"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2016, ജൂലൈ 3, ഞായറാഴ്‌ച

അയ്യന്‍കാളിയും സ്വദേശാഭിമാനിയും - ദലിത്ബന്ധു എന്‍ കെ ജോസ്


ഡോ. അംബേദ്ക്കറെപ്പറ്റി എഴുതുമ്പോഴെല്ലാം എം.കെ. ഗാന്ധിയെ പരാമര്‍ശിക്കേണ്ടി വരുന്നതുപോലെ അയ്യന്‍കാളിയെപ്പറ്റി എഴുതുമ്പോഴെല്ലാം സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെപറ്റിയും പരാമര്‍ശിക്കേണ്ടിവരും. 'സ്വദേശാഭിമാനി' എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് ആരും കൊടുത്ത ബഹുമതിയൊന്നുമല്ല. ആ പേരിലുള്ള ഒരു പത്രത്തിന്റെ വെറും നാലരവര്‍ഷം പത്രാധിപരായിരുന്നു അദ്ദേഹം എന്നതാണതിന്റെ ഉറവിടം. ആ പത്രത്തിന്റെ ഉടമപോലും അദ്ദേഹമായിരുന്നില്ല. വക്കം അബ്ദുള്‍ഖാദര്‍ മൗലവിയുടേതായിരുന്നു ആ പത്രം. ആ കാലത്ത് വേറെയും പലരും ആവിധത്തില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ദാസന്‍ വര്‍ക്കി, കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ള തുടങ്ങി ഉദാഹരണങ്ങള്‍ പലതുമുണ്ട്. ദാസനും കേസരിയും മറ്റും പത്രത്തിന്റെ പേരുകളായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അന്ന് മനോരമാപത്രം നടത്തികെണ്ടിരുന്ന മാമ്മന്‍ മാപ്പിളയെ ആരും മനോരമാ മാമ്മന്‍മാപ്പിള എന്നു വിളിച്ചിരുന്നില്ല. മലയാളി പത്രം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സി.വി.രാമന്‍പിള്ളയെ ആരും മലയാളി രാമന്‍പിള്ള എന്നു വിളിച്ചിരുന്നില്ല. അവരുടെ ബഹുമുഖ പ്രവര്‍ത്ത നങ്ങളില്‍ ഒന്നു മാത്രമായിരുന്നു പത്രപ്രവര്‍ത്തനം. 

രാമകൃഷ്ണപിള്ള അയ്യന്‍കാളിയെക്കാള്‍ ചെറുപ്പമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ജനിച്ചത്1878 ലാണ്. അയ്യന്‍കാളി വില്ലുവണ്ടി വാങ്ങി അതിലൂടെ ബാലരാമപുരത്തും ചാലിയത്തെരുവിലും മറ്റും ജൈത്രയാത്ര നടത്തുമ്പോള്‍ രാമകൃഷ്ണ്ണപിള്ളക്ക് കേവലം 15 വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു പ്രായം.

രാമകൃഷ്ള്ളപിള്ള താന്‍ ജോലിചെയ്തിരുന്ന സ്വദേശാഭിമാനി എന്ന പത്രത്തിലൂടെ അന്നത്തെ ദിവാനേയും ഭരണത്തെയും നിശിതമായി വിമര്‍ശിച്ചു എന്നത് ഒരു സത്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും പി. രാജഗോപാലാചാരി എന്ന ദിവാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അതിരൂക്ഷമായ വിമര്‍ശനത്തിനു ശരവ്യമാകേണ്ടിവന്നു. ആ വിമര്‍ശനങ്ങളുടെ ഫലമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്രം നിരോധിക്കുകയും പ്രസ്സ് കണ്ടുകെട്ടുകയും അദ്ദേഹത്തെ നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെ പേരില്‍ അദ്ദേഹം മലയാള പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ പിതാവും സ്വാതന്ത്യ സമരനായകനും പുരോഗമന ചിന്താഗതിയുടെ ഉറവിടവു മെല്ലാമായി. ഒരുരക്തസാഷിയുടെ പരിവേഷം അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചു. 2010 ല്‍ അദ്ദേഹത്തെ നാടുകടത്തിയതിന്റെ ശതവാര്‍ഷികമാണ്. ഇന്നും രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെപറ്റി പഠനങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങുന്നു, സ്മാരകങ്ങള്‍ ഉയരുന്നു, അവാര്‍ഡുകള്‍ ആണ്ട്‌തോറും നല്‍കപ്പെടുന്നു. രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെ സ്മരിക്കാത്ത മലയാള പത്രപ്രവര്‍ത്തന ചരിത്രമില്ല. തിരുവിതാംകൂറിലെ ആദ്യത്തെ ജനകീയ മന്ത്രിസഭയുടെ പതനംതന്നെ രാമകൃഷ്ണ പിള്ളയുടെ ചിതാഭസ്മം തലസ്ഥാന നഗരിയില്‍ സ്ഥാപിക്കുന്നതില്‍ അന്നത്തെ മുഖ്യമന്ത്രി പട്ടം താണുപിള്ള അല്‍പ്പം അനാസ്ഥ കാണിച്ചു എന്നതാണ്. കുമ്പളത്തു ശങ്കുപിള്ളയാണ് അതിനു നേതൃത്വം വഹിച്ചത്. രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പ്രതിമ 1957 ല്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് അനാച്ഛാദനംചെയ്തു. അന്ന് അതിനുവേണ്ടി തിരുവനന്തപുരത്ത് വന്ന ഇന്ത്യയുടെ പ്രസിഡണ്ടു ഡോ. രാജേന്ദ്രപ്രസാദ് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരനായകനായി ട്ടാണ് ചിത്രീകരിച്ചത്. തിരുവനന്തപുരത്തെ അന്നത്തെ ഏതോ സവര്‍ണ്ണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ എഴുതികൊടുത്തത് വായിക്കുന്ന ഗതികേടിനപ്പുറത്ത് രാജേന്ദ്രപ്രസാദിന് അന്നു മറ്റൊരു മാഗ്ഗവുമില്ലായിരുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ രാമകൃഷ്ണ്ണപിള്ള ബ്രിട്ടീഷ് രാജകുടുംബത്തിന്റെ ഒരു ആരാധകനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദില്ലി ഡര്‍ബാര്‍ എന്ന ഗ്രന്ഥം (ഒന്നും രണ്ടും വാല്യം) അതിനുത്തമോദാഹരണമാണ്. രാമകൃഷ്ണ പിള്ളയുടെ കാലത്തെ തിരുവിതാംകൂര്‍ ദിവാന്‍മാര്‍ പരദേശി ബ്രാഹ്മണരായിരുന്നു. അവരോടുള്ള വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടു കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം ബ്രട്ടീഷുകാര്‍ക്ക് അനുകൂലമായ നിലപാട് സ്വീകരിച്ചത്. തിരുവിതാംകൂറിലെ അനീതി എന്ന് രാമകൃഷ്ണ്ണപിള്ള വിവരിക്കുന്ന സംഗതികള്‍ക്ക് അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയ പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗം ബ്രട്ടീഷ് സര്‍ക്കാറിന്റെ ഇടപെടലാണ്. ആവിധത്തില്‍ അദ്ദേഹം പല പ്രാവശ്യം തന്റെ പത്രത്തില്‍ ലേഖനങ്ങളും മുഖലേഖനങ്ങളും എഴുതിയിട്ടുമുണ്ട്. അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം. സാമൂഹ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ രംഗത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട് അതിലേറെ പ്രതിലോമപരമായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ അതിനെല്ലാം ഒരു ചരിത്ര പശ്ചാത്തലമുണ്ട്. അത് തമിഴ് ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കെതിരായി തിരുവിതാംകൂറില്‍ നായര്‍ നടത്തിയ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടമാണ്. ഒന്നാം ഘട്ടം 1891 ല്‍ സമര്‍പ്പിച്ച മലയാളി മെമ്മോറിയലായിരുന്നു. അന്ന് തിരുവിതാംകൂറിലെ സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍തന്നെയും പരദേശി ബ്രാഹമണര്‍ കയ്യടക്കിയി രുന്നു; പ്രത്യേകിച്ചും ദിവാന്‍ തൊട്ടു താഴേക്കുള്ള ഉന്നത ഉദ്യോഗങ്ങള്‍. അതില്‍ ഇവിടുത്തെ നായര്‍ക്ക് ശക്തമായ അമര്‍ഷമുണ്ടായിരുന്നു. നായരുടെ സ്ഥിരം ജോലി ആദ്യം സൈന്യ സേവനമായിരുന്നല്ലോ. ബ്രിട്ടീഷാധിപത്യം തിരുവിതാംകൂറില്‍ ഉറച്ചപ്പോള്‍ പിന്നെ സൈന്യത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലാതായി. വേലുത്തമ്പി അത് പിരിച്ചുവിട്ടു. മറ്റൊരു ഉദ്യോഗത്തിനും ആവശ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യത അന്നവര്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസരാഹിത്യത്തെ അന്ന് പാണ്ടിപട്ടന്മാര്‍ കളിയാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു ശൂദ്രന്‍ മദ്രാസ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലെ എം. എ പരീക്ഷ പാസ്സായാല്‍ താന്‍ മീശമുറിച്ചു കളയാം എന്ന് 1880 ഫെബ്രുവരി 2-ാം തീയതിയിലെ പശ്ചിമതാരക പത്രത്തിലൂടെ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്‍ വെല്ലുവിളിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു.

ക്രമേണ നായരില്‍ ചിലരെല്ലാം ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടി ഡിഗ്രികള്‍ കരസ്ഥമാക്കി. അപൂര്‍വ്വമായി ചിലരെല്ലാം ബി.ഏ. പരീക്ഷയും എം.എ പരീക്ഷയും പസ്സായി. പി. താണുപിള്ളയാണ് ആദ്യമായി പിന്നെ എം. എ. പരീക്ഷ പാസ്സായത്. എങ്കിലും സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗങ്ങളൊന്നും അവരെ കനിഞ്ഞില്ല. അന്നാണ് അവര്‍ മലയാളിസഭ എന്നൊരു സംഘടന ഉണ്ടാക്കിയത്. അഭ്യസ്തവിദ്യരും നായന്‍മാരുമായ തൊഴില്‍രഹിതരുടെ സംഘടന. മലയാളി എന്നാല്‍ നായര്‍ എന്ന ഒരു അപ്രഖ്യാപിത ശൈലി അന്നിവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു. 1599 ല്‍ നടന്ന ഉദയം പേരൂര്‍ സുനഹദോസിന്റെ കാനോനകളില്‍ പോലും മലയാംകാര്‍ എന്ന് പ്രയോഗിച്ചത് ആ അര്‍ത്ഥത്തിലാണ്.18 ബ്രാഹ്മണര്‍ ഇവിടെ വന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് ശൂദ്രപ്പണി ചെയ്യുവാന്‍ ചെന്നവരെ മാത്രമാണ് അവര്‍ ഈ നാട്ടുകാരായി അംഗീകരിച്ചത്. ബാക്കിയുള്ള വരെയെല്ലാം കുരങ്ങന്‍മാരും അസുരന്‍മരും ചണ്ഡാലന്മാരും മറ്റുമായിരുന്നു. അന്ന് ഒരു പുലയ സ്ത്രീ പ്രസവിച്ചാല്‍ 'കുരങ്ങിടുക' എന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്.19 അതില്‍ നിന്നാണ് മലയാളി എന്നാല്‍ ശൂദ്രന്‍, ബ്രാഹ്മണന്റെ ദാസവേല ചെയ്യുന്നവന്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥം വന്നത്. ആ മലയാളി സഭയുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് മലയാളി മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടത്. അതില്‍ ഒപ്പുവയ്ക്കന്‍ നായരെ കൂടാതെ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഈഴവരുമെല്ലാ മുണ്ടായിരുന്നു. മെമ്മോറിയലിലെ മൂന്നാം പേരുകാരന്‍ ഡോ. പല്പുവാണ്. ആറാം പേരുകാരന്‍ ജോണ്‍ നിധീരിയായിരുന്നു. മെമ്മോറാണ്ട സമര്‍പ്പണത്തിന്റെ ചെലവിലേക്കായി ഡോ.പല്പു നൂറ്റിയൊന്നു രൂപ നല്‍കുകയും ചെയ്തു. ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ അധ്യാപകന്റെ മൂന്നുവര്‍ഷത്തെ ശമ്പളമാണ് അന്നത്തെ നൂറ്റിയൊന്നു രൂപ. മെമ്മോറാണ്ഡം സമര്‍പ്പിക്കുന്നതിനു രാജാവിനെ മുഖംകാണിച്ച (സന്ദര്‍ശിച്ച) ആറുപേരില്‍ അഞ്ചു നായന്‍മാരും ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയു മുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആറാം പേരുകാരന്‍ ജോണ്‍ നിധീരിയാണ്. ഒരു മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിക്കക എന്നത് അന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രക്ഷോഭണമായിരുന്നു. ആ മെമ്മോറിയലിനെപ്പറ്റി രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ പട്ടണങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ചയുണ്ടാകും, പൗരമുഖ്യര്‍ അതിന്റെ ആശയം മനസ്സിലാക്കും, പൗരമുഖ്യരുടെ ഇടയില്‍ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമു ണ്ടെങ്കില്‍ അത് ചര്‍ച്ച ചെയ്യും, അതിനു ശേഷമാണ് മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിക്കുക.20 




മൂലംതിരുനാള്‍ രാമവര്‍മ്മ രാജാവിന്റെ കീഴില്‍ രാമറാവു ദിവാനായി ഭരണം നടത്തുന്ന കാലത്താണ് മെമ്മോറിയല്‍ സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടത്. രാമറാവു ഒരു കടുത്ത നായര്‍ വിരോധിയായിരുന്നു. പരദേശിബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക്-തമിഴ്ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് അന്ന് തിരുവനന്തപുരം കേന്ദ്രമാക്കി 'സമ്മതിവിലാസം സഭ' എന്നൊരു സംഘടനയുണ്ടാ യിരുന്നു. അതു പ്രധാനമായും നായര്‍ സ്വാധീനതക്കെതിരായിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തെ നായര്‍ സ്ത്രീകളും കൊട്ടാരവുമായുള്ള ബന്ധമാണ് അന്ന് പരിമിത മായെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്ന നായര്‍ സ്വാധീനതയുടെ ഉറവിടം. നമ്പൂതിരിമാര്‍ക്കും രാജാക്കന്‍മാര്‍ക്കും ബന്ധപ്പെടാവുന്നതുപോലെ ബ്രാഹ്മണരാണെങ്കിലും തമിഴ് ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് അന്നു നായര്‍ സ്ത്രീകളോട് ബന്ധപ്പെടാന്‍ നായര്‍ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. അതിലുള്ള അമര്‍ഷം തമിഴ്ബ്രാഹ്മണരില്‍ അന്നു ശക്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. സമ്മതിവിലാസം സഭയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ മലയാളി മെമ്മോറിയലിനെ എതിര്‍ത്തുകൊണ്ടു മറ്റൊരു മെമ്മോറിയലും സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടു. രാമറാവു മെമ്മോറിയലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒരു നടപടിയും സ്വീകരിച്ചില്ല. മെമ്മോറിയല്‍ക്കാരുടെ പ്രക്ഷോഭണം ശക്തിപ്പെട്ടു. പത്രങ്ങളില്‍ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതുക എന്നതാണ് അന്ന് പ്രക്ഷോഭണത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖ്യചടങ്ങ്. അതിന്റെയെല്ലാം ഫലമായി നാട്ടുകാര്‍ക്ക് (നാട്ടുകാര്‍ എന്നതുകൊണ്ടു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് തിരുവനന്തപുരത്തും പരിസര പ്രദേശങ്ങിലുമുള്ള അഭ്യസ്തവിദ്യരായ കുറച്ചു സവര്‍ണ്ണരും സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളും മാത്രമാണ്) ഇംഗിതനല്ലാത്ത ഒരു ദിവാന്‍ എന്ന നിലയില്‍ രാമറാവു 1892 ആഗസ്റ്റില്‍ പിരിച്ചയക്കപ്പെട്ടു. പകരം നിയമിതനായത് ഒരു ശങ്കരസുബ്ബയ്യ രാണ്. അദ്ദേഹവും ഒരു പട്ടരായിരുന്നു. ഒരു നായരല്ല എങ്കിലും അദ്ദേഹം തിരുവിതാംകൂറില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ആളായിരുന്നു. സങ്കേതികമായി ഒരു തിരുവിതാംകൂറുകാരന്‍. തിരുവനന്തപുരത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു തമിഴ് ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ചവന്‍. 

അയാള്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ അന്നുവരെ പാലിക്കപ്പെട്ടു പോന്ന നയത്തില്‍ വ്യതിയാനം വരുത്തി. മലയാളി മെമ്മോറിയലിന്റെ പ്രധാനപേരുകാരായ നായന്‍മാരെയെല്ലാം വിളിച്ചുവരുത്തി. അവര്‍ക്ക് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോ സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി കൊടുത്തു. ആദ്യത്തെ എം.എ.കാരനായ പി.താണുപിള്ളയെ ചീഫ് സെക്രട്ടറിയായി നിയമിച്ചു. മലയാളി സഭയുടെ സെക്രട്ടറി സി.വി.രാമന്‍പിള്ള ഹൈക്കോടതി മാനേജരായി. മലയാളി മെമ്മോറിയലിന്റെ ഒന്നാം പേരുകാരന്‍ കെ.പി. ശങ്കരമേനോന്‍ ജില്ലാജഡ്ജിയായി. വി.ഐ. കേശവപിള്ള ഒന്നാം ക്ലാസ് മജിസ്‌ട്രേട്ടായി. പി. അയ്യപ്പന്‍പിള്ള ഹൂസൂര്‍ ഡെപ്യൂട്ടി പേഷ്‌ക്കാരായി. പക്ഷെ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്കോ ഈഴവനോ ഒരു ജോലിയും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും നായര്‍ക്കു ജോലി ലഭിച്ചപ്പോള്‍ പ്രക്ഷോഭണം അവസാനിച്ചു. മലയാളിസഭതന്നെ പിരിച്ചു വിടപ്പെട്ടു. മലയാളി മെമ്മേറിയല്‍ വെറും നായര്‍ മെമ്മോറിയല്‍ മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാണല്ലോ. അങ്ങനെയാണ് ഈഴവര്‍ പ്രത്യേകമായി മറ്റൊരു മെമ്മോറാണ്ടം, ഒരു ഈഴവ മെമ്മോറിയല്‍, 1896 ല്‍ സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ സാഹചര്യമുണ്ടായത്.21

ശങ്കരസുബ്ബയ്യര്‍ 1898 ല്‍ ദിവാന്‍സ്ഥാനത്തു നിന്നും പിരിഞ്ഞു. അതോടെ അയാള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന നയവും അവസാനിച്ചു. ശങ്കരസുബ്ബയ്യര്‍ തന്നെ മലയാളി മെമ്മോറിയലിന്റെ ആശയത്തോട് കൂറുണ്ടായതിന്റെ ഫലമായി നയം മാറ്റം സ്വീകരിച്ചതല്ല; തല്ക്കാലം പ്രക്ഷേഭണം ഒന്നടങ്ങാന്‍ മാര്‍ഗം കണ്ടെത്തിയതു മാത്രമാണ്. ശങ്കരസുബ്ബയ്യര്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് നായര്‍ക്ക് ഉദ്യോഗം കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ദിവാന്റെ നയം മാറ്റത്തെ വിശ്വസിച്ച് അന്നത്തെ പോലീസ് മേധാവി കായംകുളത്ത് ഏതാനും ഈഴവരെ പോലിസിലേയ്ക്ക് എടുത്തു. വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരെ പിരിച്ചു വിടാന്‍ കല്പനയായി.22 അത്രയും നയംമാറ്റം മാത്രമായിരുന്നു ശങ്കരസുബ്ബയ്യര്‍ക്കു ണ്ടായിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലം അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ അതും തീര്‍ന്നു. പിന്നെ നായന്‍മാരെ ആരെയും സര്‍ക്കാര്‍ നിയമിച്ചില്ല. നേരത്തെ നിയമിക്കപ്പെട്ടവര്‍ തുടര്‍ന്നും ജോലി നിര്‍വഹിച്ചു എന്നു മാത്രം. എങ്കിലും താഴെക്കിടയിലുള്ള ഗുമസ്ഥന്‍, ശിപായി, പാര്‍വത്യകാര്‍ തുടങ്ങിയ തസ്തികകളും അതുപോലെയുള്ളവയും അന്ന് നായരുടെ കുത്തകയായിരുന്നു എന്നത് മറ്റൊരുകാര്യം.

സി.വി.രാമന്‍പിള്ളയെപ്പോലുള്ള ഉന്നതന്‍മാര്‍ അന്നും സര്‍വീസിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവരാരും സര്‍ക്കാരിന്റെ ഈ നയംമാറ്റം കണ്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. സ്വന്തം കാര്യം സുരക്ഷിതമായപ്പോള്‍ സ്വന്തം സമുദായത്തോടു പോലുമുള്ള അവരുടെ എല്ലാ നീതിബോധവും കൂറും അവസാനിച്ചു. കെ.രാമകൃഷ്ണപിള്ള എഴുതിയ ലേഖനങ്ങള്‍മലയാളം അറിയാന്‍ പാടില്ലാത്ത ദിവാന് ഇംഗ്ലീഷിലേയ്ക്ക് തര്‍ജ്ജിമ ചെയ്തു കൊടുത്തത് രാമന്‍പിള്ളയായിരുന്നു. ദിവാനും പത്രാധിപരും തമ്മിലുള്ള അകല്‍ച്ച വര്‍ദ്ധിക്കാന്‍ വേണ്ടതെല്ലാം രാമന്‍പിള്ള ഈ തര്‍ജ്ജിമയിലൂടെ ചെയ്തുവച്ചു. (ഇന്നു ആ രാമന്‍പിള്ളയും ആ രാമകൃഷ്ണപിള്ളയും ഒരുപോലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര നേതാക്കന്മാരാണ്.) 


അതാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ രംഗപ്രവേശനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം. രാമകൃഷ്ണപിള്ളയ്ക്കും പിള്ളയുടെ തലമുറയില്‍പ്പെട്ട വര്‍ക്കും ജോലി ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോള്‍ പതഞ്ഞുപൊങ്ങിയ അമര്‍ഷമാണ് പത്രത്തിലൂടെ പുറത്തു വന്നത്. രാജാവ് വിമര്‍ശനാതീത നാണ്. അതിനാല്‍ എല്ലാ വിമര്‍ശനങ്ങളും ദിവാന്റെ മേലെയായി. നായരെ ദിവാനായി നിയമിക്കാതെ പരദേശിബ്രാഹ്മണനെ നിയമിച്ചത് രാജാവാണ്. ദിവാന്‍ രാജാവിന്റെ കീഴിലെ വെറും ഒരു ജോലിക്കാരന്‍. എങ്കിലും വിമര്‍ശനം രാജാവിനല്ല ദിവാനാണ്. 1899 ലാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ള ആദ്യം പത്രാധിപരായത്. 1906 ല്‍ സ്വദേശാഭിമാനിയുടെ പത്രാധിപത്യം ഏറ്റെടുത്തു.

1905 ല്‍ തിരുവിതാംകൂര്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ ഉദ്യോഗങ്ങളില്‍ 67.5 ശതമാനവും നായര്‍ കയ്യടക്കിയിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് 15 ശതമാനവും. നായര്‍ ജനസംഖ്യയില്‍ അന്ന് 20 ശതമാനമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാല്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ 1.56 ശതമാനം മാത്രവും. അഞ്ചു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം 1910 ല്‍ ചിത്രം മാറി. അന്നാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ലേഖനം വന്നത്. നായരുടെ ഉദ്യോഗം 41 ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണരുടേത് 19 ശതമാനമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു. ക്രിസ്ത്യാനിക്കും 19 ശതമാനം ഉദ്യോഗം ലഭിച്ചു. 120 ഈഴവര്‍ക്കും പി. രാജഗോപാലാചാരി ജോലി കൊടുത്തു. അങ്ങനെ തിരുവിതാംകൂറിലെ സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗരംഗത്ത് അഞ്ചു കൊല്ലം കൊണ്ട് നായര്‍ വിരുദ്ധലോബിയുടെ സ്വാധീനത വര്‍ദ്ധിച്ചു എന്ന് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയ്ക്ക് ബോധ്യമായി. 67.5 ല്‍ നിന്നും 41 ആയി കുറഞ്ഞു.

സി. കേശവന്‍ തന്റെ ജീവിത സമരം'എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ഒരു ഭാഗത്ത് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് തിരുവിതാംകൂറിലെ അവര്‍ണ ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ എന്നും സ്മരിക്കേണ്ട മൂന്നു ദിവാന്‍മാര്‍ ദിവാന്‍ മണ്‍റോ, വി.പി. മാധവരായര്‍, പി. രാജഗോപാലാചാരി എന്നിവരാണ്.23 അതില്‍ മൂന്നാമത്തെ ആളായ രാജഗോപാലാ ചാരിയുടെ കാലത്താണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ള സ്വദേശാഭിമാനി പത്രം നടത്തിയത്. 1907 മുതല്‍ 1914 വരെയായിരുന്നു ദിവാന്റെ കാലം. പത്രത്തിന്റെകാലം 1906 മുതല്‍ 1910 വരെയും. രാജഗോപാലാചാരി ഒരു തികഞ്ഞ നയതന്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു. ഒപ്പം അവര്‍ണ ജനവിഭാഗത്തോട് പ്രത്യേക മമത ഉള്ള ആളുമായി രുന്നു. ആ പ്രത്യേക മമത തിരുവിതാംകൂറിലെ മലയാളി സവര്‍ണ ലോബിയോടുള്ള വ്യക്തിപരമായ വിദ്വേഷത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടായിരിക്കാം. ഏതായാലും തിരുവിതാംകൂറില്‍ ആദ്യമായി ഈഴവര്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി നല്‍കിയതും അയ്യന്‍കാളി എന്ന അടിസ്ഥാന വര്‍ഗക്കാരനെ ആദ്യമായി നിയമസഭയിലേയ്ക്ക് നോമിനേറ്റ് ചെയ്തതും ആ ദിവാനാണ്. അയാളെ അതിരൂക്ഷമായി എതിര്‍ത്ത രാമകൃഷ്ണപിള്ളയാണ് ഇന്ന് ഇവിടെ പുരോഗമന പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ പിതാവ്. ചരിത്രം എങ്ങിനെയെല്ലാം തലതിരിയുന്നു, വളച്ചൊടിക്കപ്പെടുന്നു.

മഹാകവി കുമാരനാശാനെ മുമ്പേ നിയമസഭയിലേയ്ക്ക് നോമിനേറ്റ് ചെയ്തുവെങ്കിലും രാജാഗോപാലാചാരി വന്നതിനു ശേഷം നിയമസഭയിലെ അവര്‍ണരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിച്ചു. കൂടാതെ വളരെയേറെ അവര്‍ണര്‍ക്ക് അദ്ദേഹം താഴ്ന്ന ഗ്രേഡിലുള്ള ഉദ്യോഗങ്ങള്‍ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. 

ദിവാന്‍ ശങ്കരസുബ്ബയ്യര്‍ക്കു ശേഷം കൃഷ്ണസ്വാമി റാവു, വി.പി.മാധവ റാവു, എസ്. ഗോപാലാചാരി എന്നിവരായിരുന്നു ദിവാന്‍മാര്‍. എല്ലാം പരദേശിബ്രാഹ്മണര്‍. ദിവാന്‍ സ്ഥാനവും അതിനു തൊട്ടു താഴെയുള്ള ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളും പരദേശി ബ്രാഹ്മണരും ശിപായി, പോലിസ്, പ്യൂണ്‍ തുടങ്ങിയ താഴ്ന്ന ഗ്രേഡിലേയ്ക്ക് നായരും എന്നനിലയാണ് അന്ന് അംഗീകരിച്ചു പാലിച്ചു പോന്നത്. അതിനെതിരെയാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ള ശക്തമായ വിമര്‍ശനശരങ്ങള്‍ തൊടുത്തു വിട്ടത്. അതിന്റെ ഫലമായി ദിവാന്‍ നായരുടെ ഉള്ള കഞ്ഞിയില്‍കൂടി പാറ്റായിട്ടു. നായരുടെ കുത്തകയായിരുന്ന പ്രജാ സഭയിലേയ്ക്ക് ഈഴവ രെയും പുലയരെയും കൂടി അദ്ദേഹം നോമിനേറ്റ് ചെയ്തു. പ്രജാസഭാ മെമ്പറാകണമെന്ന് ആഗ്രഹമുള്ള നായര്‍ക്കും നമ്പൂതിരിക്കും പുലയനോടൊപ്പം ഇരിക്കേണ്ടിവന്നു എന്ന് കെ.പി. പത്മനാഭമേനോന്‍ എഴുതിയത് ആ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. അവരുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം താഴ്ന്ന ഗ്രേഡിലുള്ള ജോലികള്‍ക്ക് ഈഴവരെയും പുലയരേയും കൂടി നിയമിക്കുന്ന ഒരു രീതി ആരംഭിച്ചു. എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ താഴ്ന്ന ജോലികളുടെ കുത്തകക്കാരായിരുന്ന നായരുടെ ആ രംഗത്തെ കുത്തകയും അവസാനിപ്പിച്ചു. ഉയര്‍ന്ന ജോലികള്‍ ഏതായാലും നായര്‍ക്കില്ലായിരുന്നു; പരദേശ ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കായിരുന്നു.

ഇത്രയും ആയപ്പോഴാണ് ഈ ദിവാനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും പുകച്ചു പുറത്തു ചാടിക്കണമെന്ന നിര്‍ബന്ധം രാമകൃഷ്ണ പിള്ളയെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചത്. അതിനു പിന്തുണ കൊടുക്കാന്‍ ഏതാനുംസുഹൃത്തുക്കളും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായി. ദിവാന്‍ ചെയ്യുന്ന എന്തിനെയും നല്ലതും ചീത്തയും നോക്കാതെ രാമകൃഷ്ണപിള്ള വിമര്‍ശിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ദിവാന്റെ രാജ്യഭരണ ചെയ്തികളെയും കടന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വ്യക്തിപരമായി വിമര്‍ശിക്കാനും തുടങ്ങി. അങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം കൗപീനം ധരിക്കുന്നില്ലെന്നും കൊട്ടാരത്തിലെ സത്രീകളുടെ അന്തഃപുരത്തില്‍ അന്തിയുറങ്ങിയെന്നും മറ്റമുള്ള വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ സ്വദേശാഭിമാനി യുടെ പേജുകളില്‍ നിറഞ്ഞത്.

കൊട്ടാരത്തിനകത്തു നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ലൈംഗിക അരാജകത്വം, അധികാരവടംവലി, സാമ്പത്തിക ദുര്‍വ്യയം തുടങ്ങിയവയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവദൃഷ്ടി ചെന്നു പതിച്ചത്. അതെല്ലാം നടത്തേണ്ടത് രാജഗോപാലാചാരിയും കൃഷ്ണസ്വാമിറാവുവും രാമറാവുവും മറ്റും പോലുള്ള വിദേശീയരല്ല, രാമകൃഷ്ണ പിള്ളയെ പ്പോലുള്ള നാട്ടുകാരായ നായന്‍മാരായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം. ഡോ. പല്പു വും അയ്യന്‍കാളിയും മറ്റും രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ സ്വദേശീയരല്ല, ഒരു പോറ്റിയുടെ (മലയാള ബ്രാഹ്മണന്‍) മകനായ രമകൃഷ്ണപിള്ളയും മറ്റുമാണ് സ്വദേശീയന്‍. ഡോ. പല്പുവിന് തിരുവിതാംകൂറില്‍ ഉദ്യോഗം കൊടുക്കാതിരുന്നതിനെപറ്റി ഒരിക്കല്‍പ്പോലും രാമകൃഷ്ണപിള്ള തന്റെ ഒരു പത്രത്തിലും പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാല്‍ ഇന്നും കേരളത്തിലെ സവര്‍ണ്ണരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അയ്യന്‍കാളി സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയോളം വിപ്ലവകാരിയോ സ്വാതന്ത്ര്യദാഹിയോ സമുദായ പരിഷ്‌കര്‍ത്താ വോ ഒന്നുമല്ല; വെറും പുലയനേതാവു മാത്രം. അതാണ് സവര്‍ണ്ണ ചരിത്രം.

തിരുവനന്തപുരത്തെ നായര്‍-കൊട്ടാരത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട നായര്‍- വേലുത്തമ്പിയുടെയും രാജാകേശവദാസന്റെയും മറ്റും പിന്‍ഗാമി കള്‍ എന്നും മറ്റുമുള്ള മിഥ്യാഭിമാനമായിരുന്നു അന്നുവരെ ഭരിച്ചുകൊണ്ടി രുന്നത്. ആ മിഥ്യാധാരണയെയാണ് ദിവാന്‍ പിച്ചിച്ചീന്തിയത്.

ദിവാന്‍ ചാര്‍ജ് എടുത്ത ഉടനെതന്നെ 1908 ല്‍ പുലയകുട്ടികളെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കാന്‍ ഓര്‍ഡറിട്ടു. പക്ഷെ ആ ഓര്‍ഡര്‍ ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥന്‍മാര്‍ പൂഴ്ത്തിവച്ചു. ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥന്‍മാര്‍ നായന്‍മാരായിരുന്നുവല്ലോ. അങ്ങനെ ഒരു ഓര്‍ഡര്‍ പുറപ്പെട്ടി ട്ടുണ്ട് എന്ന് അയ്യന്‍കാളി മണത്തറിഞ്ഞു അത് നടപ്പാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍മാരും അദ്ധ്യാപകരും നാട്ടുകാരും എതിര്‍ത്തു. 

1910 ല്‍ പുലയകുട്ടികളെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നതിനുള്ള അനുവാദം അടങ്ങുന്ന ഓര്‍ഡര്‍ വീണ്ടും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അതിനെപറ്റിയാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ള 1910 മാര്‍ച്ച് 2-ാം തീയതിയിലെ തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ മുഖപ്രസംഗം എഴുതിയത്.

'....ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ നയം സാമുദായികമായ മനഃശാസ്ത്രത്തിനും സദാചാരശാസ്ത്രത്തിനും വിരുദ്ധമാണെന്നു ഞങ്ങള്‍ വിചാരിക്കുന്നു. ഈ നയം പുലകുട്ടികള്‍ക്കും പറക്കുട്ടികള്‍ക്കും ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷം ചെയ്യുമെന്നും ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഒരാളും മറ്റൊരാളും തമ്മില്‍ ശാരീരികമായ വ്യത്യാസത്തെ ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നില്ല. എന്നാല്‍ അനേക ശതാബ്ദകാലമായി പരമ്പരാ സിദ്ധമായിട്ടുള്ള ബുദ്ധിസംബന്ധമായ വ്യത്യാസത്തെ വിസ്മരി ക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നതല്ല. എത്രയോ തലമുറകളായി ബുദ്ധി കൃഷിചെയ്തുവന്നിട്ടുള്ള ജാതിക്കാരെയും അതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ ഏറെ തലമുറയായി നിലം കൃഷിചെയ്തുവന്നിരിക്കുന്ന ജാതിക്കാരെയും തമ്മില്‍ ബുദ്ധികാര്യത്തില്‍ ഒന്നായി ചേര്‍ക്കുന്നത് കുതിരയേയും പോത്തിനേയും ഒരേ നുകത്തില്‍ കെട്ടുകയാകുന്നു. ഈ നയം പുലകുട്ടികള്‍ക്കും പറക്കുട്ടികള്‍ക്കും ജ്ഞാനവിഷയ ത്തില്‍ താണവരായ മറ്റുജാതിക്കാര്‍ക്കും എന്തെങ്കിലും ഗുണം ചെയ്യുന്നതാണെങ്കില്‍ അതിനേക്കാളേറെ ദോഷം അവര്‍ക്കുണ്ടാകു ന്നതാണെന്നും ഇതരജാതി കുട്ടികള്‍ക്ക് തീരെ ദോഷത്തിന് മാത്രമാണ് കാരണമായിട്ടുള്ളതെന്നും ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ.' 

ഇന്ന് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ ലേഖനത്തെയും ന്യായീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന പലരുമുണ്ട്. 1978 പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എസ്. എന്‍. ഡി. പി യോഗം പ്ലാറ്റിനം ജൂബിലി സ്മാരകഗ്രന്ഥത്തില്‍ എം.കെ കുമാരനും, പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പന്റെ ഉദ്യാനവിരുന്ന്-ജാതികുമ്മി'എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ 1978 ലെ എന്‍. ബി.എസ്. പതിപ്പിന് അവതാരിക എഴുതിയപ്പോള്‍ ശ്രീ. എം. പി. അപ്പനും സ്വദേശാഭിമാനിയുടെ ഈ നിലപാടിനെ ചൂണ്ടിക്കാണി ക്കുകയും വിമര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്തു. 1984 ആഗസ്റ്റിലെ മാത്രഭൂമി വാരികയില്‍ മൂന്നു ലക്കങ്ങളായി ശ്രീ.ടി.വേണു ഗോപാലന്‍ അതിനെതിരെ ദീര്‍ഘമായ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. കേരളസര്‍ക്കാറിന്റെ സാംസ്‌കാരിക വകുപ്പിന്റെ മുഖപത്രമായ 'സാംസ്‌കാരികകേരളം' എന്ന മാസിക ഇടക്കാലത്ത് നിറുത്തലാക്കിയതിന്റെ അനേകം കാരണങ്ങളി ലൊന്ന് അതിന്റെ ഒരു മുഖപ്രസംഗത്തിലൂടെ പത്രാധിപര്‍ രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പ്രസ്തുത നയത്തെ വിമര്‍ശിച്ചുപോയി എന്നതാണ്. അതിനു 1985 ജൂണ്‍ 25-ാം തീയതിയിലെ കേരളകൗമുദിയില്‍ ശൂരനാട്ടു കുഞ്ഞന്‍പിള്ളയും 28-ാം തീയതി എം.കെ. കുമാരനും ജൂണ്‍ 26-ാം തീയതിയിലെ ഈനാട്'എന്ന പത്രത്തില്‍ ശ്രീ. എം. പി. അപ്പനും ജൂണ്‍ 27-ാം തീയതിയിലെ മാതൃഭൂമിയില്‍ പ്രൊ. പി.എസ്. വേലായുധനും മറുപടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. 1985 ജൂലൈയിലെ മാതൃഭൂമി വാരികയില്‍ ശ്രീ.ടി. വേണുഗോപാലന്‍ പിന്നെയും ആ പ്രശ്‌നം ഉന്നയിച്ചു. സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയില്‍ നിന്നും അങ്ങനെ ഒരു ലേഖനം വന്നതിനാല്‍ വേറെയും പലരും ആ പ്രശ്‌നം കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് ഇവിടെ വിപ്ലവത്തിന്റെ പരിധി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനപ്പുറമുള്ളതൊന്നും വിപ്ലവമല്ല ലഹളയാണ്. സവര്‍ണ്ണരിലെ വിപ്ലവമ്മന്യന്‍മാര്‍ നയിക്കുന്ന ഗോഗ്വാ വിളിക്ക് ഏലാ ഇടുകമാത്രമാണ് അവര്‍ണ്ണരുടെ കടമ.

അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ലേഖനത്തിന് പുതിയ പുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ നല്‍കുന്നുണ്ട്. തിരുവിതാംകൂര്‍ സര്‍ക്കാര്‍തന്നെ പുലയകുട്ടികളെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കണമെന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം പുറപ്പെടുവിച്ച ഓര്‍ഡറിനാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ള തടയിടാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. ഉരൂട്ടമ്പലം സ്‌കൂളില്‍ പഞ്ചമി എന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയെ ചേര്‍ക്കാന്‍ അയ്യന്‍കാളി ചെന്നപ്പോള്‍ സംഭവിച്ചത് ഏറ്റുമുട്ടലാണ്. കാലേകൂട്ടിതന്നെ സവര്‍ണ്ണചട്ടമ്പികള്‍ സ്‌കൂളിനു കാവല്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. 'ഞങ്ങടെ പിള്ളേരു പഠിക്കുന്ന പള്ളികൂടത്തില്‍ പെലെയരു പഠിച്ചുകൂട, അങ്ങനെ വന്നാല്‍ ആ പള്ളിക്കൂടം പിന്നെ ഇവിടെ വേണ്ട''കൊച്ചപ്പിപിള്ള ശപഥം ചെയ്തു. അന്നു രാത്രി സ്‌കൂള്‍ കത്തിനശിച്ചു. ദലിതര്‍ സ്‌കൂളിനു തീവച്ചു എന്ന പരാതിയും കൊടുത്തു. അന്ന് അവിടെ തുടങ്ങിയ ഏറ്റുമുട്ടല്‍ ഉടനെയൊന്നും അവസാനിച്ചില്ല. അത് വെങ്ങാനൂര്‍, പെരുമ്പഴുതൂര്‍, കുന്നത്തുകാല്‍, മാരായമുട്ടം തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പടര്‍ന്നുപിടിച്ചു. ആ ഘട്ടത്തിലാണ് എരിതീയില്‍ എണ്ണ എന്നപോലെ രാമകൃഷ്ണ്ണപിള്ളയുടെ കുപ്രസിദ്ധമായ മുഖപ്രസംഗം പുറത്തിറങ്ങിയത്. എന്നിട്ട് ഇപ്പോള്‍ അതിനെ ചിലര്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് രാമകൃഷ്ണ പിള്ളയ്ക്ക് ദലിതരോടുള്ള അത്യധികമായ പ്രേമം മൂലമാണ് അവരെ പ്രത്യേകം ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടത് എന്നാണ്. അങ്ങനെ ഒരു നിര്‍ദ്ദേശവും രാമകൃഷ്ണപിള്ള ഒരിടത്തും ഉന്നയിച്ചിട്ടില്ല. സഹവിദ്യാഭ്യാസം പാടില്ല എന്നു മാത്രമേ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു.

അതിനും മൂന്ന്‌വര്‍ഷം മുമ്പ് 'പെലകുട്ടികള്‍ക്കും പറകുട്ടി കള്‍ക്കും''സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളില്‍ പ്രവേശനം അനുവദിച്ചു. സര്‍ക്കാര്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ഉണ്ടാവുകയും ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍മാര്‍ അത് പൂഴ്ത്തി വയ്ക്കുകയും അയ്യന്‍കാളി അതിനെതിരെ സമരം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പലസ്ഥലത്തും ഏറ്റുമുട്ടലുണ്ടായി. അന്നെങ്ങും 'പുലയകുട്ടികള്‍ക്കും പറയകുട്ടികള്‍ക്കും''വേണ്ടി ഒരുവാക്ക് എഴുതാന്‍ തയ്യാറില്ലാതിരുന്ന രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പുലയപ്രേമം 1910 ല്‍ തന്നെ പൊങ്ങിവന്നത് സര്‍ക്കാര്‍ രണ്ടാമതും ആ കല്പന പുറപ്പെടുവിക്കുകയും അന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ ഡയറക്ടറായിരുന്ന ഡോ. മിച്ചല്‍ നേരിട്ട് അതു നടപ്പാക്കാന്‍ രംഗത്തു വരികയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് എന്ന് വ്യക്തമാണല്ലോ.

നായര്‍കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം പെലകുട്ടികളും പറകുട്ടികളും സ്‌കൂളില്‍ ഇരിക്കുന്നത് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ 'സദാചാരശാസ്ത്രത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.' അതേസമയം നായര്‍ സ്ത്രീകളുടെ കൊട്ടാരബന്ധം സദാചാരവിരുദ്ധമല്ല. നായര്‍ സ്ത്രീകളുടെ നമ്പൂതിരിബന്ധം 'സദാചാരശാസ്ത്രത്തിനു' വിരുദ്ധമല്ല. ചന്തു മേനോന്റെ ഇന്ദുലേഖയിലെ മഹാബ്രാഹ്മ ണന്റെ വിക്രിയകള്‍ സദാചാരത്തിനു വിരുദ്ധമല്ല. അതാണു രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ സദാചാരബോധം. രാമകൃഷ്ണപിള്ള ഇന്ന് മലയാള പത്രത്തിന്റെ പിതാവാണ്. 

പുലയക്കുട്ടികള്‍ക്ക് അക്ഷരം പഠിക്കാന്‍ അനുവാദവും അവകാശവുമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് അവരെ അക്ഷരം പഠിക്കാന്‍ അനുവദിക്കണമെന്നു വാദിക്കുവാന്‍ രാമകൃഷ്ണപ്രഭൃതികള്‍ തന്റെ പത്രത്തിന്റെ ഒരു കോണുപോലും വിനിയോഗിച്ചില്ല. 1903 മുതല്‍ അദ്ദേഹം മലയാളി എന്ന പത്രത്തിന്റെ പത്രാധിപരായിരുന്നു. 1905 ഏപ്രില്‍ മുതല്‍ കേരളന്റെ പത്രാധിപരായിരുന്നു. 1906 മുതല്‍ സ്വദേശാഭിമാനിയുടെ പത്രാധിപരായിരുന്നു.24 അധഃകൃതരുടെ കുട്ടികളെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌ക്കൂളുകളില്‍ ചേര്‍ത്തു പഠിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ അനുവദിച്ച പ്പോള്‍ അതിനെ എതിര്‍ക്കാന്‍മാത്രം പത്രം ഉപയോഗിച്ചു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്രാധിപത്യത്തിന്റെനേട്ടം. അങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം ഇന്നും മലയാള പത്രപ്രവര്‍ത്തന ത്തിന്റെ പിതാവായി നിലനില്‍ക്കുന്നത്. ഇന്നും മലയാളപത്രങ്ങള്‍ ദലിത് പ്രശ്‌നങ്ങളോടു സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാട് അതുതന്നെയാ ണല്ലോ. ആ പിതാവിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ മക്കള്‍ തന്നെയാണ് ഇന്നുള്ളത്.

പുലയരുടെയും പറയരുടെയും മറ്റ് അടിസ്ഥാനവര്‍ഗ്ഗ ക്കാരുടെയും കുട്ടികളെ സര്‍ക്കാര്‍ പള്ളിക്കൂടങ്ങളില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ യാഥാസ്ഥിതിക സവര്‍ണ്ണര്‍ അനുവദിക്കാതിരുന്നത് പുലയക്കുട്ടികള്‍ സവര്‍ണ്ണകുട്ടികളെപ്പോലെ പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കന്‍മാരല്ലാതിരു ന്നതുകൊണ്ടോ ബുദ്ധിയില്‍ അവര്‍ പിന്നോക്കമായിരുന്നത് കൊണ്ടോ അല്ല. സ്‌കൂളിലെ അവരുടെ സാന്നിധ്യം ആ കുട്ടികള്‍ക്ക് അയിത്തത്തിനു കാരണമാകും എന്നതുകൊണ്ടാണ് എന്ന കാര്യം സൗകര്യപൂര്‍വ്വം രാമകൃഷ്ണ പിള്ള പക്ഷവാദികള്‍ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നു. അവിടെയാണ് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പുലയപ്രേമത്തിന്റെ പിന്നിലെ ചതി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

പുലയരുടെ അന്നത്തെ ആവശ്യങ്ങള്‍ അയ്യന്‍കാളിയെക്കാളേറെ രാമകൃഷ്ണപിള്ളയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് പരോക്ഷ മായിട്ടെ ങ്കിലും അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലൊ. പക്ഷെ അങ്ങനെയുള്ള മറ്റ് ആവശ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നുപോലും അന്നോ അതിനുമുമ്പോ അതിനുശേഷമോ ഉന്നയിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്രസ്ഥലം മിനക്കെടുത്തിയില്ല. അയ്യന്‍കാളി ഉന്നയിച്ചതും സര്‍ക്കാര്‍ അനുവദിച്ചതുമായ ആവശ്യങ്ങള്‍ തെറ്റാണെന്നു സ്ഥാപിക്കാന്‍ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം തയ്യാറായത്. പുലയര്‍ക്ക് പത്ത് സെന്റു സ്ഥലമെങ്കിലും സ്വന്തം പേരില്‍ പതിച്ച് കൊടുക്കണമെന്നു പറയാന്‍പോലും അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല അത് അയ്യന്‍കാളി അവശ്യപ്പെട്ടതും നിയമസഭയിലൂടെ രാമകൃഷ്ണപിള്ളയ്ക്ക് അറിയാവുന്നതുമായിരുന്നു.

1910 മാര്‍ച്ച് 2-ാം തീയതിയിലെ സ്വദേശാഭിമാനിയിലെ കുപ്രസിദ്ധമായ ആ ലേഖനത്തിന് എട്ടു വര്‍ഷംമുമ്പ് ഒരു സദാനന്ദസ്വാമി പാലക്കാട്ടുനിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തുവന്ന് അയിത്തജാതിക്കാരോട് കൂടുതല്‍ സൗഹാര്‍ദ്ദപരമായ ഒരു സമീപനം സ്വീകരിക്കണമെന്ന് നായന്‍മാരോട് അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചപ്പോള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ തിരുവിതാംകൂറിലെ അയിത്തജാതിക്കാര്‍ ഒന്നടങ്കം ക്രസ്തുമതത്തിലേക്ക് ചേരുകയും തിരുവിതാംകൂര്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഒരു രാജ്യമായി മാറുകയും ചെയ്യും എന്നു പരാതിപ്പെട്ടപ്പോള്‍ രാമകൃഷ്ണപിള്ളതന്റെ പത്രത്തി ലൂടെ നൂറു ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് സ്വാമിയുടെ വായ് മൂടികെട്ടാനാണു ശ്രമിച്ചത് എന്ന് മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചുവല്ലോ. രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ അടിസ്ഥാനദര്‍ശനം ചാതുര്‍വര്‍ണ്ണ്യവും അതിന്റെയടിസ്ഥാന ത്തിലുള്ള ജാതിവ്യവസ്ഥയും ഉച്ചനീചത്വവും അയിത്തവും എല്ലാമാണ് എന്നു വ്യക്തമാണല്ലോ.

ഒരു സ്‌കൂളില്‍ ഒരു ക്ലാസില്‍ ഒരു ബഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു പഠിക്കുന്ന പുലയകുട്ടികളും സവര്‍ണ്ണകുട്ടികളും പിന്നീടു ജീവിതത്തില്‍, സമൂഹത്തില്‍ തുല്യത അവകാശപ്പെടും എന്ന ഭയമാണ് അന്ന് രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെയും കൂട്ടാളികളെയും ഭരിച്ചിരുന്നത് എന്നുവ്യക്തമാണ്. തുല്യത അവരുടെ ധര്‍മ്മശാസ്ത്രത്തില്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു വാക്കാണ്. സവര്‍ണ്ണരുടെ ഇടയില്‍പ്പോലും തുല്യതയില്ല. അപ്പോള്‍ ത്തന്നെ ക്രിസ്തുമതത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന പുലയര്‍ സംഭാഷണത്തിലും മറ്റും തുല്യത പാലിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്ന പരാതി പലകേന്ദ്രങ്ങളിലും നിന്നും ഉയര്‍ന്നിരുന്നു. അടിയന്‍, കരിക്കാടി, ചെമ്പുതുട്ട് തുടങ്ങി അവര്‍ക്കായി നീക്കിവച്ചിരുന്ന പദങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കുവാനും ഞാന്‍, താങ്കള്‍ തുടങ്ങിയ പദങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുവാനും തുടങ്ങിയത് മിഷനറിമാരുടെ പുലപ്പള്ളിക്കൂടത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസം മൂലമാണ് എന്ന് രാമകൃഷ്ണപിള്ളമാര്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു.

കെ.പി. കറുപ്പന്‍ 'ബാലാകലേശം' നാടകം എഴുതി അവാര്‍ഡി നര്‍ഹനായപ്പോള്‍, വാലനാണോ നാടകത്തിന്- സാഹിത്യത്തിന് അവാര്‍ഡ് നല്‍കുന്നത്, വാലന്-മുക്കുവന് സമ്മാനം മത്സ്യം പിടിക്കുന്നതിനുവേണം നല്‍കുവാന്‍ എന്ന് വാദിക്കുകയും അതിലൂടെ ചാതുര്‍വര്‍ണ്യവും അതിന്റെ ബാക്കിയായ അയിത്ത- അനാചാരങ്ങളും തിരികെ സ്ഥാപിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും നാടകത്തിനെ 'വാലാകലേശം' എന്നു പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തത് സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ള തന്നെയാണ്. കറുപ്പന്റെ നാടകത്തില്‍ ഒരു നമ്പൂതിരി കഥാപാത്രത്തെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചത് ഒരു വലിയ തെറ്റാണന്ന് രാമകൃഷ്ണപിള്ള ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് മനുസ്മൃതി വിധിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ നാടുകടത്തലാണ്. ഒരു രാജാവിന്റെ രാജ്യത്തുനിന്നും മറ്റൊരു രാജാവിന്റെ രാജ്യത്തേക്കുള്ള സ്ഥലംമാറ്റം. ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സേവിക്കന്‍ കഴിയുന്നതുതന്നെ വലിയ ഭാഗ്യമാണ് എന്ന് രാജാക്കന്‍മാര്‍ ഗണിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് (നേരത്തെ ഉദ്ധേരിച്ച ആ ശ്ലോകമുണ്ടല്ലോ (ഗോ ബ്രാഹ്മണേഭ്യ ശുഭമസ്തുനിത്യം....) ഒരു ബ്രാഹ്മണനെക്കൂടി സേവിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിക്കുക എന്നത് രാജാവിനു ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹമാണ്. അതിനാല്‍ ബ്രഹ്മണന്‍ നാടുകടത്തപ്പെടുമ്പോള്‍ നേരത്തെ ലഭിച്ചിരുന്നതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പരിഗണന ലഭിക്കുന്ന രാജ്യത്ത് അയാള്‍ ചെന്നെത്തുന്നു. അതാണ് ബ്രാഹ്മണര്‍ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ ലഭിക്കുന്ന ശിക്ഷ. അതിനും പുറമെയാണ് ആ ബ്രാഹ്മണന്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന രാജ്യത്തെ രാജാവിനു ആ ബ്രാഹ്മണനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള സൗഭാഗ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. ബ്രാഹ്മണന്‍ തെറ്റുചെയ്താല്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് രാജാവാണ്. രാമകൃഷ്ണ പിള്ള നാടുകടത്തപ്പെട്ടതിനുശേഷം അയ്യന്‍കാളിക്കു അദ്ദേഹവുമായി കത്തിടപാട് ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ചില കുട്ടികള്‍ക്ക് വിദ്യാലയ പ്രവേശനം സംബന്ധിച്ച് ശുപാര്‍ശ ആവശ്യപ്പെട്ടു എന്നും അതിനാല്‍രാമകൃഷ്ണപിള്ള അയ്യന്‍കാളിയുമായി ശത്രുതയിലായിരുന്നി ല്ലായെന്നും മറ്റും ചിലര്‍ അടുത്തകാലത്ത് വാദിച്ചുകേട്ടു. അയ്യന്‍കാളിക്ക് ആരോടും ശത്രുത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരെകൊണ്ടാണെങ്കിലും തന്റെ സമൂഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ലഭിക്കുമെങ്കില്‍ അത് സ്വീകരിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നു. വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും സ്‌നേഹവിരോധങ്ങളുമൊന്നും സമുദായത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രശ്‌നമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ആ കത്തിലെ കൃത്രിമമെല്ലാം നമ്മുടെ സുഹൃത്തും ചരിത്രകാരനുമായ ശ്രീ. ചെറായി രാംദാസ്, 'അയ്യന്‍കാളിക്ക് ആദരത്തോടെ' എന്ന തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ വിശദീകരിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ഇവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല.25


കുറിപ്പുകള്‍

1 ദലിത്ബന്ധു, കറുത്ത അമേരിക്ക, കാണുക.
2 ദലിത്ബന്ധു,വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിലെ പുലയപങ്കാളിത്തം, വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ഒരു പ്രഹേളിക, കാണുക
3 തിരുവിതാംകൂര്‍ ഗസറ്റ്, 1911 ഡിസംബര്‍ 5
4 വര്‍ക്കി എം.എം, ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ, കാണുക
5 മന്നത്തിന്റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണകൃതികളില്‍ ആ ചെറുഗ്രന്ഥവുമുണ്ട്.
6 അയ്യന്‍കാളി സ്മാരക ഗ്രന്ഥം, കാണുക
7 മന്നത്തിന്റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണ കൃതികള്‍, കാണുക
8 രാമചന്ദ്രന്‍നായര്‍ കെ, ഗാന്ധിയും കേരളവും, പേജ് 211
9 ചെന്താരശ്ശേരി ടി.എച്ച്.പി, അയ്യന്‍കാളി, പേജ് 53, അയ്യന്‍കാളി നിയമസഭാമെമ്പറായത് 1911 ലായിരുന്നു. 
10 അയൃമവമാ ങ.ഢ, അ രീിരശലെ വശേെീൃ്യ ീള ഠൃമ്മിരീൃല (1941), ു.99
11 വേലായുധന്‍ പി.എസ്, പ്രൊഫ, എസ്.എന്‍.ഡി.പി യോഗചരിത്രം, അനുബന്ധം പേജ് തതതകക
12 പി.കെ. ചോതിയുടെ കുറിപ്പുകള്‍
13 മാത്യൂസ് കെ.എ, ആചാര്യ അയ്യന്‍കാളി, പേജ് 105
14 നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഇ.എം, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടി കേരളത്തില്‍-ഒന്നാം ഭാഗം, 
പേജ് 7
15 പരമേശ്വരന്‍ പി, ആചാര്യ അയ്യന്‍കാളി (കെ.എ.മാത്യൂസ്) യ്‌ക്കെഴുതിയ
അവതാരിക പേജ് 10-11
16 ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭ അസംബ്ലി പ്രൊസീഡിംഗ്‌സ്, 1911 ഫെബ്രുവരി 13 
17 മിതവാദി മാസിക, 1919 മാര്‍ച്ച് ലക്കം
18 സക്കറിയ സ്‌ക്കറിയ പ്രൊഫ, ഉദയംപേരൂര്‍ സുന്നഹദോസ് കാനോനകള്‍, കാണുക
19 കുഞ്ഞന്‍പിള്ള ഇളംകുളം, ചില കേരള ചരിത്രപ്രശ്‌നങ്ങള്‍, കാണുക
20 ദലിത്ബന്ധു, മലയാളി മെമ്മോറിയല്‍, കാണുക.
21 ദലിത്ബന്ധു, ഈഴവ മെമ്മോറിയല്‍, കാണുക.
22 വേലായുധന്‍ പി.എസ്, പ്രൊഫ, എസ്.എന്‍.ഡി.പി യോഗചരിത്രം, കാണുക
23 കേശവന്‍ സി, ജീവിതസമരം, കാണുക
24 ദലിത്ബന്ധു, കെ.രാമകൃഷ്ണപിള്ള സ്വദേശാഭിമാനിയോ?, കാണുക
25 രാംദാസ് ചെറായി, അയ്യന്‍കാളിക്ക് ആദരത്തോടെ, കാണുക