"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2016, ഓഗസ്റ്റ് 15, തിങ്കളാഴ്‌ച

താവോയുടെ പുസ്തകം - മനോജ് ബ്ലിസ്



Our own soul itself is a divine creative power and our various lives are its creative play, it dreams our meditations. - David Frawley

Two roads diverged in a yellow wood.
And sorry I cold not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could

റോബര്‍ട്ട് ഫോസ്റ്റ് - ന്റെ രണ്ട് പാതകള്‍ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ കിടക്കുന്നു.

ഒന്നാമത്തെ പാത വളരെയേറെ പേര്‍ സഞ്ചരിച്ചത്, വളരെ സുപരിചിതമായ പാത. അതിനെ നമുക്ക് അസ്തിത്വപരമായ പാത എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം.

രണ്ടാമത്തേത് താവോയുടെ പാത. വളരെ കുറച്ചു പേര്‍ മാത്രം സഞ്ചരിച്ച: സഞ്ചരിക്കുന്ന പാത.

അസ്തിത്വപരമായ പാത ഏത് അന്വേഷണത്തെപ്പോലെയും വളരെ സുപരിചിതമായ ചോദ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും തുടങ്ങുന്നു.

ജീവിതത്തിന് അര്‍ത്ഥമുണ്ടോ? മരണം മുമ്പിലിരിക്കെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് പ്രസക്തിയാണുള്ളത്?

ജീവിതം, പ്രപഞ്ചം ഇതെല്ലാം അസ്തിത്വവാദിയെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു പ്രഹേളികയായി മാറുന്നു. ജീവിതം ഗോര്‍ഗോണിന്റെ ശിരസ്സിനെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്നു. അതിനെ നോക്കുന്നവര്‍ എല്ലാംതന്നെ കല്ലായി മാറുന്ന അവസ്ഥ.

ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒടുവില്‍ അസ്തിത്വവാദി എത്തി നില്ക്കുന്നത് ആത്മഹത്യയിലോ, ഭ്രാന്തിലോ, ഒരുപക്ഷെ അന്ധമായ മതവിശ്വാസങ്ങളിലോ ആയിരിക്കും. ദ്വന്താത്മകമായ ലോകം അയാളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ദുരന്താത്മകത അസ്തിത്വവാദിയുടെ മതമാണ്. ഉത്തരങ്ങള്‍ അയാളെ വീര്‍പ്പു മുട്ടിക്കുന്നു. ഉത്തരങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ അയാളുടെ മുമ്പില്‍ നില്ക്കുന്നു. പക്ഷെ, പുറം തിരിഞ്ഞാണെന്നുമാത്രം. ജിവിതം അസ്തിത്വവാദിക്ക് അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാരമായി മാറുന്നു.

തൊവോയുടെ പാത തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതില്‍ ചെറുതും വലുതും ലയിക്കുന്നു; ശൂന്യതതന്നെ എല്ലാത്തിന്റേയും രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു; കുറച്ചുമാത്രം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഒരുവന്‍ സമ്പന്നനാകുന്നു (ഉദാ: സെന്‍ബുദ്ധമതത്തിലെ കോനുകള്‍); മരണം ജീവന്‍ നല്കുന്നു; ഉന്മാദം ബോധോദയത്തിന് വഴിതെളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പോകുന്നു താവോയുടെ ഒഴുക്ക്.

ജീവിതത്തില്‍ കൈകടത്തുക, അതിനെ മാറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുക, ഈ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ ലോകത്തെ കൂടുതല്‍ 'നന്മയുള്ള' സ്ഥലമാക്കി മാറ്റുക എന്നുള്ളത് മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ത്വരയാണ്. ഈ ത്വരയുടെ ഫലമാണ് നമുക്ക് ഇന്നറിയാവുന്ന ഈ ലോകം; തികച്ചും ശോചനീയവും ദുരന്താത്മകവുമായ ലോകം. താവോ പക്ഷെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇടപെടലുകള്‍ ഒഴിവാക്കിയുള്ള ജീവിതമാണ്. പ്രകൃതി അഥവാ ഭൂമി അതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. ലാവോ സു പറയുന്നതു പോലെ:

The universe is sacred.
You cannot improve it.
If you try to Change it, you will ruin it.
If you try to hold it, you will lose it.

താവോമനുഷ്യന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ഉയര്‍ന്ന മനുഷ്യന്‍ ബോധപരമായ ഉയരങ്ങള്‍ താണ്ടി നെറുകയില്‍ എത്തുന്നു. അവിടെ ഉയരത്തിന്റെ ആഹ്ലാദമനുഭവിച്ച് അതില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കാതെ; ഉയരത്തിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെയുള്ള മാര്‍ഗം, തിരിച്ച് താഴേക്കു തന്നെയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളെ വീണ്ടും സാധാരണത്വത്തിലേക്ക് ഇറക്കുന്നു. സാധാരണത്വത്തില്‍ അസാധാരണമായതിനെ കാണുവാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിവ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് അറിവല്ല; മറിച്ച് അറിവ് കിട്ടുക എന്ന അസ്തിത്വവാദിയുടെ ഭാരം നിറഞ്ഞ അന്വേഷണത്തില്‍ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്; അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് താവോമനുഷ്യന്‍ വെള്ളത്തെപ്പോലെ താണവനായി കാണപ്പെടുന്നത്. താണസ്ഥലങ്ങളില്‍ ഒഴുകുവാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ഒരു മടിയും ഇല്ലാത്തത്.

The highest good is water.
Water benefits all things genoursly and is without strife.
It dwells in the lowly places that men disdain.
Thus it is one with the Tao.

ലോകം പ്രശസ്തിയുടേയും വഴക്കുകൂടലുകളുടേയും പുറകേ പോകുമ്പോള്‍ താവോ മനുഷ്യന്‍ ലോകത്തില്‍ ഒരു വിഢിയെപ്പോലെ, എന്നാല്‍ എല്ലാവരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തനായി കഴിയുന്നു.

The sage is shy and humble - to the world he seems confusing.
Others lokks to him and listen.
He behaves like a little child.

എന്തെന്നാല്‍ അയാള്‍ രഹസ്യങ്ങളുടെ തണലില്‍ സ്വര്യമായി വിഹരിക്കുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കെത്തന്നെ മരിച്ച അയാള്‍ക്ക് എന്തിനെ ഭയക്കണം?

To seek learning one gains day by day;
To seek the Tao one loses day by day.
Losing and yet losing some more,
Till one has reached doing nothing.

അയാള്‍ നല്ലവനാകാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. ഒരു സെന്‍ കവിത:

Sitting quietly, doing nothing,
Spring comes, and the grass grows by itself.

ലോകരോ? എല്ലാം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. അവസാനം സ്വന്തം കൈകള്‍ പിണഞ്ഞു കെട്ടി അവരെ വരിയുന്നു. അപ്പോള്‍ അവര്‍ പുതിയ തന്ത്രങ്ങളുമായി വരുന്നു. സാഹോദര്യം, ഹ്യൂമനിസം, പ്രകൃതിജീവനം എന്നിങ്ങനെ പലതരം പുതിയ ബഹളങ്ങള്‍. ഇതൊന്നുംതന്നെ രോഗചികിത്സക്ക് ഉതകുന്നില്ല; എന്തെന്നാല്‍ ഇവയെല്ലാംതന്നെ രോഗലക്ഷണങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് താവോ മനുഷ്യന്‍ മനസിലാക്കുന്നു.

When the grest Tao is forgotten,
Kindness qand morality appears.
Whwn wisdom ad inteligence are born,
The great pretence begins.

ഈ ജീവിതത്തിന്റെ അവസ്ഥകളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാതെ ആ അവസ്ഥകളുമൊത്ത് ജീവിക്കുവാനും ഈ ജീവിതവും ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നതും തന്നെയാണ് സത്യം എന്നും ഉള്ള തിരിച്ചറിവില്‍ എത്തുന്നു.

ഉയര്‍ന്ന മനുഷ്യന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ ബോധം മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്. എവിടെ തുടങ്ങണമെന്ന്, എവിടെ അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള അവബോധം, (ഇത് ഗൂഢവിദ്യയോ മറ്റുമല്ല) തുടങ്ങിയ കഴിവുകള്‍ അയാള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നു. ഇത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ മറകളില്ലാതെ കാണുമ്പോള്‍ മാത്രമേ മനസിലാകുകുന്നുള്ളൂ. തികഞ്ഞ സാധാരണത്വം നല്കുന്ന അസാധാരണമായ കഴിവുകളായി ഇതിനെ പറയാം. ഒരു കവിയുടേയോ പണ്ഡിതന്റേയോ യഥാര്‍ത്ഥ ബുദ്ധിയില്‍ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തം. പ്രത്യേക രീതിയില്‍ ചിന്തിക്കുകയും ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ് മേല്പ്പറഞ്ഞവര്‍. കവി കാല്പനികമായും വൈകാരികമായും, പണ്ഡിതന്‍ തികച്ചും ബുദ്ധിപരമായും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ സമീപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ മനസിലാകുന്നില്ല. കവിയുടേയും പണ്ഡിതന്റേയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യബോധത്തില്‍ നിന്നും ഭിന്നമായ സാധാരണക്കാരന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യബോധവുമല്ല ഇത്. സാധാരണക്കാരന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ലോകര്‍ തങ്ങളുടെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യബോധത്തെ ഉപയോഗിച്ച് പഴക്കം വന്ന 'പ്രായോഗികബുദ്ധി' 'ചുമതലാബോധം' എന്ന പദങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ന്യായീകരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഇത് നേട്ടങ്ങളുടേയും കോട്ടങ്ങളുടേയും പരാജയങ്ങളുടേയും വലിപ്പച്ചെറുപ്പത്തിന്റേയും രോഗശുശ്രൂഷയുടേയും ആധുനിക മനശാസ്ത്രം പറയുന്ന കോംപ്ലക്‌സുകളുടേയും ഫിക്‌സേഷനുകളുടേയും ലോകമാണ്. ഇത് മരണ തുല്യമാണ്. വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ തന്നെ വൃദ്ധരാകുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ 'mature' ലോകം, തകര്‍ന്നുടയുന്ന നിര്‍ബന്ധബുദ്ധിയുടെ ലോകം.

The stiff and unburning is the disciple of deth.
The gentle and yielding is the disciple of life.

താവോ മനുഷ്യന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധം വൈകാരികവും ബുദ്ധിപരമോ ആയ വശങ്ങളാല്‍ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നില്ല. സമഗ്രമായ വീക്ഷണം താവോമനുഷ്യന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇതുണ്ടാകുന്നത് സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള താവോ മനുഷ്യന്റെ അനുഭവത്തില്‍ നിന്നുമാണ്. ഗൃഹാതുരത്വം താവോ മനുഷ്യന്റെ വ്യാപാര മേഖലയല്ല.

ബന്ധങ്ങള്‍ താവോ മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിഷ്പക്ഷതയിലേ പൂര്‍ണമാകുന്നുള്ളൂ. ലാവോ സു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

Heaven and earth are impartial;
They see the ten thousand things as straw dogs.
The wise are impartial;
They are see the people as straw dogs.

മക്കള്‍ക്ക് മാതാപിതാക്കളോടുള്ള സ്‌നേഹം, മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് മക്കളോടുള്ള സ്‌നേഹം, ഭര്‍തൃസ്‌നേഹം, ഭാര്യാസ്‌നേഹം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം തന്നെ സ്വാര്‍ത്ഥപരതയുടെ കറ തീണ്ടിയതാണ്. അത് പലപ്പോഴും അപസ്വരങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നു. ലാവോ സു താവോ മനുഷ്യനെ കുറിച്ച് പറയുന്നു; He is detached, thus at one with all.

സ്വന്തം, സ്വയം എന്നുള്ളത് താവോയില്‍ ഇല്ലാതാകുന്നു. താവോ നിര്‍വികാരമാണ്. അതിന് പ്രത്യേക ഇഷ്ടങ്ങളോ അനിഷ്ടങ്ങളോ ഇല്ല; താവോ മനുഷ്യനും ഇതുപോലെ തന്നെ.

മനസിലാക്കാന്‍ പ്രയാസമാണല്ലേ? ലാവോ സു പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക.

My words are easy to understand and easy to perform,
Yet no man under heaven knows them or practice them.
My words have ancient beginnings.
My actions are disciplined.
Because men donot understand, they have no knowledge of me.
Those that know me are few;
Those that abuse me are honored.
Therefore the sage wears rough clothing and holds the jewel inthis heart.

അല്ലെങ്കിലും എല്ലാവരും താവോയുടെ രഹസ്യങ്ങള്‍ മനസിലാക്കിയാലോ? നേരത്തേ പറഞ്ഞില്ലേ, വളരെ കുറച്ചു പേരേ ഈ പാതയില്‍ സഞ്ചരിക്കാറുള്ളൂ.
ലാവോ സൂ:

The wise student hears of the Tao and practices it diligently
The vaverage student hears of the Tao and gives it a thought now and again.
The foolish student hears of the Tao and laughs aloud.
If there were no laughter, the Tao would not be what it is.

പക്ഷെ സഞ്ചരിച്ചാലോ? Frost ന്റെ കവിതയില്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ;

Two road sdiverged in a wood, and I-
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

പിന്‍കുറിപ്പ്: ചൈനയിലെ ചൗ രാജാക്കന്മാരുടെ രാജധാനിയിലെ ഗ്രന്ഥ സൂക്ഷിപ്പുകാരനായിരുന്നു ലാവോ സു (600 BC - 500 BC). രാജ്യത്ത് നടമാടിയിരുന്ന ദുര്‍ഭരണവും നഗരജീവിതത്തിന്റെ മടുപ്പും അനുഭവിച്ച ലാവോ സു, രാജ്യം വിടാന്‍ ഒരുങ്ങിയ രാത്രിയില്‍, കവാടം കാവല്ക്കാരന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം എഴുതപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥമാണ് 'താവോ തേ ചിങ്' അഥവാ താവോയുടെ പുസ്തകം.