"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2016, മേയ് 2, തിങ്കളാഴ്‌ച

വേദവും ശാസ്ത്രവും പ്രത്യക്ഷരക്ഷാ ദൈവസഭയില്‍ - രാജീവന്‍ കെ മരുതുങ്കല്‍


പോയ്കയില്‍ ശ്രീകുമാരഗുരുദേവന്‍ പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയെ രണ്ടു ഈരടിയില്‍ നിര്‍വചിക്കുന്നുണ്ട്.

'ദൈവത്തിന്റെ സര്‍വ്വശക്തികളാല്‍
ആകാശം ഭൂമിയും സൂര്യചന്ദ്രനെയും
മനുഷ്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.......'

പ്രപഞ്ചവും അതില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സത്യവും സര്‍വ്വശക്തന്‍, സര്‍വ്വശക്തിബന്ധമാണെന്നും, അത് സൃഷ്ടിയുടെയും നിലനില്‍പിന്റേയും ഭാഗധേയമായ മാതാപിതാസ്ഥാനങ്ങളാണെന്നും നിര്‍ണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. സര്‍വ്വശക്തന്‍ ഒരു പുരുഷന്റെ സ്ഥാനത്തും, സര്‍വ്വശക്തി ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്ഥാനത്തു നിലകൊള്ളുന്നു. (ഗുരുദേവപ്രഭാഷണം പേജ് 74) ദൈവം പ്രപഞ്ച വ്യവസ്ഥയില്‍ പഞ്ചഭൂത തത്വത്തിലും - മനുഷ്യ ശരീര ഘടക ങ്ങളില്‍ വേദ ശാസ്ത്ര വ്യവസ്ഥയിലും നിലനിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നതായി ഗുരുദേവന്റെ ജ്ഞാനോപദേശങ്ങളിലുണ്ട്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ലഘുരൂപ മായ മനുഷ്യ ശരീരത്തില്‍ വേദമായ ദൈവീകത ജീവാത്മക്കളായും - ശരീര ശാസ്ത്രങ്ങളായും പരിഗണിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യാത്മികമാണത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥനായ ദൈവവും തന്റെ സൃഷ്ടിയായ മനുഷ്യനു മായി സമ്മിശ്രപ്പെടുവാനും അവന്റെ ജീവനുമായി ഹൃദയബന്ധം സ്ഥാപിക്കുവാനും ആത്മീയ വേദാന്തത്തെ തന്റെ ലഘുരൂപമായ മനുഷ്യ നിലേയ്ക്ക് വേദശാസ്ത്രീയമായി ലയിക്കുകയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഈ നിത്യബന്ധത്തിലൂടെ ദൈവവുമായി ഒന്നാവുന്നതിനുള്ള ഹൃദയ ഐക്യ ത്തിനുള്ള തത്വമാണ് പി.ആര്‍.ഡി.എസ് എന്ന ശാസ്ത്രീയ മതത്തിലൂടെ ഗുരുദേവന്‍ വിഭവനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.

മനുഷ്യന്റെ വേദശാസ്ത്രമായിരിക്കുന്ന ദൈവീകത അവന് അവതാരമായി തീര്‍ന്നിട്ടുള്ള ഗുരുദേവന്‍ എന്ന് വിജ്ഞാന സാഗരമാകുന്ന പ്രപഞ്ച യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയുടെ സംഭാവനയായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. അതിനുവേണ്ടി അടിമത്തം അനുഭവിച്ചവരുടെ ചരിത്രത്തെ, അതിനുള്ള കാരണങ്ങളെ, വേദശാസ്ത്രങ്ങളാകുന്ന തങ്ങളുടെ ജീവന്‍, ശരീര തത്വങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് തങ്ങള്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ആ - സ്വാതന്ത്ര്യ സ്വര്‍ഗ്ഗ രാജ്യത്തെ സ്ഥാപിച്ച് അതിന്റെ ഉടമകളാക്കുന്നതിനുള്ള വിഷയമാണ് ശ്രീകുമാര ഗുരുദേവന്‍ തന്റെ ജ്ഞാന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ നിറച്ചിരിക്കുന്നത്. 

വേദം,- ശബ്ദം, ജീവന്‍, ആകാശം, ആത്മാവ്, തുടങ്ങിയവയെ പ്രതിനിധീ കരിക്കുമ്പോള്‍ - ശരീരം, ശാസ്ത്രം, സ്ത്രീ, ശക്തി, വെളിച്ചം, അലങ്കാരം, ഹൃദയം, ഐശ്വര്യം തുടങ്ങിയ സങ്കേതങ്ങളെ ദീപ്തമാക്കുന്നു. വേദവും - ശാസ്ത്രവും ജീവശരീരംപോലെ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് വേദത്തിനോ തനതായി ഒന്നും പ്രവര്‍ത്തിക്കുക സാധ്യമല്ല. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ സത്യവും, നീതിയും ധര്‍മ്മവുമാണ്, ഗുരുദേവന്‍ സംസാരിച്ച ആത്മീകവും - അക്ഷരീകവും ഈ വേദശാസ്ത്ര സങ്കേതങ്ങളെ തന്നെയാണ് ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത്.

വേദത്തില്‍ നിന്ന് ജ്ഞാനം ലഭിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ നിലനില്‍പിനു വേണ്ടിയാണ്. അതിന്റെ ധര്‍മ്മത്തെപ്പറ്റി ഗുരുദേവന്‍ തന്റെ ഒരു പ്രഭാഷണത്തില്‍ ഇങ്ങനെ അരുള്‍ ചെയ്യുന്നു. 'ആത്മീകം ബോധം തരുന്നു. അക്ഷരീകം ഉയര്‍ച്ചയിലെത്തിക്കുന്നു. (പേജ് 443) 'ആത്മീകത്തിലൂടെ ബോധവും, ജ്ഞാനവും, തിരിച്ചറിവും ലഭിക്കുന്നു' (പേജ് 442) എങ്കില്‍ മാത്രമേ അക്ഷരീകമായ പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ ഉയര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുകയുള്ളൂ. ബോധത്തിലും തിരിച്ചറിവിലും ലഭിക്കുന്ന ഉള്‍ക്കാഴ്ചയും കരുത്തുമാണ് ശാസ്ത്ര ഗേഹമായ മനസ്സിന്റെ ഉണര്‍വ്വ് വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹ ത്തിന്റേയും സമഗ്രമായ ഉന്നമനമാണ് ഈ അക്ഷരീക പ്രവര്‍ത്തി ലക്ഷ്യ മിടുന്നത്. 

ആത്മീകമായവേദം. തന്റെ ജീവ ശബ്ദം പ്രാവര്‍ത്തിക ഉപാധിയായ ഹൃദയ വേദിയില്‍ പകരുമ്പോഴാണ് ആത്മശരീരങ്ങള്‍ ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നത്. വേദമാകുന്ന ദൈവീക വ്യവസ്ഥകളെല്ലാം തന്നെ ശാസ്ത്ര മാകുന്ന ശാക്തികമണ്ഡലങ്ങളെ ഉയര്‍ച്ചയിലെത്തിക്കുന്ന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളാകുന്നു. അങ്ങനെ, ദൈവീക ബന്ധം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമാണ്, (ആത്മാ വിനാല്‍ പണിയപ്പെടുന്നത് പേജ് 163) - വേദം എന്ന് ഗുരുദേവന്‍ ഉപദേശിക്കുന്നു. അത് ജീവാത്മാവും - പരമാത്മാവും ഒത്തിണങ്ങിയ ഒരു മതം (മതത്തെപറ്റി ഗുരുദേവ നിര്‍വചനങ്ങളിലൊന്ന് പ്രഭാഷണം - 8/75) - സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിനുള്ള കര്‍മ്മമാണ് ശ്രീകുമാരഗുരുദേവന്‍ ചെയ്യുന്നത്. ആ മഹാസ്ഥാപനം നടത്തുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഹൃദയം താളടി യായിപ്പോയവരെ ഉദ്ധരിക്കുവാന്‍ പ്രപഞ്ചം - ദൈവം - ആകാശം - ഭൂമി - ജീവന്‍ - ശരീരം തുടങ്ങിയ സങ്കേതങ്ങളിലെ രാസഘടനയുടെ ജൈവ ബന്ധമാണ് വേദവും - ശാസ്ത്രവും എന്ന വിഷയത്തിലൂടെ ആദിമ വര്‍ഗ്ഗത്തിന് ഉപദേശിച്ചത്. 'ഞാന്‍ വേദം നിങ്ങള്‍ ശാസ്ത്രം' (പേജ് 78) എന്ന് ഉദ്‌ബോധിപ്പിച്ചത് ഈ ബന്ധത്തിലാണ്.

പുഷ്പവും അതിനുള്ളിലെ തേനും പോലെ, ആകാശവും അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്ന സൂര്യനും പോലെ, രാവും ചന്ദ്രികയും പോലെ, ജീവനും ശരീരവും പോലെ, ആത്മാവും ശക്തിയും പോലെ ഇഴപിരിക്കാനാവാത്ത ദൈവീക ബന്ധത്തിന്റെ ആത്മീയ ശക്തിയുടെ വ്യവസ്ഥകളെ ഗുരുദേവന്‍ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ദൈവസത്തയെ വേദമായി ആധികാരിക വ്യഖ്യാനം നല്‍കിയ ഗുരുദേവന്‍ ആലങ്കാരികവുംസങ്കീര്‍ണ്ണവുമായ പദങ്ങളാല്‍, (ജീവന്‍ - ശബ്ദം - ആകാശം - സ്വയംഭൂ പേജ് 194) - താന്‍ സ്വയം സാക്ഷീകരിക്കുന്ന അത്ഭുതമാണ് കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്. വേദമാകുന്ന ജീവനെ സ്വീകരിക്കുകയും, സംരക്ഷി ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ശക്തിയാണ്. അതുകൊണ്ട് ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നതിന് ശാസ്ത്രവും, ശക്തിയും ഹൃദയം - മനസ്സ് -ശരീരം വേദത്തിന്റെ സ്വീകരണികളാവുകയാണ്. 'നിങ്ങളുടെ വേദവും ശാസ്ത്രവും ഞാന്‍ തന്നെ ; എന്റെ ശബ്ദം നിങ്ങള്‍ക്ക് വേദ വും, ഞാന്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചത് നിങ്ങള്‍ക്ക് ശാസ്ത്രവുമാണെന്ന് (പ്രഭാഷണം 7/64-86) ഗുരുദേവന്‍ തിരുവായ് മൊഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ധദൈവം 'ഞാന്‍' എന്ന് തന്റെ അഹത്തെ സംബോധന ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതൊരു ഏകത്വമായ പദമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ വഴികളെയെല്ലാം അതുള്‍ക്കൊ ള്ളുന്നു. ഉദാഹരണമായി : - എന്നിലൊരു പുതുശക്തിയും, ജീവനും, ആകാശവും, ഭൂമിയും, സഭയും ഉണ്ടെന്ന് വാകത്താനത്ത് വച്ച് ഗുരുദേവന്‍ പ്രവചിച്ചിരുന്നു. 'ഞാന്‍' എന്ന ദൈവത്തിലടങ്ങി യിരുന്ന വഴികളായിരുന്നു അവയെല്ലാം അതിനാല്‍ ദൈവീക സംബോധനയായ 'ഞാന്‍' എന്ന പദത്തില്‍ ദൈവം ഏകനല്ല എന്ന് ചിന്തിക്കാവുന്നതാണ്.

വേദമാകുന്ന ദൈവത്തെ അറിയുവാനും, പഠിക്കുവാനും, അനുഭവി ക്കാനും യോഗ്യമായ ഇടം ശരീരം തന്നെയാണ്. ഈ ശരീരം ദൈവ ത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകള്‍ വസിക്കുവാന്‍ യോഗ്യമായി തീരുമ്പോഴാണ് അത് ശാസ്ത്രമായി ഗണിക്കപ്പെടുക. വേദം ശാസ്ത്രത്തെ നിര്‍മ്മിക്കുകയും അതില്‍ വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന ശാസ്ത്രം വേദത്തെ സ്വീകരി ക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്ന ഗുരുദേവ വചനം ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. വേദത്തെ ജീവ ശബ്ദമായി ഗുരു ദേവന്‍ വ്യഖ്യാനിക്കുന്നു. വേദം ശബ്ദമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന തെവിടെ യാണ് ?. ദൈവിക മൊഴികള്‍ മനുഷ്യ ഹൃദയ മനസുകളില്‍ ആഞ്ഞടി ക്കുമ്പോഴുള്ള മാറ്റമാണ് പരിവര്‍ത്തനം എന്ന് പറയുന്നത്. ജീവ മൊഴി കളുടെ പ്രവര്‍ത്തിയിലൂടെയാണ് മനുഷ്യന്‍ പുനര്‍ജന്മ രൂപികളാവുന്നത്. അവര്‍ണനീയവും, അത്ഭുതവുമായ ഈ ദൈവീക ചെയ്തികളുടെ മഹാകര്‍മ്മത്തില്‍ എല്ലാം ഉള്ളവരായി, ഉടമകളായി - സമത്വവും - സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉള്ളവരായി ജനത മാറുകയാണ്. ആ പ്രവര്‍ത്തി മനുഷ്യന്റെ വേദശാസ്ത്രങ്ങളെ ഒന്നാക്കി സമൂല പരിവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹത്തെ മഹര്‍ഷി കുടുംബവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യക്തിയുടെ സമൂലമായ മാറ്റത്തിന് അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ഗ്രാഹ്യ സംവേദ വ്യവസ്ഥകളായ മനസുകളെയെല്ലാം ഏകോപനമാക്കി ഒരു ബിന്ദുവില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിന് ജീവ ശബ്ദം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. അത് വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും നിലനില്‍പിനുള്ള ബോധവും ജ്ഞാനവുമാണ്. ദൈവം ജീവ ശബ്ദം മുഴക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാനെന്ന വ്യക്തി ഒന്നുമായിരുന്നില്ല. ആ ശബ്ദത്തിലൂടെ ഞാനെന്റെ ദൈവ കുടുംബ ത്തെയും പാരമ്പര്യത്തെയും തിരിച്ചറിയുന്നു. ചരിത്രവും വ്യക്തിത്വവും അഭിമാനവുമുള്ളവനായി മാറുന്നു. അത് വ്യക്തിയെ പ്രവര്‍ത്തിയി ലുയരാനും,സംഘടിക്കുവാനും മനുഷ്യസ്‌നേഹിയാക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.

അടിമത്തത്തിന്റെ കരിങ്കല്‍ ഭിത്തികളാല്‍ കെട്ടിവേര്‍തിരിക്കപ്പെട്ട അവന്റെ കരിയിലയായ് കിടന്ന ശാസ്ത്ര വേദിയിലേയ്ക്ക് ജീവമൊഴി കളെ ദൈവം ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ദൈവദാനമാകുന്ന ശബ്ദശക്തി കള്‍ക്ക് പ്രാവര്‍ത്തിക ഉപാധികളാകുന്ന ഹൃദയ - മന - ശരീര - ഇന്ദ്രിയാ ദികളെ ഏകീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. ഈ മാനസങ്ങളെ കോര്‍ത്തെടു ക്കുന്നതും, മനസിന് ശക്തിലഭിക്കുന്നതും വേദത്തില്‍ നിന്നാ ണെന്ന് വരുന്നു. അങ്ങനെ ഏകീകരിക്കപ്പെട്ട മനസ്, ദൈവശക്തികളാലുള്ള അനുഭവതലങ്ങളിലൂടെ പ്രവേശിച്ച് ജീവാത്മാവിലൂടെ ആനന്ദത്തിന്റെ പ്രകാശചൈതന്യമായി തീരുകയാണ്. ഏകത്വമായി തീര്‍ന്ന മനസ് വേദവുമായുള്ള പരിശുദ്ധ പ്രേമത്തിന്റെ കാതലിയുകയാണ് അതിന് വേദത്തിനെ സൂക്ഷിക്കാനും, വേദത്തിനെ സ്വീകരിക്കുവാനും, വേദത്തില്‍ ലയിക്കുവാനും കഴിയും. അതിനാല്‍ 'തക്കസഹായിയായ ഈ മനസ്'ജ്ഞാ നത്തിന്റെ ഹൃദയവേദിയായി പരിലസിക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രിയത്തിന്റെ കേന്ദ്രം മനസാണെങ്കില്‍, മനസിന്റെ കേന്ദ്രം ഹൃദയ മാണ്. ഹൃദയത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ജീവനും, ഹൃദയം വരെയുള്ള വ്യവസ്ഥ കള്‍ക്ക് ശക്തിയും ചൈതന്യവും ലഭിക്കുന്നത് വേദമാകുന്ന ജീവനില്‍ നിന്നും, ആത്മാവില്‍ നിന്നുമാണ്. ഈ ശക്തികളുടെ വിലസിത ഭംഗിയാണ് ശരീരം മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വെളിച്ചം അഥവാ ചൈതന്യം. വെളിച്ചത്തില്‍ അലങ്കാരമാക്കപ്പെട്ട ഹൃദയവും - ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയ വും തമ്മില്‍ ഒന്നായി തീരുമ്പോള്‍ അത് മതമായിരിക്കും, അഥവാ മതമായിതീരുകയാണ്. (ഗുരുദേവന്റെ മതം എന്ന കാഴ്ചപ്പാടുകളിലെ നിര്‍വചനങ്ങളിലൊന്ന് )

അങ്ങനെ ദൈവവും മനുഷ്യനും വേദശാസ്ത്രികളുടെ ലയനത്താല്‍ ഒന്നായി തീരുകയാണ്. ഈശ്വരാഅവതാരംമുഖേന മതസത്തയുടെ സാരാംശം തന്റെ സ്വീകരണിയായ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യ മനസിന്റെ കേന്ദ്രവും ദൈവമനസായ ഹൃദയവും തമ്മില്‍ ലയിച്ചപ്പോള്‍ അത് പൂര്‍ണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യവും, സമത്വവും, സ്വര്‍ഗ്ഗവും, വിഭിന്നതയും , മതവും, സുഭിഷവുമാണെന്ന് ശ്രീകുമാരഗുരുദേവന്‍ ഉദ്‌ബോധിപ്പിക്കുന്നു.

ശാസ്ത്രമാകുന്ന ശരീരമോ, മനസോ, സ്ത്രീയോ കൂടാതെ മതത്തിനോ, സംഘടനയ്‌ക്കോ പ്രകാശചൈതന്യത്തിനുപോലും ഭാവിയോ, അടിസ്ഥാ നമോ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. വേദവും ശാസ്ത്രവും അതാണ് ബോധ്യപ്പെടു ത്തുന്നത്. വേദമാകുന്ന ജീവനെ സൂക്ഷിക്കുന്നതിന് ശാസ്ത്രമാകുന്ന ശക്തിക്കു മാത്രമേ കഴിയുകയുള്ളൂ, ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായ ഹൃദയത്തോടും, ദൈവത്തിന്റെ തുറക്കപ്പെട്ട സ്വര്‍ഗ്ഗമായ മനസിനോടും- ഭവനം, ആകര്‍ഷണമായ കാന്തശക്തിയായ ചൈതന്യത്തോടും, ജീവാത്മ പരമാത്മ ബന്ധുവായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്ന മതത്തോടും - ദൈവശക്തിയായ ഈ സ്ത്രീ യോജിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. പഞ്ചഭൂത പഞ്ചേന്ദ്രിയ വ്യവസ്ഥയിലും തത്വത്തിലും ഉള്ള അഞ്ചുനില മണ്ഡപമായി ഈ ശക്തി നിലനില്‍ക്കുന്നു. വേദമായ ജീവന്റെ വാഹനമായിട്ടുള്ള ശാക്തിക രൂപമാണ് ശരീരം - അത് ചൈതന്യവല്‍ക്കരിക്കേണ്ടതായ ധര്‍മ്മം - പ്രവര്‍ത്തിയിലാണ് നിബന്ധിച്ചിട്ടുള്ളത്.