യഹൂദ വംശത്തിന്റെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് മൂത്ത പുത്രന് പല പ്രത്യേകാവകാശ ങ്ങളുമുണ്ട്. ബൈബിളിലെ ഇസ്സഹാക്കിന്റെ മക്കളിലെ ഏശാവിന്റെ കഥ പറയുന്നത് അതാണല്ലോ.(പഞ്ചഗ്രന്ഥി 25,26,27 അദ്ധ്യായങ്ങള്‍) യഹൂദര്‍ ദൈവത്തിന്റെ മൂത്ത സന്തതികളാണോ? മനുഷ്യര്‍ അവരുടെ ഭാവനയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള ദൈവ ത്തെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്ന പിശകാണിത്. ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവും മനുഷ്യരെല്ലാം സഹോദരങ്ങളും എന്നുപറഞ്ഞ ക്രിസ്തുവിന് എങ്ങനെ തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ സാധൂകരിക്കാന്‍ കഴിയും? അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം അതിനോട് നിശബ്ദത പാലിച്ചത്. ജെറുസലേ മില്‍ തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനം യഹൂദരാണെങ്കില്‍ ഇവിടത്തെ തെരെ ഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനം ബ്രാഹ്മണരാണോ? രണ്ടുകൂട്ടരുടെയും ദൈവശാ സ്ത്രവും തത്വശാസ്ത്രവും തമ്മില്‍ പല പൊരുത്തവുമുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ സംബന്ധിച്ച്.

അതിനാല്‍ അവര്‍ അവരുടെ ആവശ്യത്തിനുവേണ്ടി ചമച്ച കെട്ടുകഥ കളാണ് ബൈബിളും ബൈബിളിലെ കഥകളും. അവര്‍ക്ക് അവരെപ്പ റ്റിതന്നെ ഒരു അഭിമാനം ആവശ്യമാണ്. അത് അവര്‍ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. ഈജിപ്തിലെയും ഗ്രീസ്സിലെയും കല്‍ദായയിലെയും പിന്നെ നൈല്‍നദീ തീരത്തെ നെഗ്രിറ്റോ വംശക്കാരുടെയും മുമ്പില്‍ യഹൂദര്‍ ഒന്നുമായി രുന്നില്ല. ഏറെക്കാലം അവര്‍ കല്‍ദായിയില്‍ അടിമകളായിരുന്നു. പിന്നെ ഫറവോന്റെ അടിമകളായിരുന്നു. പിന്നെ റോമിന്റെ അടിമകളായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നെല്ലാം മോചിക്കപ്പെടണ മെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു ആത്മബലം ആവശ്യമാണ്. ആ ആത്മബലം കൈവരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക പദവി വേണം. അതാണ് തങ്ങള്‍ ദൈവത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനമാണ് എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടതി ലൂടെ ഉദ്ദേശിച്ചത്. ദൈവത്തിന്റെ തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനം എന്നത് കൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത് എന്താണ്? അതിനുവേണ്ടി കെട്ടിപ്പടുത്ത താണോ ആദം മുതലുള്ള കഥകള്‍. അത് അതേപടി ഇവിടെ നടപ്പിലാക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. അതിനെ അനുകരിച്ച് മറ്റൊന്ന് ഇവിടെത്തെ ദലിതര്‍ക്ക് വേണ്ടി കരുപ്പിടിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അതിനാണ് യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി ദാഹിച്ചത്. അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്ര ദാഹം. അതു തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രവും.

അതിനാല്‍ ഇപ്പോഴത്തെ ഇവിടത്തെ അടിമത്തം ഒരു താല്‍ക്കാലിക സംഭവ വികാസം മാത്രമാണ്. അദ്ദേഹം സംഘംകൃതികള്‍ ഒന്നും കണ്ടിരു ന്നില്ല. (അന്നേക്ക് അവ കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും അവയ്ക്ക് പ്രചാരം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല) ബ്രാഹ്മണരുടെ ആഗമനത്തെപ്പറ്റിയും അവരുടെ വിക്രിയകളെപ്പറ്റിയും ഒന്നും യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അറിയേണ്ടത് പലതും ഇനിയുമുണ്ട് എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തിട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ചരിത്രം അന്വേഷിച്ചത്.

കേരളത്തിലെ ആദ്യ ചരിത്രകാരന്‍ യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശിയാണ്. അദ്ദേഹം ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളെന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല. തന്റെ അനുയായികളെ ഉപദേശി ച്ചിട്ടുണ്ട്. ചരിത്രത്തെപ്പറ്റി അവരോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്റെ വംശ ത്തിന് ഒരു ചരിത്രമില്ലാ എന്ന് വിലപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് പദ്യത്തിലും ഗദ്യത്തിലുമാണ്. അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തിന് ഒരു നൂതന ദിശ ചൂണ്ടിക്കാ ണിച്ചു. ചരിത്രത്തിന് ഒരു നൂതന രീതി ശാസ്ത്രം. അദ്ദേഹത്തിന് മുമ്പ് ചരിത്രഗ്രന്ഥം എഴുതി എന്നവകാശപ്പെടുന്ന വൈക്കം പാച്ചുമൂത്തതിന്റെ തിരുവിതാംകൂര്‍ ചരിത്രമോ (1867) പി.ശങ്കുണ്ണി മേനോന്റെ A History of Travancore from the earliest times(1878) എന്ന ഗ്രന്ഥമോ ഒന്നും ചരിത്രഗ്രന്ഥ ങ്ങളല്ല. തിരുവിതാംകൂര്‍ രാജാക്കന്മാര്‍ക്കുള്ള മംഗളപത്രങ്ങളാണ്. രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രം എന്നത് രാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ ചരിത്രമായിരി ക്കണം. ജനങ്ങളില്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയെങ്കിലും ചരിത്രമായിരിക്കണം. 

തന്റെ വംശത്തിന് ഒരു ചരിത്രമില്ലെന്ന് യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി വിലപി ച്ചത് ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പാണ്. അതിന് മുമ്പ് അത്തരം ഒരു വിലാപം കേരളം കേട്ടിട്ടില്ല. ആ വിലാപം കൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടായില്ലേ? ഇപ്പോഴും ഗതി അതുതന്നെയാണോ? കേരളത്തിലെ ദലിതര്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു ചരിത്രമുണ്ടോ? ഒരു ചരിത്രഗ്രന്ഥമുണ്ടോ? ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ ചരിത്രകാരന്‍മാര്‍ ധാരാളമുണ്ട്. നൂറു കണക്കിനുള്ള കോളേജുകളിലെല്ലാം ഒന്നിലേറെ ചരിത്ര അധ്യാപകരാണുള്ളത്. അവര്‍ പ്രൊഫസര്‍മാരും ഡോക്ടറേറ്റ് എടുത്തവരുമാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ചരിത്ര വിഷയം എടുത്ത് പഠിച്ച് പ്രബന്ധം തയ്യാറാക്കിയാണ് ഡോക്ടറേറ്റ് നേടുന്നത്. ആ പ്രബന്ധങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും അച്ചടിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാറുമുണ്ട്. കൂടാതെ ഇവിടെ അനേകം ചരിത്രസംഘടന കള്‍ ചെറുതും വലുതുമായിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ ചിലതിന് നിര്‍ലോഭമായ സര്‍ക്കാര്‍ സഹായങ്ങളും ലഭിക്കാറുണ്ട്. ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡന്റും മറ്റും വന്നാണ് ചില സംഘടനകളുടെ സമ്മേളനങ്ങള്‍ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യുന്നത്.

എങ്കിലും കേരളത്തിലെ ജനത്തിന്റെ നാലിലൊന്നു വരുന്ന ദലിത് സമൂഹത്തിന്റെ, ഇവിടുത്തെ അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗത്തിന്റെ, ഇവിടത്തെ ആദിമജനതയുടെ ചരിത്രം ഇതാണ് എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥം ഇനിയും ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മറ്റ് എല്ലാ സമൂഹങ്ങളുടെയും ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയും. അവയില്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ചരിത്രത്തിന്റെ അംശം ഒട്ടും തന്നെ ഇല്ലെങ്കിലും അതാണ് തങ്ങളുടെ ചരിത്രം എന്നാണ് ഓരോ സമുദായക്കാരും അവകാശപ്പെടുന്നത്. അവ പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടുന്നതുമല്ല. സാമൂഹ്യ വിഷയങ്ങളില്‍ ഡിഗ്രിനേടിയ ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി പഠനം കഴിഞ്ഞ് പുറത്ത് വരുമ്പോള്‍ ഇവിടത്തെ സവര്‍ണ്ണസമുദായങ്ങളുടെയും ഒരു പരിധിവരെ പിന്നോക്ക  ചരിത്രത്തെ പ്പറ്റി ഒരു ഏകദേശ ധാരണയെങ്കിലും നേടിയിരിക്കും. എന്നാല്‍ ദലിത രെപ്പറ്റി അയാള്‍ തീരെ അജ്ഞനായിരിക്കും. സവര്‍ണ്ണ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ മാത്രം കാര്യമല്ലത്. ദലിത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പോലും സ്ഥിതി അതാണ്. പാഠ്യേതര വായനക്ക് പോലും പര്യാപ്തമായ ഒരു ഗ്രന്ഥവും ആ വിഷയത്തിന് ലഭിക്കാനില്ല. ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളും സാമൂഹ്യ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യ സമരചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളും മറ്റും എഴുതിയവരുണ്ട്. ഇ.എം.എസിനെപ്പോലെ ഏറെ പ്രഗത്ഭരായവരും അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. പക്ഷേ അവരുടെ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പോലും പ്രത്യേകിച്ച് അവരുടെ കേരള ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പോലും യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശിയെന്നോ അയ്യന്‍കാളിയെന്നോ വൈകുണ്ഠസ്വാമിയെന്നോ ഉള്ള പേര് പോലും കാണാനില്ല. പിന്നെയല്ലേ അവരുടെ സമുദായങ്ങളുടെ ചരിത്രം.

ഓരോ ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തിനും ഓരോ പ്രത്യേക ദൗത്യമുണ്ട്. ചരിത്രം വെറും ഒരു സ്ഥിതി വിവരക്കണക്കോ സംഭവവിവരണമോ അല്ല എന്നു സമ്മതിക്കുന്നു. ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു, അതിന്റെ കാരണങ്ങള്‍ എന്തെല്ലാം. പ്രത്യാഘാ തങ്ങള്‍ ഏവ? അത് ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിഗതികളെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും? അത് സ്വാഗതം ചെയ്യേണ്ടതാണോ നീക്കിക്കളയേണ്ടതാണോ? ആണെങ്കില്‍ എങ്ങനെ അതിനെ സമീപിക്കണം? എന്നെല്ലാമുള്ള ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങള്‍ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥത്തിലുണ്ട് അഥവാ ഉണ്ടാകണം. ഒരു ചരിത്ര സംഭവം തന്നെ സമൂഹത്തിലെ വ്യത്യസ്ത ഘടകങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത മായിട്ടാണ് ബാധിക്കു ന്നത്. ചില സമുദായങ്ങള്‍ക്ക് ആ പ്രത്യേക സംഭവം കൊണ്ട് ഗുണമു ണ്ടായി എന്നു വരാം. അതുതന്നെ മറ്റു പല സമുദായങ്ങള്‍ക്ക് ദോഷകര മായും ഭവിക്കാം. അങ്ങനെയുള്ള സംഭവങ്ങളുടെ ആഘാത പ്രത്യാഘാത ങ്ങളിലൊന്നിലും സ്വാധീനത ചെലുത്താനോ സ്വാംശീകരിക്കപ്പെടാനോ കഴിവുള്ളതായിരുന്നില്ലേ ഇന്നത്തെ ദലിത് സമൂഹം?

ഒരു പരിധി വരെ അത് സംഭവത്തെയല്ല പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. സംഭവ ത്തോടുള്ള, വ്യക്തിയോടുള്ള എഴുതുന്ന ആളിന്റെ സമീപനത്തെ യാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം നീക്കം ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചവരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ 1857ലെ സംഭവം ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരമായപ്പോള്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ഇന്ത്യയില്‍ തുടര്‍ന്ന് പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചവര്‍ക്ക് അതേ സംഭവം തന്നെ വെറും ശിപായി ലഹളയായത് അതുകൊണ്ടാണ്. പ്രത്യക്ഷ രക്ഷാ ദൈവസഭസ്ഥാപിച്ചപ്പോള്‍ അത് സ്ഥാപിച്ച ആള്‍ യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശിയാ യിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തി ന്റെ കാലശേഷം പി.ആര്‍.ഡി.എസ് സ്ഥാപിച്ചത് കുമാരഗുരുദേവനായത് അങ്ങനെയാണ്. പൊയ്കയില്‍ അപ്പച്ചന്‍ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളൊന്നും എഴുതി യില്ലെങ്കിലും കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ചരിത്രകാരനായത് അങ്ങനെയാണ്. 

യോഹന്നാന്‍ ജനിക്കുന്നതിന് ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പ് തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രം ശ്രീ.പി. ശങ്കുണ്ണിമേനോന്‍ എഴുതി എന്നത് ശരിയാണ്. അ ഒശേെീൃ്യ ീള ഠൃമ്മിരീൃല ളൃീാ വേല ഋമൃഹശേെ ശോല െഎന്ന ആ ഗ്രന്ഥം 1878 ല്‍ പുറത്തിറങ്ങി. അതിനും 11 വര്‍ഷം മുമ്പ് 1867 ല്‍ വൈക്കം പാച്ചുമൂത്തതിന്റെ തിരുവിതാംകൂര്‍ ചരിത്രം എഴുതപ്പെട്ടു. അവിടന്നിങ്ങോട്ട് മേനോന്‍മാരും അയ്യര്‍മാരും തൊട്ട് പി.കെ. ബാലകൃ ഷ്ണന്‍ വരെയുള്ളവര്‍ ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ എഴുതി. ഇന്ന് ശ്രീ. ഏ.ശ്രീധര മേനോനും ഡോ: എം.ജി.എസ്. നാരായണനും, ഡോ. രാജന്‍ ഗുരുക്കളും, ഡോ: രാഘവവാര്യരും, കെ.എന്‍. പണിക്കരും മറ്റും ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എഴുതുന്നുമുണ്ട്.

പക്ഷേ അതൊന്നും നാടിന്റെ ചരിത്രമല്ല. ഈ നാട്ടിലെ ജനസമൂഹ ത്തിന്റെ ചരിത്രമല്ല. ഇവിടത്തെ ജനത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയുടെയും തളര്‍ച്ചയു ടെയും ചരിത്രമല്ല. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളില്‍ ഇവിടെ വാണ ഏതാനും രാജാക്കന്‍മാരുടെയും അവരുടെ യുദ്ധങ്ങളുടെയും അവരുടെ വിജയ പരാജയങ്ങളുടെയും അതിശയോക്തി കലര്‍ന്ന കഥകളാണ് അതെല്ലാം. പുറത്ത് നിന്നും ഇവിടെ വന്ന് ആധിപത്യം നേടിയ വരത്തരുടെ കഥക ളാണ്. ഈ നാടിന്റെ പൊന്നോമന മക്കളുടെ ചരിത്രമല്ല. അവരെ ദരിദ്രരും ആലംബഹീനരും നിരാശരുമാക്കിയ ചതിയും വഞ്ചനയുമടങ്ങിയ സംഭവ പരമ്പരകളുടെ ചരിത്രമായിരുന്നില്ല. കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രം കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ്. കേരളത്തിലെ ജനത്തിന്റെ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ഇവിടുത്തെ ബ്രാഹ്മണരും അവര്‍ണ്ണരും ദലിതരും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സാധാരണക്കാരാണ്. അവരുടെ ചരിത്രമാണ് കേരള ചരിത്രം. അങ്ങനെ ഒരു ചരിത്രം ഇന്നുവരെ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഇന്ന് ഈ ഇന്ത്യാരാജ്യത്ത് ചരിത്രത്തിനുണ്ടായിരിക്കുന്ന പ്രാധാന്യം ആരും ആരെയും പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കേണ്ടതില്ല. ഏത് സര്‍ക്കാര്‍ എവിടെ അധികാരത്തില്‍ വന്നാലും ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ താല്‍പ്പര്യ മനുസരിച്ചുള്ള ഒരു ചരിത്രം നിര്‍മ്മിക്കുക എന്നതാണ്. ഉത്തര്‍പ്രദേശി ലായാലും കേരളത്തിലായാലും അതിന് വ്യത്യാസമില്ല. ബി.ജെ.പി. സര്‍ക്കാരായാലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സര്‍ക്കാരായാലും അക്കാര്യത്തില്‍ ഒന്നുതന്നെ. ഇവിടെ ചരിത്രം എഴുതി ഭൂമിയില്‍ കുഴിച്ചിട്ടവരും അത് മാത്രം എടുത്ത് നശിപ്പിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഉത്തര്‍ പ്രദേശിലെ കല്യാണ്‍ സിംഗ് ഗവര്‍ണമെന്റ് ആദ്യം അധികാരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ സ്‌കൂള്‍ കോളേജ് പുസ്തകങ്ങളില്‍ ചരിത്രത്തിന് വരുത്തിയ മാറ്റം മായാവതി സര്‍ക്കാര്‍ തിരുത്തി. വീണ്ടും കല്യാണ്‍സിംഗ് സര്‍ക്കാര്‍ ചരിത്രത്തില്‍ കൈവച്ചു. വീണ്ടും തിരുത്തി.

ചരിത്രത്തെയും ചരിത്രസംഭവങ്ങളെയും മാത്രമല്ല, സ്ഥലപ്പേരുകളെപ്പോലും അവരാരും വെറുതെ വിടുന്നില്ല. ബോംബെ മുംബൈയായി. മദ്രാസ് ചെന്നൈയായി. പറയന്‍കുന്ന് പേള്‍ഹില്ലറായി. കറ്റച്ചക്കോണം കുമാരപുര മാകുന്നു. അതിന്റെ എല്ലാം പിന്നില്‍ നീണ്ട ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്. ആടിനെ പട്ടിയാക്കാനുള്ള ഉദ്യമങ്ങളുണ്ട്. മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ച അമേരിക്കയും ഭാരതവും പോലെ. പറയന്‍കുന്ന് ഒരു കാലത്ത് പറയരുടേതായിരുന്നു എന്ന് ആരും ആരേയും പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ട തില്ലല്ലോ. പിന്നെ എങ്ങനെ അത് പറയരുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് അന്വേഷിച്ചാല്‍ മതി. അത് അന്വേഷിച്ച് ചെല്ലുമ്പോഴാണ് ആ വംശത്തോട് ചെയ്ത കൊടും വഞ്ചനയുടെയും ചതിയുടെയും കഥ വെളിച്ചത്താകുന്നത്. പേള്‍ ഹില്ലായാല്‍ പിന്നെ ആ പ്രശ്‌നമേയില്ല.

കാണുന്നില്ലെന്റെ വംശത്തിന്റെ ചരിത്രമൊരിടത്തും എന്നു ചോദിക്കു മ്പോള്‍ രാജാക്കന്‍മാരുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും വംശ ങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രമല്ല തന്റെ വംശത്തിനും ചരിത്രം ഉണ്ട്. ഇവിടത്തെ അടിമവംശത്തിനും ചരിത്രം ഉണ്ട്. അതും കാണണം. കാണാത്തത് ആരും അത് എഴുതി വയ്ക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ്. അത് എഴുതാനുള്ള ബാധ്യത അനുയായി കള്‍ക്ക് അദ്ദേഹം നല്‍കുകയാണ്. അങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തിന് പുതിയ ദിശനല്‍കുന്നത്. പുതിയ നീതി ബോധം നല്‍കുന്നത്. അതിന് മുമ്പ് മറ്റാരും അങ്ങനെ ഒരു ദിശ ചൂണ്ടിക്കാ ണിച്ചിട്ടില്ല.

നമുക്ക് ഒരു ചരിത്രം വേണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒന്ന് ഉണ്ടാകണം. യഹൂദര്‍ പഞ്ചഗ്രന്ഥി എഴുതിയതുപോലെ ഒന്ന് കേരളത്തിലെ ദലിതര്‍ക്കും വേണം. ഇവിടത്തെ ആദി വംശജര്‍ എന്ന നിലയില്‍ അവര്‍ ഈ ഭൂമിയുടെ പൂര്‍ണ്ണ അവകാശികളായിരുന്ന കാലം മുതലുള്ള ചരിത്രം വേണം. ഇന്നത് സാങ്കല്‍പ്പികമാണെങ്കില്‍ നാളെ അതില്‍ ക്രമേണ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകും. ഗവേഷണത്തിന്റെയും പഠനത്തിന്റെയും യുക്തിയു ടെയും വെളിച്ചത്തില്‍ ഒരു കൂടുതല്‍ സത്യസന്ധമായ ചരിത്രം ഉണ്ടാകും. അതിനായി കാത്തിരി ക്കുകയല്ലാ വേണ്ടത് അതിനായി യത്‌നിക്കാം. അതാണ് ഇന്ന് പട്ടണത്ത് നടക്കുന്നത്.

കുളത്തൂര്‍ വച്ചു നടന്ന യോഗത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗ വിഷയം അടിമകളുടെ ചരിത്രമായിരുന്നു. അവര്‍ ദ്രാവിഡരായിരുന്ന കാലത്തെ അവരുടെ സ്ഥിതിയും അതിനുശേഷം ഉണ്ടായ അധഃപതനവും അതിന്റെ കാരണവും അത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നതുമെല്ലാം ആ പ്രസംഗത്തില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിരുന്നു. 

ഇപ്പോള്‍ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്ത് പട്ടണത്തില്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഖനനത്തില്‍ കണ്ടെടുക്കുന്നത് യോഹന്നാന്‍ ഉപദേശി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ചരിത്രത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളാണ്. ആയിരത്തി എണ്ണൂറും രണ്ടായിരവും രണ്ടായിരത്തി ഇരുന്നൂറും കൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് അവിടെ സമ്പന്നമായ സംസ്‌ക്കാരമുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു വലിയ വാണിജ്യകേന്ദ്രമായിരുന്നു. തുറമുഖമായിരുന്നു. റോമയില്‍നിന്നും ചൈനയില്‍നിന്നും കച്ചവടക്കാര്‍ വന്നിരുന്നു. ചൈനാപാത്രങ്ങളുടെ പൊട്ടിയ കഷ്ണങ്ങള്‍ നൂറുകണക്കി നാണ് കണ്ടെടുത്തത്. റോമാക്കാരുടെ വീഞ്ഞുപാത്രങ്ങളുടെ കമ്പോടുകള്‍ ഏറെ കണ്ടെടുത്തു. റോമന്‍ നാണയങ്ങള്‍, അന്നത്തെ കുരുമുളക്, അരി, തുണി തുടങ്ങി പലതും കിട്ടി. അന്നത്തെ വള്ളം, അങ്ങനെ പലതും. അതേപ്പറ്റിയെല്ലാം ഇവിടുത്തെ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ഏറെ വാചാലന്മാരാകാ റുണ്ട്. 

പക്ഷെ ഇതെല്ലാം ചെയ്ത ജനം ആരാണ്? അതുമാത്രം ആരും പറയില്ല. മലയാളികളാണ്, കേരളീയരാണ്, അത്രതന്നെ. കേരളീയരിലെ ആരാണ്? കേരളത്തില്‍ ഇന്ന് ബ്രാഹ്മണരും അബ്രാഹ്മണരും ഉണ്ട്. അതില്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ വന്നത് എ.ഡി.എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും അതിനുശേഷവുമാണ്. നാം കണ്ടെത്തിയ സംസ്‌ക്കാരത്തിന്റെ കാലം അതിനു മുമ്പാണ്. അര സഹസ്രാ ബ്ദത്തിനെങ്കിലും മുമ്പ്. അന്ന് ഇന്നത്തെ അബ്രാഹ്മണരുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ മാത്രമാണ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിനുശേഷം ഇവിടുത്തെ ഏതെങ്കിലും ജനവിഭാഗം കൂട്ടത്തോടെ നാടുവിടുകയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. അബ്രാഹ്മണ ജനത്തിന്റെ കുടിയേറ്റവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഉണ്ടായതായി ഒരു ചരിത്രകാരനും ഇന്നേവരെ പറഞ്ഞിട്ടു മില്ല. അതിനാല്‍ ഇന്ന് ഇവിടെ കാണുന്ന അബ്രാഹ്മണരുടെ പൂര്‍വ്വികരുടേ തായിരുന്നു ആ വ്യാപാരവും സംസ്‌ക്കാരവുമെല്ലാം. അന്ന് ജാതിവിഭജനം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ ഇന്നത്തെ എല്ലാ ജാതികളുടെയും മുന്‍തലമുറ അതില്‍പെടും. തൊഴില്‍ വിഭജനവും ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാല്‍ യോഹ ന്നാന്‍ ഉപദേശിയുടെ പൂര്‍വ്വികരുടെ ചരിത്രമാണ് ഇന്ന് പട്ടണത്തില്‍ നിന്നും കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ഒരു ചരിത്രം ഉണ്ട് എന്ന് മുക്കാല്‍ നൂറ്റാണ്ടു മുന്‍പ് ഉപദേശി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അത് ഇന്ന് സാര്‍ത്ഥകമാകുന്നു.