"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2016, ജൂലൈ 30, ശനിയാഴ്‌ച

സ്വര്‍ണവ്യവസായത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയും സ്വര്‍ണ തൊഴിലാളികളുടെ തകര്‍ച്ചയുടെ നാള്‍വഴികളും - ശശിക്കുട്ടന്‍ വാകത്താനം


മാറി മാറി വരുന്ന സാമൂഹ്യ സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരണമായി മാറാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുകയും എന്നാല്‍ മാറാന്‍ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തൊഴില്‍ വിഭാഗമാണ് പൊതുവെ വിശ്വകര്‍മ്മജര്‍. അതില്‍ പ്രാമുഖ്യം ഉള്ളവരാണ് സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാര്‍. പരമ്പരാഗത മേഖലയില്‍ പണിയെടുത്തി രുന്ന ഈ വിഭാഗത്തിന് മൂല്യവര്‍ദ്ധിത വസ്തുവിന്റെ പണിക്കാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഒരുകാലത്ത് മാന്യത കല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. താന്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വസ്തുവിന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചോ കൈമാറ്റ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരു ധാരണപോലും അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. (ഇന്നും തൊഴിലാളികളെ അതു ബാധിക്കുന്നില്ല)

19-ാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ കാറല്‍ മാര്‍ക്‌സിന്റെ കണ്ടെത്തലാണ് ഒരു വസ്തുവിന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണതന്നെ ലോകത്തെവിടെയും സൃഷ്ടിച്ചത്. ഒരു വസ്തുവില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന മൂല്യം അതില്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരിക്കുന്ന അദ്ധ്വാനം തന്നെയാണെന്ന് മാര്‍ക്‌സ് നിര്‍വചിക്കുകയുണ്ടായി. അതോടൊപ്പം അതിന്റെ ഉപയോഗമൂല്യവും കൈമാറ്റമൂല്യവും വര്‍ദ്ധിതമൂല്യവും കച്ചവടത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലാഭ നഷ്ടങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചക്കു വിധേയമാകുകയും ചെയ്തു. ചരക്കെന്ന നിലയില്‍ സ്വര്‍ണത്തിന്റെ മൂല്യത്തിനകത്തു തൊഴിലാളികളുടെ പണിയും കൂടിച്ചേര്‍ന്ന് കച്ചവടക്കാരുടെ കൈകളിലേക്ക് എത്തുന്നതോടെ കൈമാറ്റ മൂല്യവും വര്‍ദ്ധിത മൂല്യവും കച്ചവടക്കാരുടെ ക്രമപ്പെടുത്തലുകള്‍വഴി ലാഭത്തിന്റെ ശതമാനം വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം (ഇന്നും) ഒരു ചരക്കെന്ന നിലയിലല്ല അവര്‍ സ്വര്‍ണത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്. ദൈവികമായ പരിശുദ്ധിയും വിലക്കൂടുതലുള്ള വസ്തുവും എന്നതിനപ്പുറത്ത് വിപണിയുടെ കയറ്റിറക്കങ്ങള്‍ ഇവര്‍ക്ക് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പണിയാന്‍ കിട്ടുന്ന സ്വര്‍ണം പണിതു കൊടുക്കുകയും അതിനു കൂലി വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതിനപ്പുറം ഇവര്‍ക്കിടയില്‍ കൂലിയില്‍ ഏകീകരണംപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആദ്യകാലങ്ങളിലെ പണിക്കൂലി പണിക്കുറവു മാത്രമായിരുന്നു. ഒരുപവന്‍ സ്വര്‍ണം പണിതാല്‍ എത്ര പണിക്കുറവുണ്ടാകും എന്നു കച്ചവടക്കാരന് കൃത്യമായും അറിയാമായിരുന്നു. അവര്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബിസിനസിന്റെ ഒരുശംപോലുമാകാന്‍ സ്വര്‍ണത്തൊഴിലാളികള്‍ക്കു കഴിയുന്നുമില്ല. ഇന്നിപ്പോള്‍ പരമ്പരാഗത മേഖലയില്‍ പണിയെടുത്തിരുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയുടെയും ആവശ്യം ഒരു സ്വര്‍ണ്ണക്കടക്കാരനും വേണ്ടാതെ വന്നിരിക്കുന്നു.

സ്വര്‍ണവ്യാപാരികളില്‍നിന്ന് ഒരിക്കലും കൃത്യമായ കണക്കുകള്‍ സര്‍ക്കാരിനു ലഭിക്കാറില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വര്‍ണ കച്ചവടത്തെ സംബന്ധിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു കണക്കു പറയാന്‍ സര്‍ക്കാരിനും കഴിയില്ല. കള്ളക്കടത്തു വഴിയും അല്ലാതെയും കൊണ്ടുവരുന്ന സ്വര്‍ണത്തിന്റെ കണക്കും ഇതേപോലെ ഒരിക്കലും തിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കച്ചവടക്കാരും കള്ളക്കടത്തുകാരും തമ്മില്‍ ബന്ധപ്പെട്ട് ദിവസംപ്രതി എന്നവണ്ണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്വര്‍ണ കട്ടികളുടെയും ആഭരണങ്ങളുടെയും വാര്‍ത്തകള്‍ പത്രത്തില്‍ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നിശ്ചിത കസ്റ്റംസ് തീരുവ അടച്ചാല്‍ 10 കിലോ സ്വര്‍ണം വരെ ഒരാള്‍ക്ക് കൊണ്ടുവരാം. എന്നിട്ടും കരിപ്പൂര്‍ വിമാനത്താവളം വഴി 30 തിനും 50 നും ഇടില്‍ കിലോ സ്വര്‍ണം ഒരു വര്‍ഷം കേരളത്തില്‍ കള്ളക്കടത്തായി കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടെന്നാണ് കണക്ക്. ഇതിന്റെ ഇരട്ടിയാണ് നെടുമ്പാശേരിയിലൂടെ വരുന്നത്. (അനൗദ്യോഗിക കണക്ക്)

കള്ളക്കടത്തായി കേരളത്തിലെത്തുന്ന സ്വര്‍ണം മൂന്ന് ഏജന്‍സികളുടെ കൈകളിലാണെത്തുന്നത്.

1 സ്വര്‍ണം ശുദ്ധിയാക്കുന്നവര്‍
2 കച്ചവടക്കാര്‍
3 മൊത്തക്കച്ചവടക്കാര്‍

സ്വര്‍ണമേഖലയില്‍ ഇന്നു മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരാണ് കാര്യങ്ങള്‍ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. നികുതി വെട്ടിച്ച് പുറത്തുനിന്നു കൊണ്ടുവരുന്ന ആഭരണങ്ങളും ബാറുകളും (bullion) കസ്റ്റംസ് പിടിച്ചാല്‍ തന്നെ നികുതി അടച്ച് അതു വാങ്ങുന്നത് ഈ മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരാണ്. അവരാണ് പിന്നെ വിപണണിയിലേക്ക് രഹസ്യമായി സ്വര്‍ണം കൊണ്ടുവരുന്നത്. ടണ്‍ കണക്കിനു സ്വര്‍ണം ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുവരുമ്പോഴും കേരളത്തിലെ പരമ്പരാഗത സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാര്‍ക്ക് തൊഴിലില്ല എന്നതാണ് ഇതിലെ വൈരുദ്ധ്യം. സ്വര്‍ണത്തിന്റെ കള്ളക്കടത്തു നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പലകാലങ്ങളിലായി സര്‍ക്കാര്‍ പല നിയമങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവന്നെങ്കിലും അതെല്ലാം ബാധിച്ചത് തൊഴിലാളികളെയായിരുന്നു.

സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിച്ചത് 1963 ലെ സ്വര്‍ണ നിയന്ത്രണ നിയമമായിരുന്നു. 1990വരെ അതു പ്രാബല്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ചൈനീയ് യുദ്ധത്തിന്റെ ചെലവിനുവേണ്ടി ജനങ്ങളില്‍നിന്നും സ്വര്‍ണം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു ഈ നടപടി. ഈ നിയമം മൂലം 22 കാരറ്റ് സ്വര്‍ണം നിയമവിരുദ്ധമാക്കി. 14 കാരറ്റോ അതില്‍ താഴെയോ മാത്രമേ കൈമാറ്റം ചെയ്യാവൂ എന്നു വന്നു. എന്നാല്‍ സ്വര്‍ണം സര്‍ക്കാരിനു വിട്ടുകൊടുക്കാന്‍ ആരും തയ്യാറായില്ല. അങ്ങനെ ആ നിയമം പരാജയപ്പെട്ടു. ഇതിലൂടെ സ്വര്‍ണതൊഴിലാളികള്‍ പണിയില്ലാത്ത വരായി. അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ എന്തെങ്കിലും പാക്കേജ് കൊണ്ടുവന്നുമില്ല. ഈകാലത്തിനിടക്ക് നൂറുകണക്കിന് സ്വര്‍ത്തൊഴി ലാളികള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. 1966 ല്‍ ഈ നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്യാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായി. 22 കാരറ്റ് പുനഃസ്ഥാപിച്ചുവെങ്കിലും പുതിയ സ്വര്‍ണം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമം തുടര്‍ന്നു. പഴയ സ്വര്‍ണം ഉരുക്കിപ്പണിയുന്നതിന് മാത്രമാണ് അനുവാദം കൊടുത്തത്.

ഇതിന്റെ മറ്റൊരു സവിശേഷത ഈ കാലത്തിനിടക്കാണ് വ്യവസായം എന്ന നിലയില്‍ സ്വര്‍ണ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയത്. സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുള്ളവരും അല്ലാത്തവരും എന്നു രണ്ടായി തിരിച്ചു. സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുള്ളവര്‍ക്കും പുതിയ സ്വര്‍ണം പണിയാന്‍ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. പഴയ ഉരുപ്പടികള്‍ ഉരുക്കി പ്പണിയുകയോ കേടുപാടുകള്‍ മാറ്റുകയോ ചെയ്യാമായിരുന്നു. സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റില്ലാത്ത തൊഴിലാളികള്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുള്ളവരുടെ കീഴിലാണ് പണിയെടുത്തി രുന്നത്. സ്വര്‍ണ വ്യാപാരികള്‍ക്ക് ലൈസന്‍സ് കൊടുക്കുകവഴി ഇവര്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുള്ള പണിക്കാരെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. ഇവരുടെ മറവില്‍ വന്‍തോതില്‍ കള്ളസ്വര്‍ണം വില്‍പ്പന നടത്തി. (കെ എന്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ ചങ്ങനാശ്ശേരി)

ഈ നിയമത്തിന്റെ മറവില്‍ കച്ചവടക്കാരും സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരെ കൊള്ളയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നിശ്ചിത അളവു സ്വര്‍ണം നിക്ഷേപമായി കൊടുത്തെങ്കില്‍ മാത്രമേ സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാര്‍ക്ക് കട ഉടമകള്‍ സ്വര്‍ണം പണിയാന്‍ കൊടുക്കുമായിരുന്നുള്ളു. മാറ്റില്‍ വ്യാസം വരുത്താതിരി ക്കാനാണ് ഡെപ്പോസിറ്റ് വയ്ക്കുന്നത്. മാറ്റില്‍ വ്യത്യാസം വന്നാല്‍ നിക്ഷേപത്തില്‍നിന്നും പിടിക്കും. സ്വാഭാവികമായും ഈ ഡെപ്പോസിറ്റു സ്വര്‍ണം അവര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെടും. ഇത് ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന വിധത്തിന്‍ മാറ്റുപരിശോധിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കേസുകൊടുത്താല്‍ കുടുങ്ങുന്നത് സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരനായിരിക്കും. ഇതുവഴി സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാര്‍ നശിക്കുകയും കള്ളക്കച്ചവടം നടത്തിയവര്‍ ധനവാന്മാരാകുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ പല സ്വര്‍ണക്കടക്കാരും ധനവാന്മാരായതിന്റെ പിന്നില്‍ ഇത്തരം ചില ചരിത്രങ്ങള്‍ കൂടിയുണ്ട്.

സ്വര്‍ണത്തൊഴിലാളികളും കട ഉടമകളും തമ്മില്‍ നടന്ന ഒരു കേസില്‍ 1978ല്‍ ഹൈക്കോടതിയുടെ ഒരു അന്തിമ വിധിയുണ്ടായി. സ്വന്തം മൂലധനവും അദ്ധ്വാനവും ചെലവഴിച്ച് ബിസിനസ് നടത്തുന്നവരാണ് സ്വര്‍ണ ബിസിനസുകാര്‍ എന്നാണ് വിധി. ഈ നിര്‍വചനം അനുസരിച്ച് സ്വര്‍ണ വ്യാപാരത്തില്‍ കച്ചവടക്കാരില്ല. കച്ചവടക്കാര്‍ സ്വന്തം ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്ന ആ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ മറ്റു ചില ഉല്‍പാദകരുടെ ഭാഗിക സേവനം സ്വീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരുകൂട്ടം സ്വതന്ത്ര ഉല്‍പാദകരാണ്. അങ്ങനെ തൊഴിലാളികളും കൈത്തൊഴില്‍ക്കാരും ഇല്ലാത്തതും ഉല്‍പാദകരും വ്യവസായികളും മാത്രമുള്ളതുമായ ഒരു വിചിത്ര പ്രതിഭാസമായിരുന്നു സ്വര്‍ണ നിയന്ത്രണ നിയമം പ്രാബല്യത്തിലു ണ്ടായിരുന്ന കാലത്തെ കേരളത്തിലെ സ്വര്‍ണ വ്യാപാരം (ജോര്‍ജ്ജു വറുഗീസ.് കെ 2006:104)

പരമ്പരാഗത തൊഴിലാളികള്‍ പണിയെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന മേഖലകളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനും അവിടങ്ങളിലെല്ലാം കള്ളപ്പണക്കാരെയും കള്ളക്കടത്തുകാരെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ നയങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് ഈ തൊഴിലാളികളുടെ ശത്രുക്കളും. കുത്തകകളെ സഹായിക്കുമ്പോള്‍ തൊഴില്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ സഹായിക്കാന്‍ ഒരു സര്‍ക്കാരും തയ്യാറാകുന്നില്ല എന്നതാണ് ഈ വിഭാഗം തൊഴിലാളികള്‍ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധിയും.