"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2018, ജനുവരി 24, ബുധനാഴ്‌ച

ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം സാമൂഹ്യമാറ്റത്തിന് ഉതകിയില്ല.



ഞാന്‍ ഒരു വിഗ്രഹാരാധകന്‍ അല്ല; ഉപയുക്തതാവാദിയാണ്. അതിനാല്‍ സന്യാസകവിയായ ചൊഖമേളക്ക് സ്മാരകം പണിയുന്നതിനേക്കാള്‍ ഉചിതമായത് ആ മഹാത്മാവില്‍ പൂര്‍ണമായ മനസ്സും ശരീരവും അര്‍പ്പിച്ച് അസ്പൃശ്യത ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഊര്‍ജസ്വലമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുക എന്നതത്രെ.

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഭാഗവതധര്‍മമാര്‍ഗികളായ സന്യാസകവികള്‍ (1300 - 1600) ഒരു ജാതിക്ക് മറ്റുജാതികള്‍ക്കു മേല്‍ക്കോയ്മ സ്ഥാപിക്കാനുതകുന്ന ഈ സാമൂഹ്യ അസമത്വത്തിനും അനീതിക്കും വേണ്ടി നിലനിന്നിരുന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥക്കെതിരെ പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ പ്രചാരണം നടത്തിയിരുന്നവരല്ല; വ്യക്തികള്‍ എന്ന നിലക്ക് ബ്രാഹ്മണരും ശൂദ്രരും തമ്മില്‍ സമത്വം വേണം എന്നല്ല അവര്‍ വാദിച്ചത്; ബ്രാഹ്മണ ശൂദ്രവിഭാഗങ്ങളിലെ ഈശ്വരഭക്തര്‍ തമ്മില്‍ സമത്വം വേണനെന്നാണ്. ഈ പോരാട്ടത്തില്‍ ഭക്തകവികള്‍ വിജയിച്ചു. ജാത്യാതീതമായി ഭക്തര്‍ തമ്മിലുള്ള സമത്വത്തെ ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കും അംഗീകരിക്കേണ്ടിവന്നു. ജാതി ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഈ സന്യാസകവികളുടെ പോരാട്ടത്തിന് സമൂഹത്തിനുമേല്‍ യാതൊരു പ്രത്യാഘാതവും ഉണ്ടാക്കാനായില്ല. മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം സ്വയം സിദ്ധമാണ്, സ്വയം സ്പഷ്ടമാണ്; ഭക്തിയുടെ പകിട്ടുകൊണ്ടല്ല അവന് മൂല്യം കൈവരുന്നത്. ഈ വസ്തുത സ്ഥാപിക്കാനായി സന്യാസകവികള്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. മറിച്ച്, അവരുടെ പോരാട്ടം അധഃകൃതവര്‍ഗക്കാര്‍ക്ക് വലിയ വിനയാവുകയാണ് ചെയ്തത്. ചൊഖമേളയുടെ പദവി കൈവരിക്കാനായാല്‍ ആദരിക്കാം എന്ന വാദം ഉന്നയിച്ച് അവരെ നിശബ്ദരാക്കാന്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് അവസരം സൃഷ്ടിച്ചു എന്നത് മാത്രമാണ് സന്യാസകവിള്‍ തങ്ങളുടെ പോരാട്ടത്തിലൂടെ ചെയ്തത്. വിവിധ ഭക്തിപ്രസ്ഥനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ത്തന്നെ വലിയ ജാതിക്കുശുമ്പുകള്‍ നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അവരൊക്കെ സമത്വം, നീതി, മാനവികത എന്ന സന്ദേശത്തിനുനേരെ കണ്ണടക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മാത്രമല്ല, അവിശ്വസനീയമായ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളെ പര്‍വതീകരിച്ചു കാണിക്കുകയാണ് അവര്‍. (37.6,7)