"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2016, ജൂൺ 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

മഹാനായ അയ്യന്‍കാളി: സര്‍ക്കാരിനോടുള്ള മനോഭാവം - ദലിത്ബന്ധു എന്‍ കെ ജോസ്




അയ്യന്‍കാളി വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു. അത് തിരുവിതാംകൂര്‍ സര്‍ക്കാരിനെതിരായ വിപ്ലവമായിരുന്നില്ല. സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു വിഷപ്പാമ്പാണ് എന്നത് ശരി. എന്നാല്‍ വിഷപ്പല്ലു പറിച്ചുമാറ്റിയ മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പായിരുന്നു അന്നത്തെ സര്‍ക്കാര്‍. കാണുമ്പോള്‍ ഭയം തോന്നുമെങ്കിലും കൊത്തി വിഷം ഏല്പിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലായിരുന്നു. പറിച്ചെടുത്ത ആ വിഷപ്പല്ലു കൂടി സ്വയം അണിഞ്ഞ ഉഗ്രമൂര്‍ഖന്‍ അതിനപ്പുറത്തുണ്ടാ യിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണിസം. ആ ബ്രാഹ്മണിസത്തിനെതിരായ വിപ്ലവമാണ് അയ്യന്‍കാളി നയിച്ചത്.

തങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ സര്‍ക്കാര്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ ചേര്‍ക്കണമെന്ന് അയ്യന്‍കാളി സര്‍ക്കാരിനോടാവശ്യപ്പെട്ടു. പാവം സര്‍ക്കാര്‍ അതനുവദിച്ചു; പക്ഷെ കുട്ടികള്‍ വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടില്ല. ബ്രാഹ്മണിസം അതിനെതിരായിരുന്നു. ശൂദ്രന്‍ അക്ഷരം പഠിക്കാന്‍ പാടില്ല. പിന്നെയാണോ പുലയന്റെ കാര്യം. അതു മനുസ്മൃതി പ്രകാര മുള്ള നിയമമായിരുന്നു. അതിനാല്‍ അയ്യന്‍കാളി ബ്രാഹ്മണിസത്തോടു സമരം ചെയ്തു; സര്‍ക്കാരിനോടല്ല. ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയും അയ്യന്‍കാളി നേരില്‍കാണുകയോ എതിര്‍ക്കുകയോ ചെയ്തില്ല എന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷെ ബ്രാഹ്മണിസം അയ്യന്‍കാളിയുടെ മുന്നില്‍ പരാജയപ്പെട്ടു. സമരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പുലയക്കുട്ടികള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ പ്രവേശിക്കപ്പെട്ടു.

അങ്ങനെ അയ്യന്‍കാളിക്കു സമരംചെയ്യേണ്ടിവന്ന ഓരോ വിലക്കുകളും ഏര്‍പ്പെടുത്തിയത് ബ്രാഹ്മണിസമായിരുന്നു; മനുസ്മൃതി യില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളവയായിരുന്നു. എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ അയ്യന്‍കാളി ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. അയ്യന്‍കാളി മനുസ്മൃതി വായിച്ചിരു ന്നില്ല. കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ലായിരുന്നു. അതാണ് കേരളത്തിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും രാഷ്ട്രീയ സമരനേതാക്കള്‍ക്ക് അന്നും ഇന്നും കഴിയാതെപോയത്. അവരില്‍ ചിലരെങ്കിലും മനുസ്മൃതി വായിച്ചവരായി രുന്നു. പക്ഷെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവര്‍ സമരം ചെയ്തത് ഡോണ്‍ക്വിക്‌സോട്ടുകളെപ്പോലെയാണ്. അതുകൊണ്ടാ ണിന്നും ലഭിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യം ഭാഗികമായിരിക്കുന്നത്. കങ്കാണികള്‍ക്കാണ് ഇന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്, അടിമകള്‍ക്കല്ല.

അന്ന് ഡോ. അംബേദ്ക്കര്‍ പറഞ്ഞു സാമൂഹ്യ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ആദ്യം വേണ്ടതെന്ന്. അതില്ലെങ്കില്‍ സാമൂഹ്യമായി പിന്നോക്കം നില്‍ക്കുന്നവര്‍ എന്നും അങ്ങനെതന്നെ നില്‌ക്കേണ്ടിവരും. രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചാലും അതുപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയാതെവരും. അ ീെരശമഹ ഹെമ്‌ല രമിിീ േയല മ ുീഹശശേരമഹ ളൃലലാമി. പക്ഷെ അത് ചെവിക്കൊള്ളാന്‍ അന്നാരുമുണ്ടായില്ല. രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച് രാജ്യം സാമ്പത്തികമായി പുരോഗതി നേടുമ്പോള്‍ ദലിതരുടെ എല്ലാ അവശതകളും താനെ പരിഹരിക്ക പ്പെട്ടുകൊള്ളും എന്നാണ് പണ്ഡിറ്റ് നെഹ്‌റുവും ജയപ്രകാശ് നാരായണനും ഈ.എം. ശങ്കരന്‍നമ്പൂതിരി പ്പാടും എല്ലാം പറഞ്ഞത്. ഇവിടെ ദരിദ്രനാരായണന്‍മാ രല്ലാതെ അവശത ക്കാരാരുമില്ല എന്നാണ് ഒരവസരത്തില്‍ പ്രധാനമന്ത്രി പണ്ഡിറ്റ്‌നെഹ്‌റു പ്രസംഗിച്ചത്. നീണ്ട അഞ്ഞുറു പേജ് ചെലവഴിച്ച് അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയെ കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം കണ്ട ഇന്ത്യയില്‍ ദലിതരില്ല. ചണ്ഡാലരില്ല. അവരെ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയില്ല. യൂറോപ്പില്‍ നിന്നും ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് എത്തിനോക്കിയ കാറല്‍മാര്‍ക്‌സിനു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിടത്തോളം പോലും ദലിതരെ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നു കൊണ്ട് നേരെനോക്കിയ പണ്ഡിറ്റ് നെഹ്‌റുവിന് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പന്തീരാണ്ടുകൊല്ലം പട്ടരുടെ കൂടെ കിടന്നിട്ടും പട്ടരുടെ കുടുംബി മുമ്പിലോ പുറകിലോ എന്ന് അറിയാന്‍ പാടില്ലെന്ന് പണ്ട് ഗ്രാമത്തില്‍ പഴംചൊല്ലു പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് ഇവിടുത്തെ ബ്രാഹ്മണ നേതാക്കന്മാരുടെ കഥ. മാര്‍ക്‌സിനു ദലിതരെപ്പറ്റി ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാതെപോയത് അത് യൂറോപ്പും ഇത് ഇന്ത്യയുമായതുകൊണ്ടാണ്. യൂറോപ്യന്മാര്‍ക്ക് ഇന്നുപോലും ഇന്ത്യയിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയെയും അതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ രൂപത്തെയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇന്ത്യയില്‍നിന്നു നോക്കിയ പണ്ഡിറ്റ്ജിക്ക് അത് സാധിക്കാതെപോയത് അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണനും ഇവര്‍ ചണ്ഡാലരുമായതുകൊണ്ടാണ്. പൂച്ചയ്ക്ക് എലിയുടെ വേദന ഒരിക്കലെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? ഇനി നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞാലും മനസ്സിലാവുകയില്ല.

ബ്രാഹ്മണര്‍ ദലിതരുടെ ട്രസ്റ്റിമാരാണ്, അവര്‍ രണ്ടു കൂട്ടരും ഹിന്ദുക്കളാണ് എന്നാണ് ഗാന്ധിയുടെ അഭിപ്രായം. ഗാന്ധി വധിക്കപ്പെട്ടത് 1948 ലാണ്. അദ്ദേഹം ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ എത്തിയത് 1915ലാണ്. ഇടയ്ക്കുള്ള 33 വര്‍ഷത്തിലോ അതിനുശേഷം ഇന്നുവരെയുള്ള 61 വര്‍ഷത്തിലോ ഒരു ബ്രാഹ്മണനും ദലിതരുടെ ട്രസ്റ്റിയായിട്ടില്ല. വളരെയേറെ ബ്രാഹ്മണര്‍ ഗാന്ധിഭക്തന്മാരും ഗാന്ധിയുടെ സുഹൃത്തുക്കളും ഗാന്ധി ശിഷ്യന്മാരുമായിട്ടുണ്ട്. ചിലര്‍ ചണ്ഡാലര്‍ക്ക് ഭിക്ഷ കൊടുത്തിട്ടു മുണ്ട്. അല്ലാതെ ഒരു ട്രസ്റ്റിയെപ്പോലും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഗാന്ധിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഗാന്ധിയുടെയും നെഹ്‌റുവിന്റെയും ജയപ്രകാശിന്റെയും ഈ.എം.എസിന്റെയുമെല്ലാം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ഭീമാബദ്ധ ങ്ങളാണെന്ന് ഇന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. അംബേദ്ക്കറുടെ കാഴ്ചപ്പാടാണ് ശരിയെന്ന് കാലം തെളിയിച്ചുകഴിഞ്ഞു. 1947 ആഗസ്റ്റ് 15ന് രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചു. അതിനുശേഷം ഇന്ത്യ സാമ്പത്തിക മായി വളര്‍ന്നു. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന കോടീശ്വരന്മാരുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് നൂറുകണക്കിനല്ല ആയിരക്കണക്കിനു സഹസ്രകോടീശ്വരന്മാരുണ്ടായി. അംബാനിമാരും ടാറ്റാമാരും ഉണ്ടായി. ഇന്നു പാര്‍ലമെന്റിലെ ഭൂരിപക്ഷം എം.പി മാരുംകോടീശ്വരന്മാരാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കോടീശ്വരന്‍മാരില്‍ പലരും ഇന്ന് ഇന്ത്യാക്കാരാണ്. പക്ഷെ കോരന് ഇന്നും കഞ്ഞി കുമ്പിളില്‍തന്നെയാണ്. ഒറീസ്സായിലെയും മധ്യപ്രദേശിലെയും ബീഹാറിലെയും രാജസ്ഥാനിലെയും മറ്റും ദലിതരുടെ സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ടില്ല. മദ്രാസിലെയും കര്‍ണ്ണാടകയി ലെയും ദലിതര്‍പോലും പഴയ നിലവാരത്തില്‍തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. അവിടെയെല്ലാം ഒരു ദലിത്ഗ്രാമം മൊത്തത്തിലാണ് ഒരു രാത്രികൊണ്ട് ചുട്ടെരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇന്ന് നിത്യവും ആ പ്രക്രിയ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അവര്‍ക്ക് വല്ല ക്രിസ്ത്യന്‍ മിഷനറിമാരും നക്കാപ്പിച്ച കൊടുത്താല്‍ പിന്നെ അതിന്റെ പേരിലായി മര്‍ദ്ദനവും തീവയ്പും. എന്നാല്‍ അവരാരും ഒരു പൈസാ പോലും ആ ദരിദ്ര നാരായണന്‍മാര്‍ക്ക് കൊടുക്കുക യുമില്ല. ജീവിക്കാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗം കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയുമില്ല. പട്ടി തിന്നുകയുമില്ല. പശുവിനെക്കൊണ്ട് തീറ്റിക്കുകയുമില്ല. ഇന്നുവരെ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്‍പോലും തന്റെ സ്വത്തുമായി ദലിതുരടെ ട്രസ്റ്റിയാകാന്‍ വന്നിട്ടില്ല. ഒരു അനുയായിയെ പോലും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഗാന്ധിയന്‍ തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രസക്തി എന്താണ്? ഉത്തരേന്ത്യയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ കേരളത്തിലെ സ്ഥിതി കുറച്ചുകൂടി മെച്ചമാണെങ്കില്‍ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഇവിടെ പ്രവര്‍ത്തിച്ച ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാര്‍ക്കും നാരായണഗുരുവിനും അയ്യന്‍കാളിക്കും മാത്രമാണ്; സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കല്ല.

ഡോ. അംബേദ്ക്കര്‍ക്കു മുമ്പേ അതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി അതനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ച മഹാനാണ് അയ്യന്‍കാളി. തന്റെ സമരത്തിന്റെ കുന്തമുന രാജാവിനും ചക്രവര്‍ത്തിക്കും നേരെ തിരിക്കാതെ ബ്രാഹ്മണിസത്തിനു നേരെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചത് അതുകൊണ്ടാണ്. അദ്ദേഹം തന്റെ ആശയങ്ങള്‍ സിദ്ധാന്ത രൂപത്തില്‍ ആവിഷ്‌ക്കരിച്ച് പുസ്തകങ്ങള്‍ എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. പക്ഷെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകാണിച്ചു. 

1933 ല്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ ഒരു വലിയ പ്രക്ഷോഭണം നടന്നു. നിവര്‍ത്തന പ്രക്ഷോഭണം. ഈഴവ-ക്രൈസ്തവ-മുസ്ലീം സമുദായങ്ങള്‍ ഒന്നു ചേര്‍ന്നു തങ്ങള്‍ക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതിക മായി സ്ഥാനങ്ങള്‍ നിയമസഭയിലും സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗങ്ങളിലും ലഭിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടുള്ള പ്രക്ഷോഭണം നടത്തി. അയ്യന്‍കാളിക്ക് അന്ന് 70 വയസ്സ് പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹവും അദ്ദേഹം സെക്രട്ടറിയായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന സാധുജനപരിപാലന സംഘവും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്‌കാരിക-സാമൂഹ്യ-വിദ്യാഭ്യാസ രംഗങ്ങളില്‍ സജീവമായി ട്ടുണ്ടായിരുന്നു. യോഗ്യതയനുസരിച്ച് ചെറിയ സര്‍ക്കാര്‍ ജോലികളില്‍ തന്റെ സമുദായത്തില്‍പ്പെട്ടവരെകൂടി നിയമിക്കണ മെന്ന് അയ്യന്‍കാളി നിയമസഭയില്‍ പലപ്രാവശ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടു ള്ളതാണ്. തിരുവല്ലാ ചോതി തുടങ്ങി പലര്‍ക്കും വനംവകുപ്പിലും എക്‌സൈസ്സ് വകുപ്പിലും അയ്യന്‍കാളി ശുപാര്‍ശ ചെയ്തു നിയമനം വാങ്ങിക്കൊടു ത്തിട്ടുള്ളതാണ്. ജനസംഖ്യാനുപാതിക മായി ഉദ്യോഗം വീതിച്ചു കിട്ടിയാല്‍ അതിലേയ്ക്ക് നിയമിക്ക പ്പെടുവാന്‍ യോഗ്യതയുള്ളവരാരും തന്റെ സമുദായത്തില്‍ ഇല്ലാ എന്നു അയ്യന്‍കാളിക്കറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും തുല്യദുഃഖിത രായ ദലിതരെകൂടി സഹകരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു നിവര്‍ത്തന പ്രക്ഷോഭണത്തിന്റെ പരിധി വികസിപ്പിക്കാമെന്ന് സംയുക്ത സമുദായ മുന്നണിക്കാര്‍ ചിന്തിച്ചില്ല. അയ്യന്‍കാളി മുമ്പോട്ട് ചെന്ന് ആ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെടുവാന്‍ തയ്യാറായതുമില്ല. ദലിതര്‍ക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതിക മായ പ്രാതിനിധ്യം നിയമസഭയില്‍ വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. ഒരവസരത്തില്‍ അഞ്ച് ദലിതര്‍ നിയമസഭയിലുണ്ടായിരു ന്നുവെങ്കില്‍ പിന്നെ മറ്റൊരവസരത്തില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രമാണ് ദലിതരില്‍ നിന്നും നിയമസഭാമെമ്പറായിരുന്നത്. അതിനുമുമ്പ് ദലിതരുടെ പ്രതിനിധിയായി അസംബ്ലിയിലുണ്ടായി രുന്നത് ഒരു നായരായിരുന്നു. സുഭാഷിണി പത്രാധിപര്‍ പി.കെ. ഗോവിന്ദപിള്ള അതാതുകാലത്തെ ദിവാന്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ഭരണകര്‍ത്താക്കളുടെ ഇംഗിതമനുസരിച്ച് അത് കൂടിയും കുറഞ്ഞുമിരിക്കും. എല്ലാവരും നോമിനേറ്റഡ് മെമ്പര്‍മാരായി രുന്നു.

എങ്കിലും ദലിര്‍ക്കത്യാവശ്യമായിരുന്നത് നിയമസഭാ സ്ഥാനങ്ങളല്ല വഴിനടക്കാനും തുണി ഉടുക്കാനും അക്ഷരം പഠിക്കാനും മറ്റുമുള്ള അവകാശമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അതിനുവേണ്ടി നടത്തപ്പെട്ടു എന്നു പറയുന്ന സമരങ്ങളില്‍ നിന്നുപോലും ദലിതര്‍ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു. ദലിതര്‍ക്ക് അന്ന് അത് നിഷേധിച്ചവര്‍ ബ്രാഹ്മണരും നായരും മാത്രമായിരുന്നില്ല, സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുമായിരുന്നു. അപൂര്‍വമായി ഈഴവരും പരോക്ഷമായി അവരെ പിന്‍താങ്ങിയിരുന്നു എന്നുമദ്ദേഹത്തിനറിയാം. അതിനാല്‍ നിവര്‍ത്തനക്കാരുമായി സഹകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പ്രക്ഷോഭണം ദലിതര്‍ക്ക് ഗുണത്തെ ക്കാളേറെ ദോഷം വരുത്തിവയ്ക്കും. പണ്ട് (1891ല്‍) ഈഴവരും ക്രിസ്ത്യാനിയും നായരും ഒരുമിച്ച് മലയാളി മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിച്ചതുപോലെയിരിക്കും. നായരുടെ കാര്യം സാധിച്ചപ്പോള്‍ കൂടെ വന്നവരെ പറ്റി അന്വേഷിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവര്‍ സ്ഥലംവിട്ടു. അതില്‍ രോഷം കൊണ്ട ഈഴവര്‍ പിന്നെ (1896 ല്‍) ഈഴവ മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിച്ചിട്ട്എന്തുണ്ടായി ഫലം? ഒരു ഈഴവനെ പോലും സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗത്തില്‍ നിയമിച്ചു കിട്ടാന്‍ അത് പ്രയോജനപ്പെട്ടില്ല. മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിച്ച ഈഴവനും മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിക്കാത്ത ക്രിസ്ത്യാനിയും ഒരുപോലെ. മലയാളിമെമ്മോറിയല്‍ മൂലം കുറച്ചുനായര്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത് അന്നത്തെ പ്രത്യേക പരിതസ്ഥിതി കാരണമുണ്ടായ ഗതികേടുമൂലമാണ് എന്നറിയാമായിരുന്ന പരദേശി ബ്രാഹ്മണര്‍ അതിന്റെ വിരോധം തീര്‍ത്തത് ക്രിസ്ത്യാനിയോടും ഈഴവനോടുമാണ്. ആ അനുഭവം ദലിതര്‍ക്കുണ്ടാകാതിരിക്കാന്‍ ദൂരവീക്ഷണശക്തിയുള്ള അയ്യന്‍കാളി ശ്രമിച്ചു. അതില്‍ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ ആ ശ്രമം തുടര്‍ന്നു നടത്താന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് അനുയായികള്‍ ഇല്ലാതെ പോയതിനാല്‍ ആത്യന്തികമായി നോക്കുമ്പോള്‍ ആ നയം ഒരു പരാജയമായിരുന്നു എന്ന് സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ. തുല്യ അവശതകളുള്ളവ രാണ് ഒരുമിച്ച് നിന്ന് പോരാടേണ്ടത്. നമ്പൂതിരിയുടെയും നായരുടെയും ക്രിസ്ത്യാനിയുടെയും ഈഴവന്റെയും പുലയന്റെയും അവശതകളും ആവശ്യങ്ങളും ഒന്നായിരുന്നില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി അധികാരത്തില്‍ വന്നിട്ടും കര്‍ഷക തൊഴിലാളി ഇപ്പോഴും ജാഥ നടത്താനും പോസ്റ്റര്‍ ഒട്ടിക്കാനും മാത്രമായി നിയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. 

അയ്യന്‍കാളി സര്‍ക്കാരിനെതിരായി സമരം ചെയ്തില്ല. അതുകൊണ്ട് രാജാവിന്റെയും മന്ത്രിയുടെയും ചെരുപ്പ് നക്കികളാണ് എന്നാണ് ഇന്ന് ചില ഡോണ്‍ക്വിക്‌സോട്ടുകള്‍ പറയുന്നത്. എസ്.എന്‍.ഡി.പി. യോഗത്തിന്റെ ആദ്യകാല നേതാക്കള്‍ രാജഭരണ ത്തിന്റെ പാദസേവകരായിരുന്നു എന്ന് ഈ.എം.എസിനെ പോലുള്ളവര്‍ ആരോപിക്കുമ്പോള്‍ (1991 ഏപ്രില്‍ 25-ാം തീയതിയിലെ ദേശാഭിമാനി പത്രത്തിലെ ലേഖനം) അത് അയ്യന്‍കാളിയേയും ബാധിക്കും. ശ്രീനാരായണഗുരു വിനപ്പുറം എസ്.എന്‍.ഡി.പിക്ക് ഒരു ആദ്യകാല നേതാവില്ലല്ലോ. അയ്യന്‍കാളിയും ശ്രീനാരായണഗുരുവുമായുള്ള ബന്ധം ആരേയും പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ടതില്ല. എസ്.എന്‍.ഡി.പി യോഗം പിന്നീട് ഔദ്യോഗിക മായിട്ടല്ലെങ്കിലും നിവര്‍ത്തന പ്രക്ഷോഭണത്തില്‍ പങ്കെടുത്തു. ആ സമുദായം പൂര്‍ണ്ണമായും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അയ്യന്‍കാളിയും സാധുജനപരിപാലന സംഘവും അതുപോലും ചെയ്തില്ല. ദിവാന്‍ പി. രാജഗോപാലാചാരിയും പിന്നീട് വന്ന പല ദിവാന്‍മാരുമായും അയ്യന്‍കാളി നല്ല ബന്ധത്തിലുമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആരോപണകര്‍ത്താക്കള്‍ അയ്യന്‍കാളിയുടെയും സാധുജനപരിപാലന സംഘത്തിന്റെയും പേരെടുത്തു പറയാതിരുന്നത് അതവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ അംഗീകാരത്തിന് കാരണമായി തീരുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ടാണ്. അയ്യന്‍കാളിയും നാരായണഗുരുവും കുമാരനാശാനും മറ്റും നയിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അജ്ഞതയാണ് അവര്‍ വിളിച്ചോതുന്നത്. ബന്ധനത്തിന് ഉറവിടമായ പാരതന്ത്ര്യം ആരെല്ലാമാണ് തങ്ങളുടെ തലയില്‍ കെട്ടിവച്ചത് എന്നെല്ലാം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയ നേതാക്കളായിരുന്നു അവരെല്ലാം. അതിനാല്‍ അവര്‍ക്കു കാട്ടിലും പടപ്പിലും തല്ലേണ്ട കാര്യമില്ല. 


രാജാവ് നിയമിച്ച ദിവാനെ മാറ്റി തല്‍സ്ഥാനത്ത് കയറിപ്പറ്റി രാജ്യഭരണം എന്ന പേരില്‍ അഴിമതിയും കുംഭകോണവും നടത്താം എന്നാഗ്രഹിച്ചവരാണ് ദിവാന്‍ഭരണത്തിനെതിരായി സമരം ചെയ്തത്. കൊച്ചിയില്‍ പിന്നീട് രാജാവിന് വിധേയമായി മന്ത്രിമാര്‍ ഭരിച്ചതുകൊണ്ട് എന്തു നേട്ടമുണ്ടായി? ടി.കെ. നായരും പറമ്പില്‍ ലോനപ്പനും മറ്റും എന്തു സേവനമാണ് അര്‍പ്പിച്ചത്? എന്നാല്‍ ചില ഡോണ്‍ ക്വിക്‌സോട്ടുകള്‍ ഇന്നവകാശപ്പെടുന്നത് തങ്ങള്‍ രാജഭരണത്തിനെതിരായി സമരം ചെയ്തു, മറ്റുള്ളവ രെല്ലാം രാജസേവകരായിരുന്നു എന്നാണ്. അന്നും അവരുടെ യോഗങ്ങളിലെല്ലാം ആദ്യപ്രമേയം രാജഭക്തിയായിരുന്നു. യോഗം അവസാനിക്കുന്നത് വഞ്ചീശമംഗളം പാടിയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ യോഗാംഗങ്ങളെല്ലാം എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് രാജാവിനോടുള്ള ആദരവു കാട്ടിയിരുന്നു. ആനയെ മാത്രമല്ല ആനപ്പിണ്ഡത്തെയും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ദേശീയഗാനവും വഞ്ചീശമംഗളവും ഒന്നുപോലെ ആയിരുന്നുവോ? ദേശീയഗാനത്തില്‍ അനുസ്മരിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയിലെ നൂറുകോടി ജനങ്ങളെയാണ്. പഞ്ചാബ്, സിന്ധു, ഗുജറാത്ത്, മറാത്ത, ദ്രാവിഡ, ഉത്ക്കല ബംഗ്ലാ തുടങ്ങിയ ജനകോടികളെയാണ്. ആ സമൂഹത്തെയാണ്. അനന്തപുരിനീചന്‍ എന്ന് ഒരുകാലത്ത് വൈകുണ്ഠസ്വാമികള്‍ വിളിച്ച ആ വ്യക്തിയെയാണ്, വയലാറില്‍ 3500 ദലിതരെ വെടിവച്ചു കൊന്ന കൊലയാളിയെയാണ് വഞ്ചീശമംഗളത്തില്‍ സ്തുതിക്കുന്നത്. 
 

എല്ലാ ചൂഷണത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനകാരണമായ ബ്രാഹ്മണിസത്തോട് ആയിരുന്നില്ല അവര്‍ക്ക് എതിര്‍പ്പ്; ബ്രാഹ്മണിസത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരായ രാജാസ്ഥാനത്തോടും ദിവാന്‍സ്ഥാനത്തോടുമായിരുന്നു എതിര്‍പ്പ്. അതായിരുന്നു അവരുടെ സിദ്ധാന്തം. രാജസ്ഥാനം പോയിട്ടും ഇന്നും ബ്രാഹ്മണിസം ഇവിടെ നിലനില്‍ക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. വേലുത്തമ്പി എതിര്‍ത്തത് ബ്രിട്ടീഷുകാരെയല്ല, അവരുടെ റസിഡന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ മെക്കാളെയാണ്. അതുതന്നെ വേലുത്തമ്പിയുടെ പിന്‍ഗാമികളും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണിസത്തെയല്ല എതിര്‍ത്തത്, ബ്രാഹ്മണിസത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരായ രാജാക്കന്മാരെയാണ് എതിര്‍ത്തത്. എന്നിട്ടും ഇന്നും തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ചിലവിപ്ലവമാന്യന്മാര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത് തങ്ങളാണ് രാജാവിനെ ഓടിച്ചതെന്നാണ്. അവര്‍ രാജാവിനെ ഓടിക്കുക മാത്രമല്ല, രാജാക്കന്‍ മാരുടെ യജമാനന്‍മാരായ ബ്രാഹ്മണരുടെ അധികാരം ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരും ബ്രാഹ്മണരും ബ്രാഹ്മണിസ്റ്റുകളു മാണല്ലോ. അന്നും യഥാര്‍ത്ഥ ചൂഷകരെയും ചൂഷകരഹസ്യങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കി ബ്രാഹ്മണിസത്തിനെതിരെ സമരം ചെയ്തത് അയ്യന്‍കാളിയും നാരായണഗുരുവും മറ്റുമാണ്. ഡോ. അംബേദ്ക്കറും ആ പാത പിന്‍തുടര്‍ന്നു.

''ഉണ്ടവന് ഇടം കിട്ടാതെ ഉണ്ണാത്തവന് ഇലകിട്ടാതെ,'ഉണ്ടവനോ ടൊപ്പം ഇടത്തിനുവേണ്ടി, വിശപ്പിനുവേണ്ടി, വിശന്നുവലഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നവനും സമരം ചെയ്തില്ല'എന്നാണ് ഇന്ന് ഈ.എം.എസി ന്റെയും മറ്റും വാദം. സമൂഹിക-സാമ്പത്തിക-വിദ്യാഭ്യാസ-സാംസ്‌ക്കാ രിക മണ്ഡലങ്ങളില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചവര്‍ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി സമരംചെയ്തു. അതാണ് തിരുവിതാംകൂറില്‍ അയ്യന്‍കാളിയു ടെയും മറ്റും കാലത്ത് നടന്ന നിവര്‍ത്തനപ്രക്ഷോഭണം. അയ്യന്‍കാളി അതിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡോ. അംബേദ്ക്കര്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നില്ല. അയ്യന്‍കാളിയുടെ ആവശ്യം തന്റെ ജനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുകയായി രുന്നില്ല. അവരുടെ പ്രാഥമിക അവകാശങ്ങള്‍ സാമൂഹിക-സാംസ്‌കാരിക-വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അതുകഴി ഞ്ഞുള്ള പ്രാധാന്യമേ രാഷ്ട്രീയസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുള്ളൂ.

തമ്പുരാക്കന്മാര്‍ക്ക് എം.എല്‍.എമാരാകുവാനും എം.പി.മാരാകു വാനും മന്ത്രിമാരാകുവാനും വേണ്ടി അയ്യന്‍കാളി വിടുപണി ചെയ്തില്ല. തന്റെ ജനത്തെകൊണ്ട് അത് ചെയ്യിച്ചില്ല. അതാണ് ഈ.എം.എസിനെ പോലുള്ളവരുടെ അമര്‍ഷകാരണം. കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രവും കേരളത്തിലെ ജനതയുടെ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രവും എഴുതിയ ഈ.എം.എസ് അയ്യന്‍കാളിയെ അറിയാതെ പോയത് അങ്ങനെയാണ്. വടക്കുപുറത്തെ വേലിക്കുപുറത്ത് വന്ന് നിന്ന് ഏലായിടുന്നവരെ മാത്രമേ അന്നും ഇന്നും തിരുമേനിമാര്‍ അറിയുകയുള്ളൂ. ഇന്ന് വെള്ളംകോരാനും വിറക്‌വെട്ടാനും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളി കളുണ്ടെങ്കിലും അവരില്‍ ചിലര്‍ ഇടയ്ക്കിടെ അയ്യന്‍കാളി എന്നും അംബേദ്ക്കര്‍ എന്നും ഉച്ചരിക്കുന്നതി ലുള്ള അസ്സഹിഷ്ണുതയാണ് അദ്ദേഹത്തെകൊണ്ട് അത് പറയിച്ചത്. ആ മുദ്രാവാക്യം ശക്തമായാല്‍ നശിക്കുന്നത് സോഷ്യലിസ്റ്റ് ബ്രാഹ്മണ ചൂഷണമാണ്. അതിന് കാലേകൂട്ടി തടയിടുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. ഇന്നും ഇവിടെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നടക്കുന്നത് അന്ന് അയ്യന്‍കാളി പറഞ്ഞ തിന് വിരുദ്ധമായിട്ടുള്ളതാണ്. പട്ടം താണുപിള്ളയും പനമ്പള്ളിയും ശങ്കരന്‍നമ്പൂതിരിപ്പാടും നായനാരും കരുണാകരനും അച്യുതമേനോനും എല്ലാം മുഖ്യമന്ത്രിമാരാകാന്‍ കൈ പൊക്കുക. വെള്ള ഈച്ചരനോ ചാത്തന്‍മാസ്റ്ററോ മുഖ്യമന്ത്രിമാരാകാന്‍ അവരാരും ഇന്നുവരെ കൈ പൊക്കിയിട്ടില്ല. അതിവിടെ ഉത്തര്‍പ്രദേശില്‍ മാത്രം നടന്നു. മായാവതിയുടെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രം. കല്യാണ്‍സിംഗ് ജനിച്ചത് പിന്നോക്കജാതിക്കാരനായിട്ടാണെങ്കിലും മുഖ്യമന്ത്രിയായത് ബ്രാഹ്മണിസ്റ്റായിട്ടാണ്. അതുതന്നെയാണ് ഗുജറാത്തിലെ നരേന്ദ്രമോഡിയുടെ കാര്യവും.

അയ്യന്‍കാളി നിയമസഭയില്‍ എഴുന്നേറ്റത് സ്വന്തം ജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ്. അതിനു വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങള്‍ക്കായല്ല. ബ്രാഹ്മണിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി പൊക്കുന്ന ഒരോ കൈയും ദലിതര്‍ക്കെതിരെ ഉള്ളതായിരിക്കും എന്നാണ് അംബേദ്ക്കര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അയ്യന്‍കാളി അതിനുമുമ്പേ അങ്ങനെ പ്രവര്‍ത്തിച്ച ആളാണ്. ഇന്ന് ദലിത് സ്ത്രീകളില്‍ നിന്ന് ജനിച്ചവരില്‍ പലരും കൈ പൊക്കുന്നത് ബ്രാഹ്മണിസ്റ്റുകള്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ്. 

അയ്യന്‍കാളി മനുസ്മൃതി വായിച്ചിരുന്നില്ല. പഠിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു സ്മൃതിയും വായിക്കുവാനുള്ള അക്ഷരജ്ഞാനം അദ്ദേഹത്തിനു ണ്ടാ യിരുന്നില്ല. അംബേദ്ക്കര്‍ മനുസ്മൃതി കത്തിച്ച ആളാണ്. അയ്യന്‍കാളിക്ക് മനുസ്മൃതിയുടെ അന്തഃസത്ത എന്താണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു; മനുസ്മൃതി പ്രകാരം രാജാവിന്റെ കര്‍ത്തവ്യം എന്താണെന്ന് അറിയാമാ യിരുന്നു. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് മൂന്നു വേദങ്ങളും ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയ ബ്രാഹ്മണരെ പൂജിച്ച് അവര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന പ്രകാരം അവര്‍ക്കു വേണ്ടിയും പശുക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടിയും ഭരണം നടത്തുകയാണ് ഒരു ക്ഷത്രിയരാജാവിന്റെ കര്‍ത്തവ്യം. അപ്പോഴാണ് സകലലോകവും ശുഭമാകുന്നത്.
 
'ലോകാസമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു''ഇന്ന് എല്ലാ ബ്രാഹ്മിണിസ്റ്റുകളും നാഴികയ്ക്ക് നാല്പതുവട്ടം ഉച്ചരിക്കുന്ന പദ്യശകലമാണത്. അത് ഒരു പദ്യത്തിന്റെ നാലാമത്തെ വരിയാണ്. അതിനുമുമ്പുള്ള മൂന്നു വരികളും സാധാരണ ആരും ഇന്ന് ഉദ്ധരിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ അന്ന് ആ മൂന്ന് വരികള്‍ക്കായിരുന്നു പ്രാധാന്യം. 

'സ്വസ്തി പ്രജാഭ്യ പരിപാലയന്തം
ന്യായേണ മാര്‍ഗ്ഗേണ മഹിമഹിശാഃ
ഗോബ്രാഹ്മണേഭ്യ ശുഭമസ്തുനിത്യം
ലോകാസമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു'
ഓം ശാന്തി ശാന്തി ശാന്തി'

അവിടെ രാജാവിനുള്ള സ്ഥാനവും അധികാരവും എത്ര തുഛമാണ്. അയ്യന്‍കാളിയുടെ ജനത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും ദുരിതങ്ങളുടെയും യഥാര്‍ത്ഥകാരണക്കാര്‍ രാജാക്കന്‍മാരല്ല ബ്രാഹ്മണ രാണ് എന്നദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നു. അത് വായിച്ചറിഞ്ഞതല്ല, അനുഭവി ച്ചറിഞ്ഞതാണ്. ഒരു കാലത്ത് തങ്ങളുടെതായിരുന്ന ഭൂമി, സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ലാതെ സാമൂഹ്യ സ്വത്തായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഭൂമി, തങ്ങളുടെ പൂര്‍വികരെ കബളിപ്പിച്ച് ബ്രാഹ്മണര്‍ അവരുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്താക്കിമാറ്റി. അത് നിലനിര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി പരശുരാമകഥ തൊട്ട് അനേകം ഐതീഹ്യങ്ങളും ഇതിഹാസങ്ങളും മെനഞ്ഞെടുത്തു. അതവരെ കൊണ്ട് നിത്യവും സന്ധ്യയ്ക്ക് നിലവിളക്കിനു മുമ്പില്‍ വച്ച് ഏറ്റു ചൊല്ലിച്ചു.

'ഭംഗിയോടെ ഭൂമിതന്നെ ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് നല്‍കുവാന്‍
ഭാര്‍ഗവനായി വന്നുദിച്ചു രാമരാമ പാഹിമാം'

ഇതെല്ലാംകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെയെല്ലാം വരിഞ്ഞുമുറുക്കി അടിമകളാക്കി. ആ ഐതീഹ്യങ്ങളുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മ രാജാവിന്റെയും മലബാറില്‍ ടിപ്പുസുല്‍ത്താന്റെയും കാലംവരെ രാജാക്കന്‍മാര്‍ക്ക് ഭൂനികുതി കൊടുക്കാതെ ബ്രാഹ്മണര്‍ സൂപ്പര്‍ രാജാക്കന്‍മാരായ കഥയും അയ്യന്‍കാളി അറിഞ്ഞിരുന്നു. നികുതി അടയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതിനുശേഷവും അതിനുമുമ്പും സകല ബ്രാഹ്മണരെയും ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ തോറും ഊട്ടുപുരകള്‍ സ്ഥാപിച്ച് ഊട്ടുക എന്ന ഭാരിച്ച ചുമതലയും രാജാക്കന്‍മാര്‍ നിര്‍വഹിക്കേണ്ടിവന്നതും അയ്യന്‍കാളിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അന്ന് ഇംഗ്ലീഷുകാര്‍ക്ക് തിരുവിതാംകൂര്‍ രാജാവ് കപ്പം കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നത് ആണ്ടില്‍ എട്ടുലക്ഷം രൂപയാണ്. തിരുവിതാംകൂറിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഊട്ടുപുരകളില്‍ ബ്രാഹ്മണരെ ചോറൂട്ടാന്‍ ചെലവാക്കി കൊണ്ടിരുന്നതും എട്ടുലക്ഷം രൂപയായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂര്‍ ആരുടെ സാമന്തരാജ്യ മായിരുന്നു, ഇംഗ്ലീഷുകാരുടെയോ ബ്രാഹ്മണരുടെയോ? ഇംഗ്ലീഷുകാരും ബ്രാഹ്മണരും തമ്മില്‍ ദലിതര്‍ക്കുള്ള വ്യത്യാസമെ ന്താണ്? ഒന്നു പൂണൂലിട്ട നുകം. മറ്റേത് പൂണൂലിടാത്ത നുകം. പക്ഷെ എട്ടുലക്ഷം രൂപാ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഇംഗ്ലീഷുകാരെ ക്കൊണ്ട് ഒരു ശല്യവുമില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും ദലിതര്‍ക്ക്. എന്നാല്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് എട്ടുലക്ഷം രൂപാ കൊടുത്താല്‍മാത്രം പോരാ പിന്നെ വഴിനടക്കരുത്, തുണിയുടുക്കരുത്, അക്ഷരം പഠിക്കരുത് തുടങ്ങി അനേകം നിബന്ധനകള്‍ വേറെയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ ഭാരമുള്ള നുകമാണ് പൂണൂല്‍ ഇട്ട നുകം. അതാണ് ആദ്യം മാറേണ്ടത്. അതിനായിട്ടാണ് അയ്യന്‍കാളി ശ്രമിച്ചത്.

ദലിതരുടെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്‌നം ഇന്നും ഭൂമിയാണ്. മുത്തങ്ങാ യിലായാലും ചെങ്ങറയിലായാലും അതാണ് മുഖ്യപ്രശ്‌നം. ദലിതര്‍ക്കു താമസിക്കാനും കൃഷിചെയ്യാനും ഭൂമി ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ദലിതരുടെ പകുതി പ്രശ്‌നം തീര്‍ന്നു. ഇന്നിവിടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ഏക്കര്‍ ഭൂമി തരിശ് കിടക്കുന്നു. തോട്ടങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാതെ സ്വകാര്യ കമ്പനികള്‍ അനധികൃതമായി സ്വത്തായി കണക്കു കൂട്ടുന്നു. അതേ സമയം തന്നെ രണ്ടുസെന്റിലും നാലുസെന്റിലും നാലും എട്ടും കുടുംബങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നു. ചത്താല്‍ കുഴിച്ചിടാന്‍ സ്ഥലമില്ലാതെ അടുക്കള വെട്ടിപൊളിച്ചു അവിടെ ശവസംസ്‌ക്കാരം നടത്തുന്നു. ഈ ഭൂമി പ്രശ്‌നം പൊതുജനശ്രദ്ധയില്‍ ആദ്യം കൊണ്ടു വന്നത് അയ്യന്‍കാളിയാണ്. തന്റെ ജനത്തിന് കൃഷി ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി പുറംമ്പോക്ക് പതിച്ചു നല്‍കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. നിയമസഭയിലും പുറത്തും അദ്ദേഹം ആ ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചു. എരുമേലിയിലും മറ്റും അങ്ങനെ പതിച്ചു കിട്ടിയ ഭൂമി സംരക്ഷിക്കാന്‍ അന്ന് ദലിതര്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. സ്വന്തം ഭൂമിയില്‍ താമസിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്വം അന്നവര്‍ മനസിലാക്കിയിരുന്നില്ല. ഇന്നത് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍ ഭൂമിയും കൊണ്ട് സവര്‍ണര്‍ പോയി.

നീണ്ട 22 വര്‍ഷം ശ്രീമൂലം അസംബ്ലിയില്‍ അദ്ദേഹം മെമ്പറായിരുന്നു. രാജസ്ഥാനത്തോടായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ എതിര്‍പ്പ് എന്നതിന് അതുതന്നെ തെളിവായിരുന്നു. രാജാവാണ് അദ്ദേഹത്തെ പിന്നെയും പിന്നെയും അസംബ്ലിയിലേയ്ക്ക് നോമിനേറ്റ് മചെയ്തത്. അതിന്റെ കാരണം അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണിസത്തെ മനസ്സിലാക്കിയി രുന്നു എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം രാജാവിന്റെ പാദസേവ നടത്തി എന്ന് വരുന്നില്ല. രാജാവിനെ ഉപയോഗിച്ച് ബ്രാഹ്മണനെ അടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കും ബ്രാഹ്മണിസ്റ്റുകള്‍ക്കും നിയമസഭയില്‍ ഇരിക്കണമെങ്കില്‍ അയിത്തപ്പെട്ട പുലയന്റെ ഒപ്പം പുലയന്റെ ചാരത്തിരിക്കണം എന്ന സ്ഥിതി വന്നത് അയ്യന്‍കാളി മൂലമാണ്. 

രാജാവിന്റെ പ്രതിനിധിയായ ദിവാനെ ആണ്ടുതോറും സാധുജനപരിപാലന സംഘത്തിന്റെ വാര്‍ഷികത്തില്‍ അധ്യക്ഷം വഹിക്കാന്‍ വി.ജെ.റ്റി ഹാളില്‍ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തി തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളുടെ പട്ടിക സമര്‍പ്പിക്കും. അവ അദ്ദേഹത്തെ കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിക്കും. അയ്യന്‍കാളി അതിന് 'ജൂബിലിക്കൂട്ടം' എന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. അവിടെ വച്ച് ദിവാനെകൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ച തെല്ലാം പിന്നെ സെക്രട്ടറിയേറ്റില്‍ ചെന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍മാരെ നേരില്‍ കണ്ട് അവരെ കൊണ്ട് പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. പിന്നെ ഒരു വര്‍ഷത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം അതായിരിക്കും. അതിനുശേഷം വീണ്ടും 'ജൂബിലിക്കൂട്ടം' നടക്കും. അദ്ദേഹം ഓരോ കാലടിയും വയ്ക്കുമ്പോള്‍ തന്റെ ജനത്തിന് എത്രമാത്രം പ്രയോജനപ്രദമായിരിക്കും അതെന്ന് ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു.